The Clash - London Calling (1979)

Is dit punk?! Ik wist niet dat punk zo leuk kon zijn. Heerlijke afwisselende plaat, die ook nog eens melodieus is.

Ach, the Clash was zoveel meer dan punk, wat op dit album, en ook "Sandinista!" heel duidelijk hoorbaar is. Ze draaien nergens hun hand voor om, een heerlijke Clash van stijlen.

Dit is een van die platen die niet mag ontbreken in je collectie! Een van de beste uit de jaren 70. Verschillende stijlen op een dubbelelpee of 1 cd. London Calling , Brand new Caddilac , Jimmy Jazz , I'm not Down , Guns of Brixton of Revolution Rock ,eigenlijk elke song op dit album is goed. Stop The Clash niet in een of ander hokje , maar geniet gewoon wat ze je voorschotelen. Zeldzaam goeie plaat deze.Dik 5 sterren. Die 25th anniversary edition is ook mooi met de Vanilla Tapes en de Last Testament dvd erbij. Maar 'West Way to the World' en 'The Future is Unwritten' zijn ook zeker interessante dvd's.

Volgende week zaterdag is het precies 40 jaar geleden dat de klassieker “LONDON CALLING” van de Engelse band The Clash verscheen. Op 14 december 1979 verscheen deze dubbelaar, het derde album van het kwartet. The Clash bestond uit Joe Strummer (zang & gitaar), Mick Jones (gitaar), Paul Simonon (basgitaar) en drummer Topper Headon en eigenlijk kun je van de klassieke Clash bezetting spreken tot halverwege 1982, toen Headon de band verliet. Dat jaar verscheen het vijfde album, “COMBAT ROCK” met de Top 40 hit “ROCK THE CASHBAH”. Een paar jaar eerder verscheen dus “LONDON CALLING” en het succes van dit album was groot. Negentien tracks, ruim 65 minuten muziek met een typische herkenbare Engelse sound. Ska, punky, pop, jazzy, rock, alles komt voorbij en alles wordt fantastisch gespeeld en die stem van Strummer, zo Engels als “Fish & Chips” en heerlijk karakteristiek! Niets wordt aan het toeval overgelaten. Blazers om enkele songs op te luisteren, er komt een saxofoon solo voorbij (“THE RIGHT PROFILE”), pakkende strakke ritmes in onder andere “CLAMPDOWN” en het heerlijk uptempo “DEATH OR GLORY”. Speciale vermelding voor “THE GUNS OF BRIXTON”, geschreven en gezongen door bassist Paul Simonon. De geweldige baslijn in dit nummer is door enkele andere bands, waaronder Beats International, gebruikt. Norman Cook (aka Fatboy Slim) sampelde die baslijn voor de hit van deze band, “DUB BE GOOD TO ME”, dat overigens een cover is van de SOS Band hit, “JUST BE GOOD TO ME”. Op meerdere vlakken is dit album dus uitgegroeid tot een klassieker, maar bovenal staat dat er tussen de 19 songs geen zwak nummer staat en dat is een prestatie op zich. “LONDON CALLING” laat tevens horen wat Engelse muziek zo typeert, de stijl van de liedjes, de teksten en de wijze waarop ze gezongen worden. Allemaal goed, de veertigste verjaardag mag dan ook niet onvermeld blijven!

Gisteren, 30 december 2019, stond er mooi artikel in de Volkskrant waarbij deze plaat in historisch perspectief is gezet. London Calling is neergezet als één van beste dubbelelpee's ever die van begin tot eind boeit en daarbij in het rijtje gezet met "Electric Ladyland", "Exile on main street", "Sign of the times" van respectievelijk Jimi Hendrix, Rolling Stones en Prince. London Calling maakte het jaar 1979 tot een geweldig popjaar in de ogen van de schrijver waarbij enkele belangrijke releases naar voren zijn gebracht om dit te onderbouwen. Interessant. Misschien is het album een beetje onderbelicht geweest vanwege de populariteit van een ander boeiend dubbelalbum dat toen net twee weken eerder op de markt is verschenen: "The Wall" van Pink Floyd. Desalniettemin is London Calling een geweldige plaat.

Ben ermee groot gebracht. De plaat is al 41 jaar oud, dat is schrikken. Ik word oud
Prachtplaat blijft het toch. Zoveel stijlen, maar alles is raak! The Clash forever!!

