Pink Floyd - Wish You Were Here (1975)

Volgens mij is hier iemand aan het spelen met vuur. Dit is voor mij het beste album van Pink Floyd. Alle afdelingen binnen deze band werken hier nog prima samen en na mijn idee vullen ze elkaar bovendien zeer goed aan. Het enige wat ik kan bedenken wat een beetje anders is aan dit album is lengte van de tracks.

Een dikke boterham eerst, daarna een likje boter, een plakje kaas, weer een likje boter en vervolgens weer een verse dikke boterham die niet te versmaden is. Kortom; het brood wordt nooit zo lekker gegeten als hier.

Wie een dergelijke lekkernij niet te versmaden vindt heeft heel wat uit te leggen of begrijpt de lange essentie niet van dit wereldalbum.

Pfft. Dit is ongetwijfeld het meest overgewaardeerde album ever. Het gaat er een beetje over eigenlijk. Eerlijk gezegd vind ik er niet zo veel aan hoor.. vind het zelfs vreemd dat hij bij mij nog op 4 staat. Ga dat bij deze even aanpassen zie .

Zowel Piper als Dark Side of the Moon als The Wall doen mij hopen meer dan deze verpakte lucht.

Goed dat Have a Cigar hier op staat, want daar is vuur wel bij gewenst.

Shine on part 6-9 vind ik de mindere op deze schijf , ik skip hem altijd en dan is ook het album meteen afgelopen .

Dat is logisch, maar waarom geef je dan de volle mep qua sterren?

Ik vind hem wel versmaadbaar hoor. (Stem ook 4*)

Maar in vergelijking met ouder werk vind ik hem een stuk minder, that's all. Ik zal hem binnenkort nog 's opzetten, dan kan ik wat beter zeggen waarom deze plaat voor mij minder werkt dan het vorige werk.

Daar noem je er net 3 op die ik vreselijk overgewaardeerd vind.
Misschien een schop tegen de schenen van de gemiddelde Floyd-fan, maar The Wall vind ik persoonlijk het saaiste dubbelalbum dat ik ken.


Die nep-Bob Marley? Hou toch op, zeg!

The Wall is misschien ook niet echt geniaal, maar deze herhaling van zetten over 30 minuten kun je toch moeilijk serieus nemen? Rockkitsch zoals je het zelden hoort, maar niet in positieve zin. Overgewaardeerd slaat slechts op één floydrelease, en dat is toch echt deze hoor.

Ieder z'n ding natuurlijk.

Bij mij werkt het heerlijk en het contrast met Animals daarop toont toch de veelzijdigheid van deze band.

Zoveel contrast is dat niet, behalve dat ze op Animals toch iets meer gevoel hadden voor muziek en minder voor mindless meejankers zoals hier. Animals heeft zelfs iets vervreemdends, terwijl dit haardvuurdje, sloffen en schommelstoel spelt. Mij iets te vroeg echter..

Omdat ik Shine On part 1 en part 2 als 1 geheel zie , en die paar minuten wat ik minder vindt op part 2 weegt niet af tegen het totaal plaatje van dit meesterwerk .
En dit was het eerste kenningsmakings album van PF op 15 jarige leeftijd .
En omdat ik Shine On part 1 ontzettend goed vind , voor mij het ultieme PF nummer.

Herman, het lijkt flauw en ik heb het hier reeds eerder gezegd: "Have a Cigar". Geloof mij, onder het genot van een lekkere sigaar (en een goed glas rode wijn) klinkt "Wish You Were Here (1975)" toch anders .

Een paar berichten die over verschillende Floyd albums gaan verplaatst naar Pink Floyd

"Er gebeurt niets en de cd is al bijna 10 bezig" riep mijn zoon van 11 vertwijfeld uit, doelende op het feit dat hij nog geen tekst had gehoord. Probeer je zo`n joch wat bij te brengen krijg je dit soort opmerkingen.
WYWH hoorde ik voordat ik ooit een glas wijn had gedronken, laat staan een sigaar had gerookt. En geloof het of niet ook toen vond ik dit een zeer sfeervolle productie. Toen ik later begreep dat dit ook een ode aan Syd Barret was gaf de plaat alleen maar meer dimensie.
Wereldplaat!

Tja, wat is "niets"............... Wat kan "niets" mooi zijn.

Zelf heb ik een tijdje bij een lokale omroep gewerkt en daar was het credo van niets iets maken dagelijks te horen. Voor de zoveelste keer met camera en microfoon naar een buurthuis om het sjoelen voor ouderen vast te leggen. Na het filmen en interviewen de auto in en onderweg naar de montagetafel. Bij de montage de mindere beelden wegsnijden en er een leuk muziekje onder zetten, zodat het nog enigszins toonbaar was. Na dit proces was het klaar voor uitzending. Binnen de andere items die werden uitgezonden kreeg ik dan ook een warm gevoel als mijn filmpje de lucht in ging, want niets wat iets is geworden kan heerlijk aanvoelen.

Zo is dat ook met dit album van Pink Floyd het begint met niets, het wordt heel veel iets en verdwijnt vervolgens in het niets. Daar zit op zijn minst een gedachte achter en daardoor wordt het kunst die met de grote K door het leven gaat. Mijn filmpje voor de lokale omroep daarentegen belande uiteindelijk in een archief, omdat dat iets is wat er eigenlijk niet toe doet, maar wel leuk voor de ouderen die zich even een ster konden voelen.

