The Clash - London Calling (1979)

Het essay is echt lekker lang, en je leert de bandleden en hun instelling echt goed kennen (zo goed als mogelijk is door het lezen van een essay). Ik krijg alleen geen digitale versie gevonden.

Wanneer is die Psychotic Reactions uitgegeven? Verkrijgbaar of De Slegte?

Hulde! Ik wilde er na dit lezen eigenlijk een halfje bij doen, maar 'London Calling' staat al op 5*.

Een prachtig relaas a la Oldfart gaat me niet lukken, zo diep zit mijn liefde ook niet. Waarom dan toch mijn vier sterren? Omdat ik dit album pas kort in bezit heb, maar eigenlijk al jaren ken zonder het te hebben geweten. Voor uitwedstrijden met voetballen heb ik jaren meegereden met een jongen waarmee ik regelmatig concerten bezocht. Een echte liefhebber, veel meer dan ik. Hij had altijd de meest opzwepende muziek in de auto, waaronder, zo blijkt achteraf, the Clash. Ik kende the Clash uiteraard van de bekendere nummers, zoals Rock the Casbah en Should I Stay..., maar dit album heb ik op de kop getikt vanwege het enthousiasme van enkele mume-leden. Ik knal hem in mijn cd-speler, en het was één groot feest der herkenning. Dit had ik dus al die jaren gehoord op weg naar uitwedstrijden.
Ergo; vanwege de herinneringen en gewoon vanwege de kracht van de (meeste) nummers vier sterren. Wie weet, wellicht gaat ie ooit nog stijgen.

Inderdaad. Vergelijk de cover van dit album maar eens met het titelloze album van Elvis Presley. En de band Pronghorn heeft met Londis Calling overigens weer een parodie gemaakt op de cover van the Clash.

De cover is inderdaad een soort eerbetoon aan Elvis met deze letters. Het plaatje zelf moet The Who voorstellen.

Ik begreep juist dat de hoes een soort van persiflage op de Elvis hoes moest zijn; Elvis het begin van de Rock'n Roll, London Calling het "einde".

Oke, wat ik weet is die gast die z'n gitaar aan diggelen ramt een verpersoonlijking van Pete Townshened.

Dit album begint trouwens steeds beter te worden. Vreemd is dat. Van weinig zeggend tot top album in een paar maanden. Tip: luister zeker iets van 6/7 keer voor je met een oordeel kom!

Wijsheid komt met de maanden.

Ik vind er niks aan. train in vain is wel schitterend en hier en daar enkele leuke deuntjes. Maar is dit nu zo tijdloos en sterk? Ik ben niet mee dan vrees ik. Elk nummer lijkt wel hetzelfde te klinken. London Calling het nummer kan ik nog steeds niet apprecieren ondanks 10tallen keer gespeeld te zijn op de radio...

2.5*

Dat je het niks vindt moet je zelf weten, maar niet elk nummer lijkt op elkaar. Laat me raden, je hebt het album 1 of 2 keer beluisterd op de achtergrond en denkt nu al een oordeel te kunnen vellen?

Nu moet ik zeggen, ik heb het album al meer dan vaak geluisterd en ik vind het nog steeds niet bepaald fantastisch. Het is leuk, maar daar blijft het voor mij ook bij. Clampdown is geinig

Dit album is echt lekker. Maar ik vind toch dat het ietsje te lang duurt om echt super goed te zijn.
Ochja, ik geef een 4

Prachtige cd .. Tracks : London calling, hateful, clampdown, death or glory

eerbetoon aan elvis ??? in die tijd ??? dacht het niet ....

herinner me nog een punkplaatje van nederlandse makelij uit die tijd: 'We're so glad elvis is dead' ==> Too much boose and snow ... Elvis just had to go ...

En vergelijk het dan ook eens met rain dogs van tom waits

Een punk-klassieker is London calling werd me altijd verteld, maar eigenlijk is hier niet veel punk aan, er word hier echt aan genrevermenging gedaan, wat een plaat !!
19 nummers, het leek mij eerst een helse opdracht tot na mijn eerste luisterbeurt, interresant vond ik het dan al die verschillende toch samenhangende songs. de 2de luisterbeurt was al vol enthousiasme luisteren hoe elk nummer klonk en een 3de keer, 4de keer,5de keer...
en nu ben ik verkocht, ik kan echt niet afkomen momenteel met een minder nummer, zo sterk vind ik het allemaal, revolution rock vind ik eigenlijk zeer leuk en death and glory is zo meeschreeuwen met het reffrein.
jimmy jazz, lost in the supermarket, train in the vain, london calling, allemaal hoogtepunten, maar derest is ook fantastisch hoor, dus nogal logisch krijgt deze van mij de volle mep 5*

Wat een leuk enthousiast berichtje. Krijg gelijk weer zin om hem op te zetten!

Wereldalbum. Allemaal toppers zoals The Right Profile, Guns Of Brixton, Death Or Glory, Rudie Can't Fail, Jimmy Jazz, Wrong Em Boyo, Spanish Bombs etc etc etc noem maar op, allemaal klassiekers!

Dit is punk. Dat kotm omdat Punk een attitude is wat je je aanmeet, niet altijd een stijl. het komt er op neer dat Punk rebels is, tegen heilige huisjes schoppen, lekker tegen de menigte in, omdat al het andere allemaakl hetzelfde. Maar alle punkbands klonken op een gegeven moment hetzelfde (een paar uizonderingen daargelaten, zoals The Jam, Joe Jackson, Gang of Four), daar was dus geen punk meer aan. Juist door via de stijl Punk allerlei andere kanten op te gaan, is dit punk. Omdat dit zich onderscheidt.

Klasseplaat, 5 sterren.

Ikzelf heb 25th The Anniversary, met onder andere The Vanilla Tapes en nog een extra DVD. The Vanilla Tapes zijn demo's van de nummers van het album, (Soms met wat andere titels.), 1 instrumentaaltje en demo's die het album niet hebben gehaald, waaronder '5 unreleased songs'. Dit zijn Lonesome Me, Walking the Slidewalk, The Man in Me, Where You Gonna Go (Soweto) en Heart & Mind.

Ik moest even wennen aan die stem..maar wat een heerlijk albumpje

het heeft me misschien een half jaar, tot een jaar geduurd voor dat ik deze echt begon te waarderen. Maarn nu heeft deze zelfs een plek in mijn top 10.

Wat een overtuigende muziek. heerlijk afwisselend. de rollingstone benoemde dit album tot beste album van de jaren 80. (hij kwam daar iets later uit.) en dat is volgens mij niet zomaar gedaan.

Het meerdere draaibeurten nodig hebben is een bekend fenomeen van dit album. Het zijn ook nogal wat nummers die je jezelf eigen moet maken

Deze cd zit zo'n beetje vastgekoekt in mijn autoradio. Verveelt niet snel, en is goed meet te zingen (of te 'stuurdrummen")

Clampdown!

Die tekst ook. We will train our blue-eyed man. [h]

Bedoel je met punk attitude, Sid Vicious?

Een half jaar?

Na 8 keer de plaat omdraaien dacht ik wat een plaat.
Bijna elk genre word gespeeld in totale beheersing!