De elpee weer eens uit de kast getrokken. En wat blijft het toch een fijne plaat...kijkend naar de hoes zou je een woedende punkband verwachten maar niets is minder waar. Een album die een enorme diversiteit aan stijlen laat horen en toch voelt als een eenheid. Hier speelt een band met goede muzikanten die ook nog eens iets te vertellen hebben.

Topalbum!!

Gewoon overgenomen van Elvis. Hoezo 'woedende punkband"??

Woedend waren ze overigens wel hoor. Alleen geen punkband (meer)....

klik

Vandaag in een gulle bui en ik doe nog maar eens 5 sterren.
Deze plaat had ik meteen al op een bandje gezet, nadat een vriend van me de LP had gekocht. Bandje is nog jaren meegeweest op vakantie.

The Clash schudde dus al vrij snel het punkharnas af en komt hier met allemaal sterke nummers in een allegaartje van stijlen. De ene song is nog beter dan de andere. Mijn favorieten zijn The Guns of Brixton, London Calling, Spanish Boys, Death Or Glory, I'm Not Down, Train In Vain en nog wel een paar. Geen slechte nummers.
Essentiele rockplaat.
Het bandje is inmiddels toch maar vervangen door een CD.

Hoewel het een genietbare plaat is en waarvan ik begrijp dat hij een hoeksteen is voor de verdere muziekgeschiedenis doet hij mij te weinig om echt een hoge score uit te delen. Misschien dat het de mengeling met ska en andere genres is die er ook voor zorgt dat het rechttoe rechtaan karakter van de punk in de kiem wordt gesmoord. Het is allemaal wat te vrolijk bij momenten. Punk moet voor mij vuil, direct, snedig en donker zijn en ondanks dat dit album zeker mooie songs heeft voortgebracht, geeft het me niet de kopstoot die ik verwacht had.

Nieuw op dit forum en meteen maar mijn meest favoriete album ooit beoordeeld. The Clash! Heb ze ooit nog live mogen zien optreden als jong ventje in Lochem in de stromende regen. Dit album was de verandering van punkband (ook lekker) naar... ja wat allemaal niet... een heerlijke mix van stijlen; Latin, rock, jazz...

De lp heb ik nog steeds, maar ook al jaren op cd natuurlijk... verveelt nog steeds niet. Tijdloos.

Welkom Robocop5, ik hoop dat je hier veel mooie muziek ontdekt.

Dit album is indertijd volledig langs mij heen gegaan. Maar het is nooit te laat voor een late kennismaking. En ik moet zeggen dat dit een swingend en gevarieerd album is dat de moeite van het beluisteren meer dan waard is.

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

De iconische hoes van dit album ken ik natuurlijk wel. Evenals de titeltrack trouwens. Verder niet bekend met de muziek van The Clash. Stevige muziek wel. Tempo pakken en vast houden lijkt het devies bij The Clash. Jimmy Jazz is dan een nummer die ietwat anders biedt met de blazers en Lost in the Supermarket is wat rustiger van aard. Maar meestal is het dus een kwestie van doorgaan en dat is an sich op een best wel aanstekelijke wijze. Maar te weinig om mij echt te kunnen boeien.

Met hun derde album schudde The Clash het punkdons van zich af om voor een bredere aanpak te kiezen. Half december 1979 verscheen London Calling, te kort voor Kerst om dat jaar nog een grote BOEM te brengen, maar van 1980 herinner ik me de lovende recensies en artikelen over de groep. Dat ze met een dubbelaar kwamen van dit niveau, vergrootte de bewondering in Oor neergepend, mét de constatering dat punk zich naar andere stijlen had doorontwikkeld. Negentien nummers, uitgezonderd kant 4 vijf per plaatkant zonder zwakke broeders? Knap gedaan.

Eigenlijk verschilt de aanpak niet sterk van de voorgangers, maar een scheurende gitaar is minder prominent. De nieuwe wind wordt snel duidelijk: het staccato titelnummer dat tot een klassieker uitgroeide, de cover van de Amerikaanse Brit Vince Taylor Brand New Cadillac (oorspronkelijk uit 1958) en het met blazers versierde Jimmy Jazz tonen meteen dat The Clash toegankelijker was geworden, interessanter voor een breder publiek.
Andere hoogtepunten van de eerste plaat: op kant 2 Rudie Can't Fail met z'n opgewekte blazers, meer vrolijke muziek maar een ernstige tekst in Spanish Bombs en rockreggae in The Guns of Brixton, het tweede grote hoogtepunt van de plaat.

