Pink Floyd - Wish You Were Here (1975)

Maar juist die arrangementen zijn hier zo karig...! Het gaat puur om 'het geluid' (dat naar mijn smaak ook nog eens erg verouders is) en niet om vernuftig in elkaar geweven melodielijnen. Dat vind ik bij Animals en in mindere mate Dark Side Of The Moon wel een stuk beter gedaan. Of wat dacht je van Atom Heart Mother.

Luister anders eens naar Concerto For Group & Orchestra. Daar hoor je wel een klassieke benadering. Of luister eens naar Zappa-platen als Hot Rats. Dát is pas arrangeren.

Uiteindelijk gaat het toch om het gevoel wat je hebt als je naar een album luistert. Vanuit welke invalshoek(en) dat gebeurt is niet bij iedereen gelijk (gevoel is subjectief). Wish you were Here is mijn favoriete Pink Floyd album omdat ik het toch de mooiste vind.( bij de 100 m sprint kun je de winnaar de beste noemen, maar hoeft ie niet de mooiste te zijn). Muziek waarderen is moeilijk meetbaar.

Wat Atom Heart Mother betreft is het 2-0, want dat is voor mij het beste nummer wat Pink Floyd ooit heeft gemaakt., maar daar was wel een heel orkerst bij. Op dit album klaren ze de klus helemaal zelf en daarvoor hulde aan toetsenist Wright. Daardoor doet het wellicht koud en kil aan, maar wat de composities betreft staat Wish You Where Here nog steeds als een huis. En is het volgens mij eens tijd om de vertaalslag te maken naar de klassieke muziek.

Hetgeen wat wellicht dit album wat oud of gedateerd doet klinken is de gebruikte electronica, maar als je daar langs luistert hoor ik nog steeds iets wat nog jaren mee kan. Dit blijft voor mij een modern klassiek werkstuk van de bovenste plank.

Zal maus maar eens gelijk geven. Shine on You... is een verdraaid mooi nummer, maar het is nou niet zo dat het ingenieus in elkaar steekt. verre van

Ik dacht altijd dat beide Shine On's, Have a Cigar en Welcome To The Machine handelden over de slechte kanten van het menszijn en het bestaan, en dat Wish You Were Here daartussen sprak over hoe sterk de kracht van liefde is, hoe gek, manipulatief en ziek de wereld zelf ook mag zijn. Vandaar: Wish You Were Here. Laat de wereld gek zijn, zolang ik er maar met jou ben. Zoiets.

Dus wie is Syd in godsnaam?!

... Syd Barrett.

Syd is de Crazy Diamond, Serpico. Lees hier maar even.

Je mag de tekst intepreteren zoals je zelf wilt natuurlijk. Zolang je Shine On maar niet ziet als handelend over een slechte kant van het menszijn. Zwakte van de mens is dan misschien een betere verklaring.

Zwakte van de creatieve 'softe' mens tegenover het zakelijke systeem dat alle creativiteit doet doodbloeden.

Want laten we eerlijk zijn: Syd Barrett was natuurlijk het prototype mafkees dat in zeven sloten tegelijk liep en in de boze buitenwereld weinig overlevingskansen had. Maar creatief was hij heel erg.

Thanks voor de info! Interessant, ik had me dit nooit gerealiseerd.

Oh, spreek je jezelf nu niet een beetje tegen? Maar de zwakte van de mens is inderdaad een mooiere omschrijving. Shine On zelf zie ik meer als een hoopvol geluid in een zandbak van verdriet; laat dit alles je niet klein krijgen en Shine On, You Crazy Diamond! Blijf jezelf, jij prachtig persoon. Allicht het mooiste zinnetje Pink Floyd-lyrics ooit overigens.

Geweldig album al vele jaren voor mij, wat een passie en wat een gevoel. Zal hem nog even opzetten nu. De onevenwichtigheid in deze plaat, daar deel ik wel de mening van Orbit, maar dan alleen maar omdat in deze conceptplaat 2 onderwerpen gebruikt worden. Is niet echt een concept plaat dan vind ik. Muzikaal gezien vind ik, dat hierop bijna een perfecte balans te vinden is die je bijna nergens vind, op bijna geen enkel ander album.

Zou iemand overigens ook mijn vraag kunnen beantwoorden wat het concept is tussen de op Barett getinte texten: Shine on part 1 en 2 en Wish You Were Here. En de schop tegen het zere been van de platenmaatschappijen in nummers als welcome To The Macine en Have A Sigar? Dat vind ik inderdaad niet echt iets met het concept te maken hebben nee. Volgens mij gaat een concept plaat nog altijd over 1 en hetzelfde onderwerp, en niet over 2 onderwerpen zoals hier het geval is. Misschien dat iemand mijn vraag kan beantwoorden.

Mijn suggestie van 16 augustus 2008, 22:30 uur vind je niet bevredigend?

