Muse - Origin of Symmetry (2001)

Het is gebeurd ze staan op 10 buiten een paar uitzonderingen doet dit me erg weinig maar New Born, Hyper Music en Citezen Erased zijn gelukkig nog top tracks.

New Born, Bliss, Space Dementia, Hyper Music, Plug in Baby, Citizen Erased, Micro Cuts, Darkshines, Megalomania zijn toch echt dikke, dikke schijven.
Feeling Good een leuke meezinger en Screenager ja, de minste van het album imo, maar het blijft een goed (Muse-)nummer.

Lichte voorkeur op Radiohead's OK Computer, waardige 2de.

Dus je noemt jezelf naar het slechtste nummer op een album?

Natuurlijk doet 'ie dat, want dat is waarschijnlijk het enige nummer van dit album dat nog níet als nickname is gebruikt op MuMe.

Laat ons zeggen dat een New Born bvb inderdaad niet meer mogelijk was als nickname.Maar zelfs het slechtste nummer van dit album, vind ik nog wel iets hebben
Mijn vorig bericht was natuurlijk echt wel de perfecte voorzet voor die comment

Je had jezelf natuurlijk Philip kunnen noemen?

Had gekund, maar die is al ingenomen
Meh, 't is nu Screenager geworden, plus rien à faire

Grappig, ik vind Screenager juist één van de betere nummers van het album.

Je bent niet de enige
In eerste instantie kende ik alleen de singles van dit album, maar sinds ik het hele album ken zijn Screenager en Darkshines twee van mijn favorieten. Misschien komt het wel doordat ik die andere nummers al wat te vaak gehoord heb. Verandering van spijs doet eten.

Inderdaad, Screenager en Dark Shines. (en daar wil ik toch ook nog de single Plug In Baby aan toevoegen en dan heb je mijn favorieten)

Plug in Baby blijft natuurlijk een supernummer. Net als New Born, wat uiteindelijk toch mijn favoriet blijft.

Darkshines heb ik al een tijdje niet meer geluisterd, zonde eigenlijk. Vooral dat laatste refrein vind ik prachtig. Matt brult dan nog harder dan tijdens de rest van het nummer en legt nog meer emotie in zijn stem. Een brul met een snik erin, kippenvel!

Amen to that
Darkshines heeft echt een beest van een refrein

"verandering van spijs doet eten" Zeer mooie tekst.

Door het goed luisteren van het album is het tweeluik (want door de goede overgang noem ik het een tweeluik) Citizen Erased - Micro Cuts mijn favoriet(en) van het album

Pracht vn een top 10, kon net zo goed de mijne zijn

Conclusie: verwijder Screenager, Dark Shines en Megalomenia van het album en het is perfect.

Beter nog, vervang ze door de beste nummers van Absolution Dan zou deze wel op #1 horen ^^

Wil je nou net de beste nummers weghalen?

Screenager is niet mijn favoriete nummer maar is wel nodig voor de afwisseling. Anders krijg je toch wel een eentonig album. Dark Shines is een prima nummer, Megalomania ook.
Je kan beter Feeling Good en Hypermusic weglaten, die vind ik wat minder.

Mee eens, die twee vind ik ook de minste, op Micro Cuts na. Matthew kan best aardig zingen, maar wat ie daar doet...

Matthew kan geweldig zingen, niet alleen in de studio, maar ook live komen z'n hoge uitvallen en verbeten toonzettingen prima uit de verf. Gecombineerd met z'n instrumentaal talent (gitaar, piano) en aanleg voor songwriting kunnen we gerust spreken van een "wonderkind".

Ik kan dat theatrale wel waarderen

Hyper Music en Micro Cuts zijn in mijn ogen juist 2 van de beste nummers van het album. Alleen Bliss en Citizen Erased vind ik beter.

Dark Shines is niet slecht maar ik luister hem verder nooit. Screenager is wel slecht en Megalomenia luister ik ook nooit.

Voor de rest zijn alle nummers fantastisch. Futurism is ook cool

Micro Cuts is wat de theatricals en non-theatricals onder de fans van dit album doet scheiden. Ik ben er gek op!

Muse is toch gewoon een grote theatrale bedoening, of niet dan?

Op dit album was de mate van theatraliteit van Muse nog behapbaar voor niet liefhebbers van over-the-top theatraliteit, getuige de 4 sterren die bijv. Arrie aan deze plaat toekent.

De opvolger van Origin of Symmetry, Absolution, is het album dat de theatricals en non-theatricals onder de fans van Muse deed scheiden, de laatste groep haakte vrij massaal af, de eerste groep bleef gestaag groeien en zag Muse als fan uitgroeien tot de megaband van nu.

Ten tijde van dit album noemde iedereen Muse nog in één adem met Radiohead, tegenwoordig wordt Queen gezien als voornaamste inspirator van de band.

Onderstaande recente quote van Matthew is veelzeggend over de inspiratie voor de muzikale koers die Muse afgelopen jaren volgde.

"The best band in the world is Queen, definitely. I think there are very few bands in the world that can be compared to them. They brought sophistication and richness to the music and have the most interesting elements in what might be called 'popular music'. In short, they opened the door to a more interesting and rich musical sound. I could never feel insulted if people say I have influences from a band like Queen!"

Ik vind Micro Cuts ook heerlijk.

Naja beste? Behoorlijk irritante nummers vind ik dat soms..