Kant 3 trapt af met ska inclusief blazers via Wrong 'em Boyo maar verderop leunt The Card Cheat op piano in een alweer energiek nummer. Achterover leunen is er niet bij.
Op kant 4 geniet ik van het rockende The Four Horsemen, swingende reggae in Revolution Rock waar drummer Topper Headon weer eens bewijst veelzijdiger te zijn dan de punkrock die hij voorheen speelde; het alweer swingende slotlied Train in Vain lijkt wel een vooruitwijzing naar later werk.

De dubbelaar deed de nodige deuren opengaan. In het eigen VK werd single London Calling half januari #11, de hoogst genoteerde single van The Clash tot dan. Het album haalde er in de weken rond Kerst en half januari #9.
Met de voorganger was de groep in de VS gedebuteerd met een 128e plek in de Billboard 200 albumlijst, London Calling haalde er zonder hitsingle in maart 1980 #27, terwijl de piepjonge The Pretenders hen daar diezelfde week op de hielen zaten. Een album dat ik binnenkort hoop te bespreken.

Afgelopen zomer kwam ik in de Poolse stad Szczecin een platenzaak tegen met de naam Jimmy Jazz - toch bijzonder voor een Brits album van 45 jaar geleden. Het is in die stad dat ik dit album op (enkele!) cd kocht, met een hoes die dezelfde sfeer heeft als de oorspronkelijke uitgave.
Is alles op London Calling even spannend? Nee, maar er is geen matig nummer te vinden en daarom is dit een dikke 8 waard. Fris, energiek, creatief en (vooral zichzelf) innoverend met het pakkende titelnummer als monumentje in de popgeschiedenis.

Mijn reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave kwam van de Nederlandse film en soundtrack Cha Cha. Laatste album uit 1979 is tevens een voorbode van de Neue Deutsche Welle: het titelloze debuut van Mittagspause.

Foutloos album, maar dat is te weinig eer. Een masterclass songwriting, hoe schrijf ik een rocksong: nou zo dus. Dit zijn 19 bangers, en dan ook gewoon echte meezingers vol pakkende melodieën. Tegelijk is er zoveel te horen, met rake teksten. Terug naar 5 sterren

Mijn echtgenote heeft deze dubbelelpee, maar ik moest er wel lang aan wennen hoor. Punk, zeggen ze. Maar daar is het natuurlijk veel te braaf voor. Dit valt eerder in het straatje van de ontluikende wave met wat vleugjes ska. Het is wel veelzijdig en sfeervol, maar het heeft geen enkel rauw randje. Geeft ook verder niet natuurlijk. Het is vooral leuk met een weekendje Londen achter de rug.

Ken je hun debut al: The Clash - The Clash (1977)?

heeft juist wel dat rauwere randje.....

Nee, die ken ik niet. Eerlijkgezegd ken ik buiten dit album alleen de twee hitjes (Casbah en Stay Or Go).

Ik zal bij gelegenheid eens proberen.

Geen enkel rauw randje? Misschien per ongeluk een album van Frans Bauer opgezet.

In vergelijking met de hardcore punk van tijdgenoten als Black Flag of Discharge, is dit idd muzikaal gezien nog best keurig te noemen. Maar dit album dan meteen ook niet als punk zien... Iedereen mag vinden wat ie wil, maar dat vind ik op mijn beurt dan weer best kort/cru door de bocht.

Kom op Luc, dit is zo rauw als een doorgebakken speklap. Anders zou mijn vrouw het niet kopen.

Waar wordt het volgens jou ruw dan?

Je kunt London Calling moeilijk gepolijst noemen, het heeft een natuurlijke sound en straalt rebellie uit. Het debuut, toen nog echt punk is wel rauwer.
Tegenover de hardcore punk klinkt dat nog redelijk beschaafd, tegenover de meeste hitparadepop klinkt dit rauw.

Dat is geen antwoord op de vraag.

Enfin, ik vind het een leuke, maar ook heel erg brave plaat.

Braaf zou ik het niet noemen, de teksten zijn toch wel maatschappijkritisch of rebels en de songs zijn behoorlijk energiek. Moeten punkbands blijven hangen in de 3-akkoorden-stramien en mogen ze zich niet verder ontwikkelen?

ik denk Edwynn wel te snappen. hij houdt van stevige muziek en waar de tweede Clash die kant op dreigde te gaan, kozen ze met deze derde (en zeker hun 4e) voor losheid, veelzijdigheid en zeker niet (overwegend) voor de stevige rock. dat speelse spreekt mij erg aan, maar dat geldt dus niet iedereen.
als ik dat zo mag duiden...

