Pink Floyd - Wish You Were Here (1975)

Dit album beluister je ook meer voor de sfeer die erin zit. Gewoon een muziekreis door een ander universum vind ik dit. beluister Shine On part 1 en 2 maar eens, dat nummer had wat mij betreft ook geheel instrumentaal mogen blijven, want daar gaat het bij mij bij dit album voornamelijk om. Ik vind de texten hierop bijzaak, en dat in tegenstelling tot Animals waar de texten heel erg belangrijk zijn. Voor mij is dit het beste Pink Floyd album, kort daarop gevolgd door Animals die ik ook bijna net zo goed vind.

Door de vocalen in Shine On, vind ik het inderdaad nog meer een aanstekernummer, maar ook de muzikale "reis" is nogal ééndimensionaal, teveel hetzelfde thema en te gemakzuchtig. Waar ze op Dark Side voortdurend weten te verrassen, slaat hier de voorspelbaarheid eigenlijk al de eerste 8 minuten toe om nooit meer weg te gaan.

Dat bedoel ik ook met muzikale reis orbit. Je hoort een soort van windgeruis, en dan die eenzame gitaar in de verte, geweldig gewoon, een trip om nooit meer weg te gaan. Ik ben het wel met je eens dat het concept op dit album bij mij ook niet zo aanslaat. tis net of ze wat nummers willekeurig hebben opgenomen en zo op plaat hebben gekwakt. Maar het klinkt zo verdomd lekker. Ik beluister dit echt al tot in lengte van jaren, maar het blijft vooral door de sfeer, en de goede instrumentale beheersing hierop voor mij toch echt de topper hoor, van Pink Floyd. Ik ben ook van mening dat er niet 1 plaat op de wereld is die echt van begin tot eind helemaal 1 kippevel moment is. Volgens mij gaat het om de korte kippevel momenten, vooral bij dit album, en die beleef ik dan zo intens dat ik dit echt 1 van de allerbeste muziekalbums(voor mij dan) ooit vind. super gewoon. Ik snap ook niet dat jij een onvoldoende voor dit album geeft, en dat terwijl je Animals en Dark Side wel heel goed vind. Op Animals hoor je net als op Dark Side ook wel invloeden van dit album zoals Kaztor al eerder opmerkte. Maar ieder zijn mening en dat respecteer ik. Met luistergroet ricardo.

Light a light and have a cigar, Orbit. Leun achterover en laat de achterliggende betekenis van dit album even tot je komen.

Op dit album nemen ze afscheid van Syd in Wish You Were Here en Shine On. Daartussenin gebed zit de prachtige metafoor als aanklacht tegen de druk en de hebberigheid van de muziekindustrie in Welcome to the Machine en de retoriek van dezelfde industrie in Have a Cigar. Een mooi contrast tussen de creatieve artiest, met zijn van inspiratie afhangende productiviteit, en de contractuele verplichting van het afleveren van een product.

In 1975 wist ik echter helemaal niets van het concept van dit album, ik vond het gewoon fantastisch mooi.

Dat concept vind ik nogal dunnetjes, zeker als je zelf een cashcow bent geworden.. zo te lijden heeft Waters nou ook weer niet Ook dat eeuwige afscheid van Syd, volgens mij deden ze dat ook al op Brain Damage, begint me een beetje te vervelen. Waar Dark Side een prima uitgebalanceerde rit is met nummers met een spanningsboog die precies lang genoeg is en geluiden die daarin verrassen, is dit een beetje loom jammen op de gitaar van Gilmour en dat duurt maar een end voort. Zowel qua intelligentie als muziek vind ik dit nergens bovenuit steken. En ik heb hem meermaals geprobeerd. Ik vind dit dus wel degelijk een stuk afstaan van het spannender DOTM of de duistere opvolger. Het is gezapig, echt ouwe mannenmuziek. Iets wat ik bij PF altijd al op de loer vind liggen, maar hier komt het ook echt uit. Het had een Dire Straits plaat kunnen zijn bijna

@Sheplays: Ik snap het concept wel hoor, het titelnummer en Shine On is een ode aan Barrett, en Have A Sigar en Welcome To The Macine is een schop tegen de schenen van de grote platendirecteuren en de muziekmaatschappijen aan. Ik begrijp alleen niet wat een ode aan Barett te maken heeft met de hebberigheid van de muziekindustrie. Barett is emotie, en de hebzucht van de platenmaatschapijen in dit concept opgenomen, is meer een beetje een schop tegen het zere been aan van de muziekindustrie in het algemeen. Ik begrijp het concept dan niet helemaal. Op Dark Side en op Animals vind ik dat het concept ook beter uitgewerkt is, alleen heb ik bij die 2 platen niet hetzelde goede ( kippenvel) gevoel als bij deze plaat.