Toch maar weer ff klaarkomen op het einde van hyper music

Muse, aan de ene kant een band die ik bijna nooit beluister en gevoelsmatig ook niet zoveel mee heb. Aan de andere kant vind ik ze vaak toch best goed. Het is eigenlijk ook heel cool om Muse te haten, en soms is dat wel terecht, maar vaak genoeg ook niet. Hun debuut was wat mij betreft zeer matig, maar met dit album revancheren ze zich. Hun sound is hetzelfde gebleven, maar ze zijn betere nummers gaan schrijven. Een goede ontwikkeling, en ook precies wat ze nodig hadden. Ik kan overigens wel begrijpen dat dat overdreven bombastische gedoe niet iedereen ligt, maar als de muziek verder in orde is, vind ik het niet zo erg. Dat is hier het geval.

Het album begint al meteen prima met New Born, een mysterieus maar catchy keyboardriedeltje, mooie ingetogen zang van Bellamy... dat ingetogen kan je echter al snel wegstrepen. Het verandert al snel in een uitstekende rocksong. Maar wel een goede, we horen sterke melodieën, prima teksten (al spreken ze me niet zo aan), de band is eigenlijk op alle vlakken vooruit gegaan sinds het debuut.

Matthew Bellamy is natuurlijk ook een goede zanger voor zulke muziek. Ja, het ademen hoor je duidelijk, maar eigenlijk valt het me alleen op als ik erop let, dus daar heb ik geen last van. Verder kan ie zowel mooi ingetogen zingen als flink uithalen.

Het gaat na New Born op dezelfde manier door, Space Dementia is (nouja, gaat in de richting van) een lang dramatisch epos vol bombast en overdreven gedoe... ach je moet er maar van houden. Ik kan het wel waarderen.

Het is wel duidelijk een album van pieken en dalen. Het eerste dal vind ik Hyper Music... een weinig bijzondere rocker die zo op het debuut had kunnen zien. Gelukkig laten ze daarna meteen horen hoe rocken wél moet met Plug In Baby, het eerste hoogtepunt... of nee, tweede, want New Born is ook erg sterk. Plug In Baby heeft altijd tot mijn Muse-favorieten behoord, catchy gitaar-riffje aan het begin, onverwoestbaar refrein... ben normaal niet zo van de stadionrock, maar dit zou het goed doen in een stadion en is desondanks ook erg fijn om op je koptelefoon te luisteren.

Citizen Erased wordt vaak door Muse-fans als favoriet gezien, heb ik het idee. Ik kan het begrijpen, het is zeker geen slecht nummer. Veel dynamiek in het nummer. Een lekker lang nummer, en het rocken en de rustige momenten worden goed afgewisseld. Het is dan ook wel een mooie samenvatting van het album. Toch is het geen favoriet. Ik hoor dat het goed is, maar toch spreekt het me niet echt heel erg aan. Vooral de rockende stukken vind ik duidelijk minder, maar qua idee is het zeker goed.

Micro Cuts is ook een dal. Ik kan daar niks man, vanwege de zang van Matthew Bellamy. Hier gaat ie véél te ver, heel erg aanstellerig en over de top en een heel vervelende toonhoogte vooral. Daardoor kan ik meteen niet meer naar het nummer luisteren, verschrikkelijk!

Screenager is weer een hoogtepunt. Misschien wel het mooiste nummer, want het subtielste. Mooie percussie, mooi subtiel gitaartje, en het blijft allemaal redelijk ingetogen. Sowieso erg fijn na al dat geweld van ervoor, maar ik vind het ook op zichzelf een erg mooi nummer. Erg sfeervol ook. Nog wat mooie belletjes op het einde om het af te maken. In eerste instantie een erg onopvallend nummer, maar weet zich uiteindelijk te ontpoppen tot het pareltje van het album.

Dark Shines is alweer een hoogtepunt. Begint met een gitaartje dat een beetje doet denken aan een soundtrack van een western-film, maar al snel komen we uiteraard weer in de bombast terecht. Wat rammen op de piano, en dan barst het open met dat heerlijke meezing, nee, meeschreeuwrefrein! Heerlijk nummer. Tussen de refreinen door zijn er nog wel wat subtiele instrumentale stukjes te horen, en dat vind ik wel erg fijn. Mooie rustpuntjes, om dan weer tot die climaxende rockstukken te komen.

Dan krijgen we een cover van het bekende Feeling Good. Niet heel bijzonder, maar een goed nummer is het van zichzelf al, en Muse zet het aardig naar z'n handig. Megalomania is ten slotte een aardige, rustige afsluiter. Prima, maar niet opzienbarend. Er wordt een orgel bijgehaald om de theatraliteit nog wat meer te verhogen, maar ik vind het orgel eigenlijk maar weinig toevoegen. Een Arcade Fire, om maar een band te noemen, heeft dat beter gedaan.

Ik heb nogal gemengde gevoelens bij dit album, maar ik kom toch nog aan een ruime 3,5*. Hier staan zeker wat ijzersterke nummers op, vooral New Born, Plug In Baby, Screenager, en Dark Shines. De rest is nogal wisselvallig, maar op Micro Cuts na is het allemaal nog wel te doen. Prima album dus, hoewel eenieder die walgt van theatraliteit moet dit mijden. Ze weten echter niet een heel album lang topniveau te halen dus de hoge plaats in de top 250 vind ik wat overdreven.

Ik heb dit nooit buitengewoon theatraal gevonden, dit valt in het niet bij zoveel progressive metal-acts.