Muse - Origin of Symmetry (2001)

ik ook wel :d

Het Wilhelmus spelen op een xylofoon is anders bijna net zo leuk als luisteren naar Muse, hoor

Al gedaan, en: nee.

ik hoor toch veel liever micro cuts bij muziek hoor

wij kregen alleen maar saaie klassieke onzin.

Aan de zang van Matthew Bellamy moet je wennen, maar afgezien daarvan is het een prima en evenwichtig album. De symfonische rocksongs zijn afwisselend en goed opgebouwd met als hoogtepunten "Bliss", "Hyper Music" en "Plug in Baby". Ik moet toegeven dat de bombast, die toch binnen de perken blijft, goed bij de zang van Bellamy past. Als ik een vergelijking moet maken is Queen de meest aangewezen band, maar Muse heeft duidelijk een eigen sound.

Kan erger hoor. Wij kregen Anouk, Rihanna en Maroon 5 meuk.

Muse is vergelijkbaar met Radiohead, dat las ik ergens. Moet ik dan meer aan OKC denken of aan Kid A?

Ik zou eerder aan The Bends denken.

Ik zou helemaal niet aan Radiohead denken

radiohead en muse vergelijken kan zowieso echt niet.

Oke, dat kan. Maar eens luisteren morgen.

Opzich een uitstekend album. De nummers zitten allemaal goed in elkaar met een paar toppertjes ertussen met als hoogtepunt Citizen Erased. De instrumenten klinken lekker en de zang van Matt kan ik wel waarderen...

...maar waarom dit nu op de 11e plek moet staan van de 250 begrijp ik niet, daar is het mij lang niet goed genoeg voor.

4*

Muse is gewoon niet mijn ding. Af en toe weleens een nummer wat ik leuk vind. Zoals bijvoorbeeld Bliss van dit album, maar een geheel album weten ze me nooit te boeien. Ik heb ook de laatste twee releases van ze geprobeerd, zelfde verhaal. Ik vind het denk ik niet spannend genoeg, of iets wannabe spannends hebben. Ik vind het in ieder geval geen gemeende, oprechte muziek. Zo klinkt het dan in mijn oren he (voordat ik weer bonje krijg )

Ben ik niet met je eens. Al vind ik Radiohead beter dan Muse, overeenkomsten zijn er wel degelijk. De stemmen van York en Bellamy komen aardig overeen. York zingt echter met nog meer gevoel.

Hier kan ik me bij aansluiten.

Hiernaast irriteer ik me eraan dat elk nummer zo dramatisch gebracht wordt. Wissel is wat af met af en toe een ingetogen nummer. Zelfs als ie zingt dat ie zich goed voelt klinkt het alsof ie vreselijk moet zeiken.

Eindelijk heb ik me er toch aan gewaagd, en zonder spijt. Fijne plaat, waar fantastische nummers op staan. Maar helaas worden die ook afgewisseld door nummers die een stuk minder zijn en daardoor slaagt dit album niet als geheel. Ook twijfel ik een beetje aan de houdbaarheid, want het was vrij makkelijk om hierin te komen.

Ik lees overal dat het volgende album Absolution in zijn geheel een stuk sterker is, dus ik denk dat dat meer aan mij besteed is. In ieder geval een prettige eerste kennismaking gehad met deze band.

origin of symetry. het eerste album dat ik van muse gekocht heb. raar genoeg had ik daarvoor de mening dat muse stomme poppulp was. bleek dat ik alleen iets gehoort had van showbizz. anyway dit album is andere koek. de dag voor dat ik dit kocht luisterde ik op aanraden van mijn neef bliss, en New born. woohaa wat een rock zeg. de volgende dag was ik bij de lokale freerecordschop en zag deze CD staan en de rest is geschiedenis.


de cd zelf kan ik het beste omschrijven als. claustrofobische,theatrale spacerock.

eerst newborn. we worden getrakteerd op een pianoriedeltje. de stem van Matthew zingt ietwat rustig.Gelukkig rekenen de gitaren hard af met deze voor mij wat minder overtuigende intro. wat daarna komt is goud waard. JUST BREAK THE SILENCE. en hoe!! met gierende gitaren syntheffecten en een indringend zingende matthew allemaal muzikaal samengemixt.

Bliss. mooie emotionele rock. een simpele maar prachtige tekst. het refrein laat bij mij metersdikke lagen kippenvel liggen. de keyboard melodie is WUnderschÖN.

we gaan de ruimte in met space dementia. het liedje heeft een erg claustrofobisch/beklemmend sfeertje. in tegenstelling tot het new born intro geven de piano's het nummer zijn dynamiek. de Zanger schreeuwt de teksten werkelijk uit..