Zo heb ik het nog nooit bekeken, zit wel wat in ja. bedankt voor je suggestie dj maus. Ik beluister dit al heel lang, omdat het voor mij gevoelsmatig gezien wel haast de perfecte muziekreis is. het concept heb ik nooit heel belangrijk gevonden en heb ik me ook nooit verder in verdiept, dat iit Dark Side en Animals, waar het voornamelijk om de texten gaat.

Er wordt veel gepost bij dit album de laatste dagen, ricardo, dus is het mij ontgaan dat je hier feitelijk een vraag stelde.

Ik wil dus ook wel even antwoord geven.

Syd Barrett was weliswaar geestesziek maar dat was waarschijnlijk het gevolg van overmatig drugsgebruik. Hij had de band al in 1968 verlaten, zeven jaar voor het verschijnen van Wish You Were Here.

Hij was een prototype van de artiest die de mooiste dingen weet te scheppen maar niet kan werken met druk van buitenaf. De stress van touren en singles produceren heeft hem waarschijnlijk teveel naar een andere bron van inspiratie laten zoeken, de rest is geschiedenis.

De tekstregels van Shine On gaan duidelijk over Syd:

"Remember when you were young, you shone like the sun
Now there's a look in your eyes,
like black holes in the sky.
You were caught in the cross-fire of childhood and stardom".

met in de laatste regels van het eerste deel de smeekbede dat de ogen van de artiest weer mogen gaan schitteren:

"Come on you raver, you see-er of visions,
Come on you painter, you piper, you prisoner,
and shine!"

Je moet bedenken dat in de jaren zestig veel artiesten zelf hun contracten met de platenmaatschappijen tekenden of ze moesten gebruik maken van een tussenpersoon die ook aan zijn/haar eigen belangen dacht. In de meeste gevallen bleken ze achteraf al hun rechten te hebben overgedragen door een aantal kleine letters in de ingewikkelde clausules rond royalties. Vaak kregen ze de verplichting om concerten te geven en singles af te leveren. Sommigen werden financieel doodgebloed, zoals Bowie (lees zijn biografie!), en anderen verloren hun creativiteit. Dit proces wordt in The Machine en Have a Cigar uitgelegd.

Maar dit is slechts wat ik er van maak, anderen hebben misschien betere ideëen.

Syd had de band niet verlaten , de andere bandleden hebben hem eruit gezet .
ze haalden Syd niet eens meer op tijdens opnames .

Ik had ooit zoiets gelezen dat Syd vatbaar was voor de drugs die hij gebruikte, dus dat de drugs z'n geestesgesteldheid aanwakkerden.

Kan kloppen, Kaztor. Syd Barrett zou hebben geleden aan schizofrenie, het syndroom van Asperger (soort autisme) en diabetes. LSD gebruik zal de conditie hebben verergerd.

Van een fansite: According to his own statements, Barrett was someone who couldn't cope with the world as it is and felt incapable of communication with other individuals--someone who both enjoyed and was tortured by his necessary solitude. His madness may have led to some of his artistic triumphs, but it also robbed us of his talent far too soon.

@ Sheplays: Goed verhaal wat je erboven gepost hebt. Veel dingen wist ik al wel hoor. dj maus had daarnet echt de essentie te pakken vind ik, net zoals jij de essentie ook aangaf, bedankt voor je goede onderbouwing daarbij. Met luistergroet ricardo.

Ricardo, wat je feitelijk zegt is: het is een lang lulverhaal en dj maus heeft het al korter en krachtiger verwoord

Jah, officieel gezien niet, maar hij wist volgens mij zelfs niet meer dat hij er notabene nog in zát. De man was volledig weg van de aarde, en stond tijdens optredens gewoon een uur voor zich uit te staren, hij speelde niet en zong niet, hij staarde gewoon. Hij was al lang uit de band gestapt vooraleer ze ophielden met hem op te halen voor repetities... En daarna ging het fout met Pink Floyd...

19 jaar daarna!

In mijn ogen het beste PF-album. Shine On You Crazy Diamond, een nummer om bij weg te dromen. Veel kippenvelmomenten en het hele album lang gefascineerd luisteren. Top!

Je bedoeld toch wel Shine On part 1 .
Voordat Part 2 begint duw ik de eject-knop in.

En toch 5 sterren, rudiger? :O

Altijd eerst op de Stop-knop drukken en dan pas Eject. Is beter voor de cd-speler.

Bij Part 2 van SOYCD gaan ze naar de climax van het goed opgebouwde nummer om vervolgens weer langzaam af te bouwen.
(het kan voor Rudiger mischien te "heftig" zijn als DS fan )

Als je alleen 5 sterren geeft voor albums die van begin tot de laatste seconde briljant zijn dan blijft er niet veel over ( buiten de DS albums )

Nee hoor, beide delen. Wanneer ik dan toch naar Wish You Were Here luister jaag ik er meteen alle liedjes door.

Nee, maar SOYCD (Parts VI-IX) is meer dan een vierde van het album. Als je die dan niet goed genoeg vindt om te beluisteren, snap ik je 5 sterren niet echt.

Oeh nee, zo mogelijk nóg beter dan Part 1. Gaat alleen allicht een tikkeltje te lang door. Blijft prachtig!