Dit vergelijken met Dire Straits is wel heel vreemd om te lezen. Op het moment dat dit album uitkwam moest Dire Straits nog geboren worden of lag op de tekentafel.

Het concept wat op dit album is te horen is zeer goed uitgewerkt. Daardoor is het geen album geworden om even op te zetten voor een leuk muziekje in huis. Daarom behandel ik dit album of er klassieke muziek opstaat (wat in wezen ook zo is), waardoor ik er goed voor ga zitten.

Het concept dunnetjes vinden gaat er bij niet in. Als ik de muziek goed op me laat inweken verbeeld het prima de gekheid van het leven en dat vooral van iemand die een pilletje te veel heeft geslikt. Voor mij is dit album dan ook een moderne kerkdienst waar de boodschap wel helder van is. En is het voor mij wel een kwestie geworden van me er voor openstellen en wat ik dan beleef is met geen pen te beschrijven. Dit is passie en muziek van top niveau....

hier sla je de plank toch behoorlijk mis wat mij betreft en ik ben dan ook benieuwd welke elementen van klassieke muziek je hierin terughoort

hier hoor ik gewoon een reeks opeenvolgende melodietjes en tempowisselingen, terwijl bij klassieke muziek nu juist allerlei melodieën door elkaar geweven worden; sowieso lijken met name in Shine On You... de melodieën vooral improviserend tot stand te zijn gekomen in plaats van hecht thematisch gecomponeerd

en de vergelijking met Dire Straits is absoluut niet vreemd, want wat is Dire Straits (met name vanaf Making Movies) anders dan een voortzetting van het rockdinosaurussen-concept dat in de jaren 70 hoogtij vierde

Als jij de gelijkenissen met Private Investigations of Brothers in Arms en Shine On niet hoort zou ik toch wat aan je gehoor laten doen Echt wel hetzelfde soort gitaarspel en soortgelijke opbouw. DS hebben zich zeker door PF laten beinvloeden uit deze tijd, dat is mij helder. Gelukkig is PF hier niet bij blijven hangen en hebben ze Animals gemaakt. Dat kun je dan weer niet van DS zeggen

Ik vind Dire Straits ook maar een slap doordrukje van Floyd. En Walk Of Life daarmee het ergste dat de jaren '80 uitspuwde.

Het verschil tussen Dire Straits en deze plaat is dat deze plaat niet zeikerig op me overkomt. Dire Straits blijft voor mij het muzikale equivalent van een overdosis slaaptabletten.

Probeer eens een symfonie van Anton Bruckner en alles wordt een stuk duidelijker wat ik hier probeer te zeggen.

Met symfonieën zoals die van Bach heeft dit verdomd weinig te maken in elk geval, Bach herhaalde zichzelf niet zo hardnekkig.

Dat ben ik met je eens... ik vind het nummer Shine On echter niet heel veel beter

Walk Of Life is idd heel ernstig

De heer Bach nam daarentegen wel een uur of vier de tijd om zijn passie te uiten

Dat dan weer wel.. ik luister dan ook niet dagelijks naar Bach. Maar de hoeveelheid noten die hij nodig had voor één stuk zou Pink Floyd haar hele oeuvre op kunnen baseren..

Ach ja, je hebt ook eigenlijk wel gelijk.

Zoals Koot en Bie al zongen: ouwe lullen moeten weg!

Ik ook, even de gedachte aan WOL en niet te vergeten MFN, wegspoelen...

Had je in de tijd van Bach ook al symfonieën? Volgens mij is er pas vanaf de klassieke tijd sprake van...