Ja, maak de plaat fff schoon - de naald blijft hangen

Luister eerst na de oudere versies van The Cadillac, zoals deze https://www.youtube.com/watch?v=8I10nTYEKF8 en de oorspronkelijke van Vince Taylor en vervolgens naar die van The Clash.

Het gelijknamige debuut uit 1977 (met London's Burning) en Give 'em Enough Rope zijn steviger, ongepolijster. Maar dit album geeft gewoon blijk van meer muzikaliteit, betere instrumentbeheersing en vooral meer variatie. Om dat nou braaf te noemen vind ik erg ver gaan - is Rattus Norvegicus (Stranglers) uit '77 ook 'braaf'? Het idee dat punk dan alleen "nait löll'n, moar speul'n en ragge" kan zijn, vind ik heel beperkend. Een vergelijkbare ontwikkeling zag je bij Stiff Little Fingers: van Inflammable Material (100% proof punk) naar Nobody's Heroes, dat beduidend rockier is.

D'r zijn punkbands die vanaf hun debuut naar hun derde etc album een spectrum aan stijlen ging/kon spelen, zulks hoort bij een organische ontwikkeling van band en musici. Aj da "braaf" vindt, be my guest; no need to rub it in!
The Clash gold begin jaren '80 als een van de beste - zo niet dé beste vertolkers van, het ondergeschoven kind van deze site, reggae - check de Black Market e.p. met - o.m. het fabuleuze Armagideon Time

Overigens was de titel London Calling al een aardige clue; ze wilden i.t.t. het debuut (zie hierboven) de boel niet langer in de fik zien

Grappig dat "iedereen" generaliserende opmerkingen komt maken.

"Hij houdt van hard dus zaldie ut wel nix vinden"

Of

"Andere punkbands deden het ook."

Beiden zijn zowel waar als niet waar. Wie mijn schrijfsels en stemgedrag ziet, weet dat. Ik heb het hier echt en alleen over London Calling. Niet over Stranglers, Joy Division of The Damned. Zelfs niet over Tears For Fears of Tesla voor mijn part.

Zeer muzikaal. Dat erken ik. Maar wel, herhaalalert, erg braaf.

Er was een tijd dat ik het helemaal ruk vond hè? Er was dus een soort van ontwikkeling.

Edwynn schreef:


Klopt en niet alleen omdat ik dat vind, maar ook omdat de journalistiek dit destijds opviel. Destijds las ik verhalen over The Clash die met London Calling volgens hen een bredere en toegankelijker koers ging varen, punk voorbij.
Wat Edwynns kwalificering 'braaf' betreft: opnieuw eens. Het afgelopen jaar ben ik systematisch door de punk en new wave van 1975 - 1979 gereisd. Met de oren van nu valt op dat zelfs oerpunks als Ramones en Sex Pistols best tam klonken, werkend in de klassieke patronen qua liedschrijven.

Heb mijn afspeellijsten op Spotify er eens bijgepakt: in het 1979 van London Calling verscheen in de categorie 'punk' muziek van Generation X, Stiff Little Fingers, The Ruts, The Members, Buzzcocks, Sham 69, The Undertones, Angelic Upstarts, Gang of Four, Skids, The Kids en The Boys waarmee ik zonder uitzondering hetzelfde heb: braaf, zij het charmant.
En dan waren er die vernieuwden voorbij punk: dat jaar bijvoorbeeld The Stranglers, The Fall, Wire, Magazine, Pere Ubu, Joy Division, Mittagspause, The Pop Group, P.I.L, Toyah, The Monochrome Set en Essential Logic. Muziek die ik niet als braaf beleef.

Waarin ik The Clash op dit album nog wel punk vind, is qua maatschappijkritische teksten, wat ik in '79 alleen zo duidelijk tegenkwam bij The Jam en de Tom Robinson Band. De overige genoemde punkgroepen waren in hun teksten niet zo geëngageerd.

Dan is er het feit dat ik met de "oren van nu" luister. In 1980 kwam motörpunk bovengronds, oftewel hardcore punk met de energie van Motörhead. Die klinkt niet meer zo lief, ook nu niet. Denk aan de Engelse namen GBH en Discharge of Californische groepen als Dead Kennedys en Circle Jerks. Anders dan The Clash zouden die nooit de hitlijsten van Nederland en Vlaanderen halen...