D'Angelo - Voodoo (2000)

NEXT Collective performs Africa (originally by D'Angelo) - YouTube

Ik kwam hier niet doorheen, paar keer geprobeerd, maar het kwartje valt hier bij mij gewoon niet. Ik hoorde een paar redelijke nummers en vooral veel 'soulful' gejam(mer), maar dus zeker geen briljante songschrijver of 'nieuwe Prince'. Ga dus toch maar weer Marvin Gaye opzetten.

Hier vat je mooi samen wat Voodoo ook voor mij een bijzonder album maakt! Dit album is echt belachelijk sfeervol en vormt een mooi organisch geheel. Om de nummers subtiel aan elkaar te rijgen is af en toe een outro/interlude nodig, maar deze voelen absoluut niet gekunsteld aan. Ik had echter wel even tijd nodig om Voodoo op waarde te schatten. Vond sommige nummers aanvankelijk een beetje langdradig en repetitief, maar ben inmiddels de mening toegedaan dat er op dit album geen nummer te veel of te weinig staat. Dat D'Angelo uiteindelijk zo lang aan dit album heeft lopen schaven heeft goed uitgepakt, want het steekt allemaal zo vernuftig in elkaar. Vooral de manier waarop de nummers zijn ingekleurd met D'Angelo zijn vocalen vind ik erg knap!

Favorieten: Send It On, One Mo’Gin, The Root en Africa(!).

Negen jaar later is van bovenstaande geen sprake meer. Ik moet concluderen dat dit me niet meer zo pakt als vroeger. Is het album intussen wat gedateerd of verandert mijn smaak? Maakt ook niet uit. Vier sterren is nog steeds mooi .

Dit valt mij behoorlijk tegen, maar smaken verschillen (gelukkig). Ik vind het klinken als een slap aftreksel van Prince. Tekstueel is het ook niet echt van een bijster hoog niveau, en ook zangtechnisch is hij verre van indrukwekkend.

De productie is wel goed voor elkaar op dit album.

Dit blijft voor mij een classic, blowed my mind and still does

Ik zette deze vandaag nog eens direct nadat ik het zo bejubelde laatste album van SAULT had beluisterd. Conclusie: die beats van SAULT klinken dan toch erg braaf en netjes binnen de lijntjes, lang niet zo vet en ruig als de meester D’Angelo het al zo vaak heeft voorgedaan..

Ik beluisterde dit album in het kader van het RateYourMusic top-250 review topic - dit is de RYM #245

Dit is bij uitstek het type album dat ik vroeger vreselijk gevonden had: een beetje onder de oppervlakte, hiphop-achtige beats die zo min mogelijk aandacht trekken, en een D’Angelo die een beetje zwoel in de rondte zwijmelt. Vroeger dus, want inmiddels lukt het me stukken beter om in de juiste ‘luisterruimte’ hiervoor de komen. Voodoo is binnen zijn genre van soul ondersteund door ‘understated’ doch funky beats een zeldzaam lekker soepje van sfeer.

Ik vind het wel stoer hoe hij voor muziek zonder hele duidelijke opbouw gerust 6 tot 7 minuten de tijd neemt om zijn nummers lekker te laten inwerken en doorontwikkelen. Het zijn niet het grote gebaar en de compositie die de uitgesponnenheid rechtvaardigen, maar juist het laten landen en inwerken van de groove staat centraal. Zowel binnen tracks als door het album een wordt alles in dienst van die groove gezet. Ik herken dat van de betere house/technoplaten en je hoeft maar een van de vele albums waar het niet lukt te horen om je te realiseren hoe lastig het is om de juiste grooves te vinden die zichzelf interessant houden zonder met specifieke elementen de aandacht te trekken. Alleen albums die zo’n groove neerzetten als deze kunnen in mijn beleving 79 minuten interessant blijven, zoals deze plaat van Maurizio en deze van DJ Sprinkles. Platen in de electronische hoek, waar ik Voodoo gevoelsmatig ook plaats.

