menu

The Clash - London Calling (1979)

mijn stem
4,07 (1077)
1077 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Punk
Label: CBS

  1. London Calling (3:20)
  2. Brand New Cadillac (2:08)
  3. Jimmy Jazz (3:54)
  4. Hateful (2:44)
  5. Rudie Can't Fail (3:29)
  6. Spanish Bombs (3:18)
  7. The Right Profile (3:54)
  8. Lost in the Supermarket (3:47)
  9. Clampdown (3:49)
  10. The Guns of Brixton (3:09)
  11. Wrong 'Em Boyo (3:10)
  12. Death Or Glory (3:55)
  13. Koka Kola (1:47)
  14. The Card Cheat (3:49)
  15. Lover's Rock (4:03)
  16. Four Horsemen (2:55)
  17. I'm Not Down (3:06)
  18. Revolution Rock (5:33)
  19. Train in Vain (3:09)
  20. Hateful [The Vanilla Tapes] * (3:23)
  21. Rudie Can't Fail [The Vanilla Tapes] * (3:08)
  22. Paul's Tune [The Vanilla Tapes] * (2:32)
  23. I'm Not Down [The Vanilla Tapes] * (3:34)
  24. 4 Horsemen [The Vanilla Tapes] * (2:45)
  25. Koka Kola, Advertising & Cocaine [The Vanilla Tapes] * (1:57)
  26. Death or Glory [The Vanilla Tapes] * (3:47)
  27. Lover's Rock [The Vanilla Tapes] * (3:45)
  28. Lonesome Me [The Vanilla Tapes] * (2:09)
  29. The Police Walked in 4 Jazz [The Vanilla Tapes] * (2:19)
  30. Lost in the Supermarket [The Vanilla Tapes] * (3:52)
  31. Up-Toon [The Vanilla Tapes] * (1:57)
  32. Walking the Slidewalk [The Vanilla Tapes] * (2:34)
  33. Where You Gonna Go (Soweto) [The Vanilla Tapes] * (4:05)
  34. The Man in Me [The Vanilla Tapes] * (3:57)
  35. Remote Control [The Vanilla Tapes] * (2:39)
  36. Working and Waiting [The Vanilla Tapes] * (4:11)
  37. Heart & Mind [The Vanilla Tapes] * (4:27)
  38. Brand New Cadillac [The Vanilla Tapes] * (2:08)
  39. London Calling [The Vanilla Tapes] * (4:26)
  40. Revolution Rock [The Vanilla Tapes] * (3:51)
toon 21 bonustracks
totale tijdsduur: 1:04:59 (2:12:25)
zoeken in:
avatar van gemaster
5,0
Met afstand het beste Clash album. Het muziekblad Rolling Stone koos dit album als beste album van de jaren '80(het album kwam in 1980 uit in de USA). Beste nummer blijft het titelnummer. 4,5 ster.

avatar van deric raven
4,0
The Clash altijd onder de noemer punk gezet.
Hoe kan een mens zich vergissen.
Pure rock.
De link met het Elvis Presley album uit 1956 is me duidelijk.
Niet alleen lijken de hoezen op elkaar.
Ook Elvis schudde de wereld wakker.
Jeugd mocht hier niet naar luisteren.
Ouders die het verboden.
Blue Suede Shoes en London Calling.
Twee openers die gelijk de aandacht trekken.

Van een gitaar kapot slaan keek in 1979 niemand meer van op.
The Who hadden hier al jaren eerder hun handelsmerk van gemaakt.
Zonder dit album echter geen Stray Cats.
Duidelijk beïnvloed door het geluid.
Rancid deed het jaren later nog eens over.
Al was hun spijkerjasje wel gescheurd.
Bijeen gehouden door veiligheidsspelden.

De toon is Amerikaans.
Zelfs het typerende Britse straattaal is vrijwel afwezig.
Moet zelfs eerder aan Bruce Springsteen denken.
Puurheid en oprechtheid.
Verwoord in perfecte liedjes.
Over dit album is wel degelijk na gedacht.
Muzikaal zit het prima in elkaar.
Samen met The Specials voegden ze het ska element toe in de rockmuziek.

The Clash had het niet nodig om in elke zin FUCK te zeggen.
Zichzelf continu te uiten over hoe slecht het arbeidersmilieu er voor stond.
Dit is een geval van mouwen opstropen.
De schouders eronder zetten.
Aanmoedigen en steunend.

Natuurlijk kreeg ook Joe Strummer de erkenning pas na zijn dood.
Al vind ik het album in zijn totaliteit geen klassieker.
Maar er staan wel twee nummers op die deze classificatie wel verdienen.
Namelijk London Calling en The Guns Of Brixton.

avatar van Slowgaze
4,0
Mijn generatie, generatie Einstein schijnen we te heten (volgens een klasgenote ware wij eerder de Generatie Nix van de middelbare), had die een London Calling? En hoe reageren wij nu op dat album, als de kiem voor de Arctic Monkeys en dat indie-gerammel van tegenwoordig? In retrospectief gaat deze oude lul van 19 jaar oud terug naar de muziek die hij luisterde toen die uitkwam tussen 2007 en 2009 (respectievelijk dertig jaar na het debuut van The Clash en het verschijnen van London Calling).