Een sfeervolle, romantische CD van Pink Floyd die nooit verveelt en nog steeds staat als een huis. Alle 5 nummers vind ik fantastisch en dan vooral het titelnummer en "Have a Cigar", het kan haast niet perfecter.

Door die perfectie legt Pink Floyd de lat wel erg hoog voor de concurrentie en krijgen jonge en onervaren bands rond die periode het steeds moeilijker. De punk die 2 jaar later zal losbarsten biedt voor hen de uitweg om zich in de kijker te stellen.

Deze plaat is 100 keer beter dan Dark Side. Veel verrassender. Geweldige synthesizer stukken. Heel jaren '70. De productie is ook beter dan die van Dark Side of the Moon. Luistertip: 's nachts, in het donker. Alle lichten uit doen en deze plaat heel hard aan.

Kom je daar mee weg?

WYWH vind ik ook een betere plaat dan DSOTM. Maar weer minder dan Animals.
Hoewel de sfeer van WYWH heel bijzonder is.

voor mindless meejankers zoals hier.

Beter dan deze heeft Pink Floyd ze niet gemaakt. De originaliteit van deze plaat staat op eenzame hoogte, niet alleen binnen het repertoire van de band zelf. De plaat begint gelijk maar met één van de meest indrukwekkende intro's, die ik ken. Shine On You Crazy Diamond identificeert bovendien deze plaat onmiddellijk en zet de toon voor het vervolg. Geestverruimende decibellen stromen de kamer in. De keyboardsolo uit Welcome To The Machine komt zo geweldig hard inzetten, een machtig moment binnen dit prachtige stuk muziek. Have A Cigar is ook al zo'n monument op zich. Wish You Were Here neigt nog het meest naar aardse muziek. De laatste track brengt je weer langzaam terug uit deze trip en is daarom zo gaaf als slotnummer. Pure kunst.

Dit album is echt de Rolls Royce binnen de symphonische getinte rock daar kan geen Bentley tegen op.

Heb niet zoveel verstand van auto's. Ik dacht dat Bentley en Rolls Royce bijna hetzelfde waren. Voor zover ik weet zijn ze zeker gedurende een halve eeuw in dezelfde handen geweest. Dus...maak je punt!

Lange tijd werkte Rolls Royce en Bentley samen, maar daar is een breuk in gekomen. Dit album gaat grotendeels over Syd Barrett. Hij was in ook in de studio toen dit opgenomen werd. Daarnaast is Wish You Were Here het laatste album waar het tussen Waters en Gilmour nog goed zat. Zie daar de vergelijking. Bentley en Rolls Royce zijn afzonderlijk erg goede auto's maar samen een hele beste. Snap u.

Tot zover wist ik het wel.

én

Hier wordt het moeilijker.

Het is ook een lastige kwestie die je op een achternamiddag niet zo maar uit de wereld helpt. Wat ik bedoelde te zeggen is dat als je een goed groepsgeluid wil hebben dat het dan een vereiste is dat alle afdelingen goed samenwerken. Als daar dan één peiler wegvalt of te veel macht grijpt de balans zoekt raakt. Bij de opvolger van Wish You Were Here was daar dus sprake van. Daarom zou je Wish You Were Here kunnen vergelijken met een toonarm van een pick-up, element en contragewicht perfect in balans. Waters (Rolls Royce) en Gilmour (Bentley).

Ik begrijp wat je bedoelt....Maar dat zei je niet. Ik citeer

Je vergelijkt Waters met de Rolls Royce. En als die Rolls Royce op Animals de overhand begint te krijgen dan ben je daar niet gelukkig mee.
Ik denk dat zowel een PF in balans als uit balans prachtige en tijdloze albums heeft geproduceerd. En dan ben ik blij dat bij een PF uit balans de weegschaal in het voordeel van Waters uitsloeg.

Het is ook zo moeilijk dat ik nu spontaan denk "Wish You Were Here." Dan hadden we onder het genot van een sigaar het een en ander kunnen bepraten. Zelf denk ik dat na het verschijnen van dit album de chemie binnen Pink Floyd weg was. Bijna alle leden kwamen met soloplaten en niemand had meer echt de leiding binnen Pink Floyd. Uiteinelijk nam Waters de leiding en ik heb sterk het gevoel dat Gilmour dit nooit heeft kunnen verdragen, maar wel zolang met hem meeging om toch nog succesvol te blijven.

Dat is inderdaad het nadeel van zo'n forum. Een beetje achteroverhangend delibereren of druk gesticulerend, omgeven door (min of meer) gelijkdenkenden in een walm van rook en alcohol leidt sneller tot voorschreidend inzicht dan dit soort discussies.

Maar dan zouden we MM niet nodig hebben.

Op het concert van Waters van afgelopen moederdag (11 mei als ik mij niet vergis?) had ik precies 2 seconden van de intro nodig om Shine On You Crazy Diamonds te herkennen. Platgedraaid dus, maar het blijft toch ó zó mooi.

Meesterwerk nummer veel van Floyd.