Deze kan daarmee in het selecte rijtje platen die ik in eigenlijk elk gezelschap wel op zou durven zetten, en dat zonder dat het muzikaal behang is. Op een date, met de schoonfamilie op bezoek, als je vrienden te eten hebt, tijdens een potje schaak, of op een huisfeestje. Het kan eigenlijk allemaal. Normaalgesproken gaat dat alleen met hele identiteitsloze muzak, maar hier niet. Dat intrigeert me wel. Ik kan dan ook helemaal geen favoriete tracks aanwijzen, en vermoed dat ik ook na tientallen beluisteringen nog niet zal weten hoe tracks heten, wanneer ze beginnen en eindigen. En laat dat nu net precies het fijne aan deze plaat zijn. Hij is een beetje saai, maar op de beste manier denkbaar. Des te grappiger dat dit ook een gigantisch commercieel (#1 in de Billboard albumlijst) was dat tegelijkertijd in de pers lyrisch is beschreven met 5* van allmusic.com een 10 van Pitchfork. Volgens mij is dit een album waar je lekker lang mee kan doen en op een laag tempo steeds meer uit kan halen.

Jaren geleden was dit te gladjes en smooth voor me geweest, nu vind ik het een dikke 4* waard.

Vandaag weer eens geprobeerd, maar ik kom hier echt niet doorheen. Eigenlijk lijkt geen enkel nummers ergens heen te gaan, ze duren echt allemaal te lang en de zang irriteert me behoorlijk. Dan toch liever de voorganger en zeker ook de opvolger.

Waarom zo'n gangsterlelijke hoes

Ik vind het attractief.

Welk deel precies?

Het onderste gedeelte. Dat wasbordje.

Zullen we het anders gewoon over de muziek hebben?

Ja! Of wanneer meneer nou eens met nieuw werk komt. Ik schat binnen twee jaar, maar hoop eerder.

Is de hoes niet ook onderdeel van het kunstwerk?

Als de tijd tussen zijn releases, in lijn met de vorige platen, met een factor 2,8 blijft toenemen, komt D’Angelo’s volgende album uit in 2053.

Volgens Saadiq is hij momenteel aan een zestal nummers aan het werken, oa nooit uitgebracht van Lynwood Rose, de groep met Saadiq, Q tip en D'Angelo. Die klonken zo Lynwood Rose

Bij D ( mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen ) weet je het maar nooit. Ja ik heb die verhalen gehoord davevr maar je weet het nooit bij de beste man. Destijds waren die verhalen er ook rondom black Messiah, en ruim 3 jaar voordat het album verscheen, zou het voor 95% af zijn. Met anderen woorden, het zou tof zijn als er binnenkort een nieuw album uitkwam, maar tijd is bij de beste man een rekbaar begrip. En zo kan het ook nog maar weer eens 5 jaar duren ofzo.

Ik denk dat Black Messiah één van de platen is die ik meeneem naar een onbewoond eiland. Daarvoor wil ik nog wel 5 jaar wachten.

Helemaal mee eens. Inmiddels staat ie zelfs helemaal bovenaan in mn top 10. Een album waar je in kunt verdwalen, en dat ik van binnen en buiten ken maar nooit zal vervelen. Maar dat heeft deze Voodoo ook.
Hoop dat er nog eens mooie 25th anniversary van Voodoo uitkomt, met rarities en bonus tracks. Er is destijds zoveel opgenomen dus dat zou wel een cadeautje zijn, naast echt nieuw werk natuurlijk.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: D'Angelo - Voodoo (2000) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: D'Angelo - Voodoo (2000)
De eerder deze week overleden Amerikaanse muzikant D’Angelo zette halverwege de jaren 90 met zijn album Brown Sugar de neo-soul op de kaart en leverde met het in 2000 verschenen Voodoo zijn meesterwerk af

D’Angelo behoorde samen met onder andere Maxwell, Erykah Badu en Lauryn Hill tot de vaandeldragers van de zogenaamde neo-soul. In zijn muziek verwerkte de Amerikaanse muzikant zowel invloeden uit de soul en funk uit de jaren 60 en 70 als invloeden uit de R&B en hiphop van de jaren 90. Het is goed te horen op het in 2000 verschenen Voodoo, dat wordt gezien als het beste album van de deze week overleden muzikant. Voodoo is een album met een wat broeierige sfeer en het is een album dat gemaakt lijkt voor de kleine uurtjes. Ik vond er 25 jaar geleden eerlijk gezegd niet veel aan, maar hoor inmiddels wel waarom het album destijds zo uitvoerig werd geprezen.

