Pink Floyd - Wish You Were Here (1975)

Part 1 en 2 zouden eigenlijk net als Echoes achterelkaar gezet moeten worden als 1 track, want daar vind ik het echt de nummers voor.

Heeft iemand enig idee waarom er 9 verschillende parts worden aangegeven en waar dan steeds de knip wordt gelegd? (muv die tussen V en VI)

Wat ik wel weet is dat al die losse deeltjes van Shine on You Crazy Diamond afwisselend gecomponeerd zijn met steeds iemand die het voortouw nam. Hoe dit precies in elkaar stak stond vroeger op het label van de lp van dit album, en die heb ik helaas niet meer.

Vlak na de introductie van de cd waren er plaatjes in de handel die waren voorzien van een indexpunt zodat je op de display kon aflezen in welk sub-deeltje je zat. Volgens mij waren dit persingen uit Japan, die uitkwamen op een ander label waar de band onder contract stond.

Hier is een gitaartab waarin de delen afzonderlijk worden genoemd, met de tijd erbij. Helemaal onderaan ook de andere Parts.

Wat ik eigenlijk niet snap is wáarom de Parts niet allemaal achter elkaar staan? Paste niet op de cd's/lp's van toen ofzo hoorde ik? Waarom werden Echoes en Atom Heart Mother dan wel al als zulke lange tracks gemaakt?

Hetgeen wat ik daarover heb gelezen is dat zo'n 20 tot 23 minuten al te lang was voor een lp kant. Dus vanaf die lengte nam de kwaliteit al af. Op een cd zou dit prima mogelijk zijn, maar dan tast je het origineel te veel aan.

Oké. Bedankt voor de toelichting ondanks de kleine uurtjes.

Ik zeg niet dat part 2 van Shine on slecht is , maar wel iets minder dan het eerste deel .
Over het algemeen is dit een klasse album.

Toch raar, want Echoes en Atom Heart Mother leunen toch ook pittig tegen de 26 minuten aan. Maar ik vind het zo eigenlijk beter, die 2 aparte delen, want zoals ik het album ken, met de volgorde van nummers en bijbehorende segues, vind ik 'm af!

Wat ook de reden mag zijn van de spiltsing, dit is voor mij nooit een bezwaar geweest. Door de splitsing van de delen van Shine on you Crazy Diamond is dit album geworden tot een heerlijke boterham. Toch denk ik dat hij nodig was omdat de eisen voor goed geluid steeds hoger kwamen te liggen. Begin jaren tachtig werd de inloopgroef steeds groter bij lp's om zo de plaat meer stabiliteit te geven. Iets wat in 1975 al op de tekentafel lag.

Ik moet zeggen de middelste drie nummers doen me veel meer dan Shine on you Crazy Diamond. Het zal nog wat tijd nodig hebben, maar doorgaans houd ik niet zo van nummers boven de pak 'n beet 8, 9 min.

Goh, ik heb WYWH als heel veel dingen gezien, maar nog niet als een boterham

Boterham gebruikte ik hier in filosofische zin. Wellicht als je naar de tracklist kijk zie je wat ik bedoel.

3 heerlijke nummers als beleg tussen 2 plakjes shine on...

Dan zijn sommige platenmaatschappijen nog behoorlijk over de schreef gegaan daarna. Genesis' Duke, Queen's Greatest Hits en Def Leppard's Hysteria, bv, klokken in op een uur en zijn allen enkele albums. Die Warm Aanbevolen-platen van m'n ma waren ook letterlijk volgestouwd.

Ik snap het ook, en vindt het niets minder dan een prachtige vergelijking

Geeft niet, soms ben ik wat cryptisch of filosofisch, zo zit ik althans in elkaar. Daarom ben ik wel blij dat je de vergelijking door hebt. Even goede muziekvrienden dus.

Beter laat dan nooit. Vandaag kwam dit bijzondere album van Pink Floyd per post hier binnen. Gekocht via eBay, wat een stuk goedkoper was dan via de lokale platenboer.

Natuurlijk kende ik het album al langer, al veel langer. Maar tot vandaag had ik het nog niet in mijn bezit. Ik zie het als een waardevolle aanvulling van mijn collectie.

Mijn oudere broer had dit album al in de jaren 70 en draaide het zeer regelmatig. Als kleine jongen luisterde ik vanzelf mee, maar was nog niet echt klaar voor deze muziek. Ik vond het wel erg mooi, weet ik nog, met name Shine On Your Crazy Diamond.

Ik had precies hetzelfde toen, alleen had mijn oudere broer het op cassette gekocht (met zo'n blauw doosje); ik zie het nog voor me.

Ooit eens van mijn nonkel gekregen voor één of andere aangelegenheid en daarna een paar maanden op het schap laten staan tot ik op zoek naar een ander album, deze tegenkwam en hem maar meteen op mijn platenspelertje gelegd heb.
Sindsdien heb ik alles van pink floyd op zijn minst beluisterd maar niets kon tippen aan dit meesterwerk.
Voor mij is en blijft dit het magnum opus van van de heer Pink en zijn companen.
(Gevolgd door Animals en dan The Dark Side of the Moon.)
Met het meer dan briljante Shine On You Crazy Diamond (Parts I-IX) als hoogtepunt. Het enige nadeel van de plaat is dat wanneer je Shine On in zijn geheel wilt horen je verdomd snel moet zijn.

5.0 sterren, geen discussie.

Heb je geen programmeer-functie op je stereo? Dan hoef je namelijk niet verdomd snel te zijn

Overigens vind ik Shine On niet het hoogtepunt op dit album, het hoogtepunt ligt voor mij duidelijk in het middelste gedeelte. Een plaat als een boterham las ik hier laatst, wel een briljante ingeving van deze user.

Tenzij de programmeer-functie van mijn stereo zou inhouden dat hij na het eerste liedje de naald opzij duwt, de plaat opneemt, ze omdraait, ze er terug oplegt en daarna de naald op de juiste plaats terug in de groef laat vallen denk ik niet dat ik ver kom met een programmeer-funtie.

Hehe, niks gezegd

Och ja... Op zich heb ik niets tegen pink floyd hoor (Another brick in the wall), maar Shine on you crazy diamonds was een verkeerde zet als je het mij vraagt. Ik ben niet echt iemand van al die rare geluidseffecten . Voor de rest wel een goed album (maar 3 nummers verder)

Ben het helemaal met je eens. Ook op die drie nummers heb ik nog wel wat aan te merken. Alléén het titelnummer vind ik van grootse klasse, dat maakt het nog net een 2 bij mij. Welcome To The Machine vind ik een beetje hol aandoen, lijkt ook een beetje op die nummers op Momentary Lapse.. maar die keyboard op dat nummer maakt het erg gedateerd en reden dat ik het niet te vaak kan horen.

Helaas het laatst echt goede/mooie album van Pink Floyd, al vind ik WTTM nog de mindere hierop.

Wij hebben ook niets tegen Queen , alleen die verrekte Bohemian Rhapsody komt je neus en oren uit.

Op zich heb ik niets tegen Queen hoor (A Crazy Little Thing Called Love) maar Bohemian Rapsody was een verkeerde zet als je het mij vraagt, ik ben niet echt iemand van al die rare geluidseffecten.

asje dit nu naast het o zo bejubelde dsoth legt dan is 1 conclusie onvermijdelijk

dit is geniaal en dtstm verbleekt daar flink bij