Bruckner is mij niet geheel onbekend, maar helaas hoor ik weinig overeenkomsten, dus graag toch enige toelichting.

Haha Heerlijk.

De invloed van Bruckner weet ik ook niet zo, maar Karlheinz Stockhausen hebben ze zelf wel genoemd als inspiratiebron.
(en letten we even op, er staat hier geschreven Karlheinz Stockhausen en niet een andere componist. Dit voor de mensen wier ogen (en oren) dusdanig slecht zijn dat ze het verschil tussen Bruckner en Bach niet kunnen zien (en horen))

Ik ken die hele Bruckner niet.. JS Bach daarentegen wel enigzins. Dus daar beoordeel ik over. Nogmaals, PF heeft weinig gemeen met klassieke muziek. Er zijn tal van rock/popartiesten die veel meer klassieke details in zich hebben. Nutteloze vergelijking dus.

Je kent Bruckner niet maar weet wel dat Floyd weinig gemeen heeft met klassieke muziek. I rest my case.

Aha, Bruckner staat in zijn eentje voor alle klassieke muziek? I rest my case as well..

Luister eens na de tracks Shine on You Crazy Diamonds daar zit voor mij een uitgesponnenheid en opbouw in die me behoorlijk doet denken aan een symfonie van Bruckner. De tijd nemen om tot iets te komen met meer dan voldoende spanning erin.

Om dit bovenstaande voor mij zelf te staven heb ik momenteel de derde symfonie van Bruckner in de cd-speler zitten. Qua muziek lijkt het niet direct op Pink Floyd, maar de spanning die er in zit geeft mij hetzelfde gevoel. In mijn hoofd roepen ze ongeveer hetzelfde gevoel op van in een ruimteschip te zitten en naar het onbekende te vliegen.

Dit is wat ik van Bruckner in deze muziek hoor van Pink Floyd. Dat wil niet automatisch zeggen dat de heren van eerder genoemde band daar hun idee tot deze composities vandaan hebben. Voor mij is het meer het idee van twee dias over elkaar heen projecteren en tot een vergelijk komen. Daarop is wat ik eerder schreef gebaseerd. Het is een eigen ingeving die niets maken heeft wat in welk muziekboek is geschreven.

Zie mijn bericht over Stockhausen.

@Orbit: Als iemand het over Bruckner heeft en jij begint over de symfonieën van Bach, schijnt het mij toe dat je eigenlijk geen case hebt, noch hebt gehad.

Volgens mij had Gerards Dream het over klassieke muziek en Pink Floyd aanvankelijk..

Ik vind dit gewoon niets met klassieke muziek vandoen hebben.. lang uitgesponnen opbouw vind ik nog niet hetzelfde als klassiek. Er zijn diverse electronische acts die veel langere opbouw kennen en daarnaast dicht tegen klassiek aanliggen. Dan klinkt Pink Floyd toch gewoon als rockbandje hoor.

Hmmm.. dat beide muziekstukken een vergelijkbare uitwerking op jou als luisteraar hebben, vind ik persoonlijk niet echt overtuigend als argument dat Pink Floyd (bijna) klassieke muziek is.

Conclusie: U zou gebaat zijn bij enige theoretische verdieping in de aard van klassieke muziek.

Maar hiet is ooit wel een uitgevonden uitgesponnen muziek en in dat geval kom ik uit bij klassieke componisten uit. Wellicht is dit wel gekomen doordat ik een lange tijd omging met iemand die een opleiding aan het conservatorium volgde. Met hem heb ik een hele tijd klassieke concerten bezocht.

Naast klassiek had hij weinig met popmuziek, maar een band als Pink Floyd vond hij fantastisch mede door hem ging ik ook naar klassieke muziek luisteren. Hij gaf mij de tip om vooral Brucner te proberen door de opbouw die er in zit leek dit wel wat op Pink Floyd. In het begin zag ik de link ook niet meteen, maar naar heel veel luisterbeurten begon er iets te dagen. Iets waarin ik hoorde dat hij gelijk had. Pink Floyd zou best een incarnatie kunnen zijn van een klassiekcomponist, maar dan met de middelen van nu. En als je de kunst van arrangeren machtig ben laat je Pink Floyd klassiek klinken en Bruckner naar pop.