De Amerikaanse muziekwebsite Paste publiceerde de afgelopen week een lijst met de 250 beste albums van deze eeuw. Ik ga me zelf nooit wagen aan zo’n lijst, want hoe vergelijk je albums die je al 25 jaar koestert met een pas enkele weken of maanden geleden verschenen meesterwerk. Paste had er kennelijk geen moeite mee en publiceerde een interessante lijst waaruit ik de komende tijd zeker nog ga putten wanneer ik stil sta bij albums die zijn verschenen voor de krenten uit de pop het levenslicht zag.

Ik begin deze week bij de nummer drie uit de lijst van Paste en dat is een album dat deze week werd voorzien van een gitzwart randje. Eerder deze week overleed immers de Amerikaanse soulzanger D’Angelo op slechts 51-jarige leeftijd. Michael D'Angelo Archer zou uiteindelijk maar drie studioalbums maken: Brown Sugar uit 1995, Voodoo uit 2000 en Black Messiah uit 2014.

Met zijn debuutalbum Brown Sugar was de Amerikaanse muzikant een van de vaandeldragers van de neo-soul, destijds een nieuw genre, terwijl hij zijn muziek op Black Messiah een stevige funkinjectie gaf. Voodoo uit 2000 wordt over het algemeen gezien als het meesterwerk van D’Angelo, al doen de andere twee albums er nauwelijks voor onder.

Ik was in 2000 zelf overigens geen fan van D’Angelo en vond Voodoo in mijn herinnering ook geen geweldig album. Ik had destijds meer met vintage soul dan met de gloednieuwe neo-soul en vond het tweede album van D’Angelo klinken als een minder album van Prince. Ik heb de afgelopen 25 jaar dan ook nauwelijks geluisterd naar de muziek van de Amerikaanse muzikant, al vond ik zijn in 2014 verschenen album prima.

Toen ik een paar dagen geleden voor het eerst weer eens luisterde naar Voodoo had ik ook direct weer associaties met de muziek van Prince. Dat is op zich ook niet zo gek, want net als D’Angelo heeft ook Prince goed geluisterd naar de soul en funk uit de jaren 60 en 70. Ik heb inmiddels meer met neo-soul dan 25 jaar geleden en ik hoorde dan ook direct waarom Paste het album zo hoog in haar lijst met de beste albums van deze eeuw heeft gezet.

Voodoo heeft een bijzondere sfeer en een zeer aangename flow. D’Angelo heeft zich inderdaad flink laten beïnvloeden door de soul en funk uit de jaren 60 en 70, maar verwerkt ook invloeden uit de R&B en hiphop zoals die rond het jaar 2000 werd gemaakt. Vergeleken met de klassieke soulalbums uit de jaren 60 en 70 klinkt vooral de zang anders. Net als Prince zingt ook D’Angelo voornamelijk ingehouden of met een falsetstem en waagt hij zich niet aan de uithalen van de grote soulzangers uit het verre verleden.

Ik vond Voodoo 25 jaar geleden maar wat voortkabbelen en klinken als Prince in een wat mindere vorm, maar ik hoor nu veel meer in het album. Het album heeft een wat broeierige maar ook bijzondere sfeer, die het met name goed doet wanneer de zon onder is. Ik heb soul liever wat rauwer dan de muziek die D’Angelo op Voodoo maakt, maar ik hoor inmiddels wel de kwaliteit van het album.

D’Angelo schaarde zich met het album onder de neo-soul sensaties van dat moment en bleek een imponerende podiumpersoonlijkheid, maar het leven van de Amerikaanse muzikant werd de afgelopen tien jaar ook getekend door gezondheidsproblemen die hem eerder deze week helaas fataal werden. Erwin Zijleman

Dit vind ik toch zijn fijnste plaat, en dan zijn de andere 2 ook gewoon echt goed.

De laidback sfeer die op al zijn muziek hangt is zo lekker. en toch verveelt het me niet na een aantal nummers. De soul, de funk, het smaakt goed!

Untitled had ik al wel destijds op single gekocht, maar dat komt ook door mijn liefde voor Prince zijn muziek, en dat nummer is natuurlijk een regelrecht Prince eerbetoon Dat de man is geïnspireerd door OA Prince moge duidelijk zijn.
Dat is dit 25 jaar links heb laten liggen vind ik nu onbegrijpelijk, Jammer dat de man eerst moest sterven voor ik zijn muziek aandacht gaf.