Hyper music. we gaan rocken hoor . lekker ritme. en weer die mooie strait forward teksten.

plug in baby. eigenlijk kan ik hier haast niet woorden voor vinden zo mooi is die. mooi ritme. weer die gierende gitaren en die indringende stem. maar als je dacht dat dit het mooiste is van dit nummer heb je het mis. die uithaal op het eind. WTF hoe mooi kun je een uithaal maken. dankzij die uithaal heb ik hem al zekers honderd maal op gezet.

citizen erased vind ik eigenlijk wel redelijk. maar gaat aan mij voorbij. Het harde begin is wat onp

Micro cuts vind ik een mooi gewaagd experiment. het lijkt wel een rockopera met een raar beklemmend sfeertje. raar maar wel erg mooi.

de rest heeft mij eigenlijk nog niet echt weten te raken behalve

Feeling good. onverwacht anders een jazz-achtig nummer. ook hier past de stem van Mathew goed. alweer een geweldig nummer. en weer een brilliant einde.

4 sterren voor een redelijk geweldig album. Muse is een van de bands waar ik meer van wil horen

Ontzettend goed album, maar geen 5. Puur omdat ik absolution beter vind en wel 5 sterren heb gegeven.

wat is darkshines toch een prachtig nummer! hij huilt het nummer bijna, en dat vind ik heel mooi. trouwens de rest van het album is ook super!
o en mag ik ook vermelden dat ook micro cuts een van de beste nummers van muse is? prachtig hoe hoog die daar komt.. ik sta er steeds weer van versteld.
4,5*

Jongens geef toe, Paranoid Android heeft tog een aardige musevibe...
chillend album trouwens

zucht.......... *schiet zichzelf nog maar een keer af*

ik denk dat er toch altijd verschillende meningen zullen blijven over Radiohead/Muse vergelijkingen, kunnen we wel lang hierover door blijven gaan.... maar zullen we het op dit topic toch even over deze fijne cd houden?


Ik draaide deze cd eerst erg vaak, maar nu eigenlijk bar weinig.
Het weet me toch niet vast te houden, dit heb ik ook met de andere Muse cd's.
Dus daarom, halve ster eraf.

Genieten van deze gasten die toch redelijk vernieuwend en anders zijn m.i., in dat opzicht wel te vergelijken met Radiohead misschien, maar daar heb ik verder geen behoefte aan.

Ik vind dat dit album echt heerlijk begint en dat gaat ook lekker door, tot Micro Cuts. Daarna vind ik het wat minder, de muziek houdt me wat minder vast. Ik word wel nog blij van de versie van Feelin' Good die Muse neerzet.

Vanwege het wat mindere einde 4 sterren.

Muse ken ik erg goed, maar van Radiohead ken ik alleen Ok Computer, en die heb ik nog maar één keer in zijn volledigheid geluisterd. Dus ik weet niet of Radiohead en Muse te vergelijken vallen, maar sowiezo vind ik dat je dat niet moet doen.

Rond die periode werd iedere nieuwe Britse band met een falsetzanger meteen vergeleken met Radiohead. Mogelijk dat Muse werd opgericht naar aanleiding van het succes van Radiohead, maar de stijl van Muse verschilt zodanig en is veel meer symfonisch getint.

Dat heb ik idd ook een klein beetje. Als geheel sluit het niet heel erg op elkaar aan. Tis niet echt complementair. Los daarvan kom ik wel tot de conclusie dat elk nummer gewoonweg van grote kwaliteit is. Heb ook het vermoeden dat dit album nog gaat groeien als ik hem eenmaal heb aangeschaft en hij tot zijn volle recht komt uit de speakers ipv de headphones.

Muse.. toch echt wel het schoolvoorbeeld van een band die erin slaagt goede nummers te maken, maar er niet in lijkt te slagen een plaat daarmee te vullen. 'Origin of Symmetry' is hun meest verdienstelijke poging, maar ook hier staan 'klassiekers' als New Born, Plug in Baby en Citizen Erased tegenover Darkshines... Screenager... en Bliss (feitelijk vind ik dat toch maar een enerverend nummer, en ik vind het moeilijk te begrijpen dat er altijd zoveel aandacht voor dat nummer is geweest). Maar het blijft toch middelbare-school-sentiment voor mij..

Halfje eraf. Verveelt toch tamelijk snel.

Het is oude koek maar dit album uitzitten is soms een behoorlijke klus. En u raad het al, dat ligt niet zozeer aan de composities en de productie, ondanks dat het niet de mijne is, kan ik goed verdragen. Ergens hoort deze opgepompte/dichtgemetselde productie bij de muziek. Grootste struikelblok is voor mij, met anderen, de falsetvocalen. Niet die vocalen an sich, want hier spreekt een Jeff Buckley liefhebber, maar meer de variatie of beter gezegd het gebrek hieraan.

Verruit de beste Muse. Vind het debuut erg gezapig, is dit een erg sterk album. Met de andere twee albums die hierna uitkwamen hebben ze naar mijn idee dit niveau niet meer behaald.