Nu denk ik geregeld dat onze muziek minder politiek is geworden, dat we een stuk idealisme missen vanwege de grotere welvaart en inmiddels ook de individualisering van de samenleving. Complete apathie als het aankomt op de landelijke politiek onder het achttiende levensjaar is bepaald geen zeldzaamheid; pas als men de stemgerechtigde leeftijd bereikt wordt er nagedacht over waarop te stemmen. Maar waar zijn wij groot mee geworden? Niet met enorme werkeloosheid en no future, maar is het tijdsbeeld wel zo belangrijk?

De titel van het album stamt al uit de Tweede Wereldoorlog: de BBC Worldservice zou zichzelf in bezette landen aankondigen met de legendarische woorden “This is London calling”. Dit soort informatie heb ik overigens moeten achterhalen, het is geen parate kennis, maar het wijst er wel op dat The Clash ook niet bepaald een “right here, right now”-band was, maar dat men ook over het nodige historische besef beschikte. Verwijzen naar iconen uit de jaren ’50 als Vince Taylor, Montgomery Clift en Elvis (waarmee men zich in een lange traditie van jeugdcultuur plaatst) en naar de Spaanse Burgeroorlog (en goed zo, Joe, dat heb je goed onthouden van Lorca) verstevigen dit vermoeden nog eens.

Maar laten we naar de actualiteiten in ’79 gaan: de al eerder aangehaalde werkeloosheid, rassenconflicten en milieuzorgen, zo ver liggen ze niet meer van de 17-jarige van nu af, laat staan het ronduit beangstigende vooruitzicht dat je volwassen zal moeten worden en verantwoordelijkheden moet dragen.

Ook Lost in the Supermarket, een protest tegen de consumptiecultuur, is nog altijd actueel. Had het debuut I’m So Bored With the U.S.A. en moesten de jongeren van de Britten horen dat de VS mooi klote was, nu zijn het de Amerikanen zelf die ons dit vertellen. In 2007 verscheen het album Neon Bible van Arcade Fire, waarop het nummer Windowsill staat:
“I don't wanna live in my father's house no more
I don't wanna fight in a holy war
I don't want the salesmen knocking at my door
I don't wanna live in America no more”

Als Joe Strummer een Amerikaan in de jaren ’00 was geweest, had hij hetzelfde gezegd. Nu kan het protest tegen de ontzagwekkende invloed die de Verenigde Staten al sinds de Tweede Wereldoorlog op de wereld uitoefent, vaak uitmonden in leeg protest, maar was punk destijds altijd zo genuanceerd? Het nummer Popular Culture van dEUS bekijkt deze enorme invloed (ook van andere landen overigens) vanuit het perspectief van de Europeaan, maar de echte tendens lijkt tegenwoordig de Amerikaan, die zo zelf bored with the U.S.A. is, te zijn.

Een toch vrij politiek geladen album als “Dear Science” van TV on the Radio (’08) is destijds onthaald als een Grote Plaat, type Sign ‘o’ the Times, maar waar die perfecte schets van het tijdbeeld te vinden is, geen idee, daar zijn de teksten te abstract voor. Concrete politieke uitspraken en ideeën over de Zeitgeist zijn bij hen te vinden in de interviews. Nu lijkt het met sterk dat het over dertig jaar als meesterwerk erkend wordt, maar mocht men via dat album de Zeitgeist en de politieke situatie van de jaren ’00 proberen te achterhalen, dat gaat niet lukken.

Dat is op en met London Calling zeker niet het geval, hoewel enig historisch besef een pre is om de plaat te luisteren, maar soit, historisch besef is altijd welkom. Dat ook absoluut de muziek niet achterblijft op de boodschap mag ook geprezen worden: politieke pamfletten hebben nog nooit zo opwindend en funky geklonken als op dit album, laat staan dat ze zo tot meezingen uitnodigen.

avatar van arcade monkeys
4,5
Mijn waardering voor deze plaat heeft 3 fasen ondergaan, op chronologische volgorde.

1) Jezus, wat een overschatte boel, het titelnummer, Spanish Bombs en Lost in the supermarket bezitten nog iets van kwaliteit. De rest is suf en vervelend.

2) Dit is toch een wisselend album. Goede nummers en zwakke nummers wisselen zich zo'n beetje af. Dit album is al gegroeid, maar toch zijn er nog verscheidene tracks die gewoon te slecht zijn om dit een goed album te noemen.

3) Wat een album, elke track is een feest.

