Meshuggah - obZen (2008)

Prima terugkeer naar het geluid dat de band de laatste paar albums was kwijtgeraakt. Er zijn weer goede songs met kop en staart, vol vette riffs en tempowisselingen. Prima warme produktie ook.

Volgens mij kan je een tank demonteren met deze CD... Die drums zijn echt absurd. Alsof er constant iemand tegen een waanzinnige snelheid in je maag en op je hoofd ligt te beuken.

Het eerste dat me opviel toen ik de CD voor het eerst door m'n installatie liet beuken, is dat de gitaren minder zwaar klinken als op Nothing en Catch 33, de 2 andere CD's van Meshuggah die ik in m'n bezit heb. Daar staat dan weer tegenover dat de nummers zo waan-zin-nig druk zijn, dat het geheel hoedanook bijzonder beukend is. Zo beukend zelfs, dat ik er soms duizelig van word en bijna kotsneigningen van krijg, no joke.

Zeer bizar effect...

Dit is echt een bulldozer. Op het einde van een luisterbeurt ben je gewoon fysiek moe en groggy.

Ik betrap mezelf er inmiddels op dat ik, nu ik dit album een jaar tussen de rest van de Meshuggah CD's in de kast heb staan, eerder geneigd ben om iets uit de periode Chaosphere tot Catch 33 te draaien dan deze plaat.

Er passeren zeker een aantal sterke nummers de revue. Vooral op de eerste helft van het album laat de band zich van z'n sterke kant zien. Vanaf This Spiteful Snake wordt het me inmiddels toch iets te plichtmatig en wat weinig fantasierijk, al trekt de afsluiter de plaat toch weer op naar het niveau van de eerste 5 nummers. Op momenten is het allemaal net te voorspelbaar aan het worden, zeker als je het vergelijkt met de pure krankzinnigheid van een een album als Catch 33.

Ik mis op dit album eigenlijk net dat beetje extra wat vrijwel al het voorgaande werk van Meshuggah op z'n eigen manier wel had. Gewoon een solide en goede plaat dus, maar zonder de kers op de taart die het een buitensporig album maakt. Ik heb er inmiddels ook al een halfje vanaf gedaan, er waren betere platen het afgelopen jaar.

Zelden zulke hoekige muziek gehoord dat me aanspreekt. Meshuggah's obZen bevat veel wat mij afschrikt, maar heeft genoeg interessante dingen om me er verder in te verdiepen. In die zin is de titel aardig gevonden: ik ben volledig zen in het obscene geweld dat Meshuggah op me afvuurt.

Hoewel 'volledig' niet helemaal waar is, want obZen kan me niet de volledige speelduur boeien. Combustion mag het eerste nummer zijn dat ik überhaupt van de Zweden hoor. Dat liet tot me doordringen dat ik dit album met mate moet ondergaan. Anders dan andere geweldenaars als een Cradle of Filth of, ach, Tool kan juist Meshuggah met dit album een manier zijn om mij af te reageren. Dat ligt ten eerste aan het feit dat Meshuggah niet de fout maakt om, in zekere zin, emotionele muziek te maken; het is vooral techniek. Mijn inziens wordt de techniek hier ten volle gebruikt om emotie op te roepen. Een vallende glazen porseleinkast is nog niet muzikaal, maar als de chaos zo geordend op de grond pleurt als op obZen is dat lovenswaardig. Dus, Combustion heeft een heel aardig verloop waarin de gitaren en vooral het drumwerk bij vlagen stuwend, dwingend en onvergeeflijk zijn.

Maar echt interessant wordt het op Electric Red. De terugtrekkende gitaarslagen na de intro. De vlammende riffs vanaf 0:26. De jazzy momenten waarop de gitaren en de drumslagen anderhalve seconden even in de ijle lucht lijken te blijven hangen vanaf 1:10. En zijn de korte, brutale gitaarrifjes vanaf 2:54 een voorbeeld van heerlijke polyritmiek?

Bleed knalt de koptelefoon uit met een razendsnelle riff en verzandt in een heerlijk a-ritmisch samenspel van gitaar en razendsnelle drums alvorens het eerste zenmoment te bereiken. De wat oninteressante intro van Lethargica wordt afgelost met een moddervette, loodzware en dreigende riff vanaf 0:36. Het titelnummer weet vervolgens nog te boeien met de aardige riff.

Daarna lijkt het alsof Meshuggah's leuke ideeën zijn opgeraakt. Dat wil niet per definitie zeggen dat het niveau naar beneden gaat, maar ik kan heel moeilijk echt opvallende momenten opnoemen, al is de slotriff van Pineal Gland Optics weer erg goed. Of het kwartje bij de rest nog moet vallen is een kwestie van tijd, maar het aantal keer dat ik deze plaat heb geluisterd rechtvaardigt een mooie vier sterren beoordeling.

Meshuggah , volume op een goed niveau , gedachten op nul en lekker knallen met die platen. Ook de album obZen speelt lekker mee en staat volledig in mijn spotify afspeellijst. Heerlijke knallende platen met fijn instrument gebruik. Zweedse metel, I'm lovin it!