Ik zit al een half jaar of wat in deze laatste fase en volgens mij zal hij eeuwig blijven duren. Dit is een meesterwerk, niets meer en niets minder. Van de eerste seconde stap je in de wereld van The Clash binnen en wil je er niet meer uit totdat het 65 minuten later afgelopen is.

Het openingsnummer is de enige vreemde eend in de bijt aangezien ik het vroeger beter vond dan nu. Het is nog altijd een zeer goed nummer, maar er staat toch een vervaldatum op. De dreunende intro doet het al een tijdje niet meer voor mij. Niet getreurd, niet veel later komt het drietal Hateful/The Right Profile/Spanish Bombs. Dat laatste nummer is het beste van de hele plaat, het beste van The Clash en 1 van de beste songs ooit. Nog andere absolute favorieten zijn Lost in the supermarket, Death or glory, Lovers Rock en afsluiter Train In Vain.

Omwille van de eerste 2 nummers geef ik geen 5 sterrren, maar de rest is rockperfectie.

avatar van Ronald5150
3,5
Punk is de term die ook valt als The Clash ter sprake komt. Of dit strikt punk is waag ik te betwijfelen. Ik denk dat bij The Clash punk voornamelijk slaat op hun houding, hun attitude. Als ik naar de muziek op "London Calling" luister, dan hoor ik vooral een mengelmoes aan muziekstijlen die The Clash op een smaakvolle wijze heeft geïntegreerd. Met name de eerste drie nummers vind ik fantastisch. De opener en titeltrack "London Calling" en de tracks "Brand New Cadillac" en "Jimmy Jazz" zijn zo verschrikkelijk aanstekelijk. Ook "Wrong 'Em Boyo" en de afsluiter "Train in Vain" zijn van grote klasse. De andere tracks vind ik variëren van goed tot matig. Misschien zijn negentien nummers toch iets teveel van het goede, en had een wat bondigere selectie songs nog meer kracht gehad. Desondanks is "London Calling", ook anno 2013, gewoon een ontzettende energieke, frisse plaat met een tijdloze groove.

avatar van Marco van Lochem
4,0
Volgende week zaterdag is het precies 40 jaar geleden dat de klassieker “LONDON CALLING” van de Engelse band The Clash verscheen. Op 14 december 1979 verscheen deze dubbelaar, het derde album van het kwartet. The Clash bestond uit Joe Strummer (zang & gitaar), Mick Jones (gitaar), Paul Simonon (basgitaar) en drummer Topper Headon en eigenlijk kun je van de klassieke Clash bezetting spreken tot halverwege 1982, toen Headon de band verliet. Dat jaar verscheen het vijfde album, “COMBAT ROCK” met de Top 40 hit “ROCK THE CASHBAH”. Een paar jaar eerder verscheen dus “LONDON CALLING” en het succes van dit album was groot. Negentien tracks, ruim 65 minuten muziek met een typische herkenbare Engelse sound. Ska, punky, pop, jazzy, rock, alles komt voorbij en alles wordt fantastisch gespeeld en die stem van Strummer, zo Engels als “Fish & Chips” en heerlijk karakteristiek! Niets wordt aan het toeval overgelaten. Blazers om enkele songs op te luisteren, er komt een saxofoon solo voorbij (“THE RIGHT PROFILE”), pakkende strakke ritmes in onder andere “CLAMPDOWN” en het heerlijk uptempo “DEATH OR GLORY”. Speciale vermelding voor “THE GUNS OF BRIXTON”, geschreven en gezongen door bassist Paul Simonon. De geweldige baslijn in dit nummer is door enkele andere bands, waaronder Beats International, gebruikt. Norman Cook (aka Fatboy Slim) sampelde die baslijn voor de hit van deze band, “DUB BE GOOD TO ME”, dat overigens een cover is van de SOS Band hit, “JUST BE GOOD TO ME”. Op meerdere vlakken is dit album dus uitgegroeid tot een klassieker, maar bovenal staat dat er tussen de 19 songs geen zwak nummer staat en dat is een prestatie op zich. “LONDON CALLING” laat tevens horen wat Engelse muziek zo typeert, de stijl van de liedjes, de teksten en de wijze waarop ze gezongen worden. Allemaal goed, de veertigste verjaardag mag dan ook niet onvermeld blijven!

avatar van Reijersen
N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

De iconische hoes van dit album ken ik natuurlijk wel. Evenals de titeltrack trouwens. Verder niet bekend met de muziek van The Clash. Stevige muziek wel. Tempo pakken en vast houden lijkt het devies bij The Clash. Jimmy Jazz is dan een nummer die ietwat anders biedt met de blazers en Lost in the Supermarket is wat rustiger van aard. Maar meestal is het dus een kwestie van doorgaan en dat is an sich op een best wel aanstekelijke wijze. Maar te weinig om mij echt te kunnen boeien.

Gast
geplaatst: vandaag om 12:28 uur

geplaatst: vandaag om 12:28 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.