R.E.M. - Accelerate (2008)

Ben zeer benieuwd.
Around the Sun had echt mooie nummers(bijv. Leaving New York, Electron Blue, Around the Sun) maar ook flauwe nummers (bijv. I Wanted to Be Wrong, the Ascent of Man). Als ze de wat flauwere nummers hadden vervangen voor de wat ruigere nummers had je een mooi evenwicht. Nu zijn het allemaal rustige nummers en door de flauwe nummers verliezen de mooie nummers hun kracht. Vind ik dan.
Daarom ben ik benieuwd naar dit album. Ik hoop niet dat het nou een geforceerd album wordt, waar de nummers zonodig ruig bij moeten zijn. De nieuwe single klinkt in ieder geval wel lekker.:)

Alle nummers zijn uptempo, je hoeft geen flauwe nummers te verwachten op dit album.

Zoals gezegd ben ik wél een liefhebber van Around the Sun, voeg daarbij op dat ik Automatic for the People als favoriet beschouw en dan snappen de meesten wel dat ik wat huiverig was toen ik begreep dat dit up-tempo zou gaan worden en wat meer rechttoe rechtaan rock.

Opener Living Well Is The Best Revenge lost die belofte gelijk al in: zonder fratsen rocken de heren rechtdoor zonder omkijken. Dat staat als een huis! En vind ik het wat? Ach, wat zal ik zeggen. Het is altijd nog R.E.M.
In moordend tempo gaan ze door naar Man-Sized Wreath. De gitaar vormt de boventoon en gelukkig herkennen we hier de kenmerkende achtergrondkoortjes die het nummer toch nog wat pop-schwung meegeven.
Supernatural Superserious kent ook geen subtiele toevoegingen en hakt er stevig in. Natuurlijk moet je dit ook niet al te zwaar nemen, want R.E.M. weet wel degelijk pop er doorheen te weven. Als single kan ik het niet erg sterk vinden.
Eindelijk een rustpuntje als Hollow Man begint. En eindelijk een nummer waar ik wat meer bij voel. Totdat het tempo na anderhalve minuut opgevoerd gaat worden en de gitaren weer de overhand krijgen. Moest dit nu echt? Mocht dit geen ballad blijven? Nou ja, wel een van de betere nummers tot nu toe.
Op Houston is er meer ruimte voor akoestische gitaar en het doet me een beetje denken aan het jaren '80 werk. Het is kort maar krachtig.
Titelsong Accelerate vind ik dan weer een nummer dat teveel doorzaagt en wat ik zelfs een lelijk geluid vind hebben.
Snel door naar Until the Day Is Done waar ik het jaren '80 geluid in ontwaar. Zeker één van de betere nummers, misschien wel door de herinnering aan het jaren '80 werk, maar dat was wel een een ietwat hoger niveau. Maar..... dit gaat er goed in.....
Mr. Richards krijgt ook weer zo'n gitaarsaus die ietwat teveel smaak verbloemt. Hier en daar doet het me een beetje denken aan de band Sugar van Bob Mould.
Sing for the Submarine is een nummer dat telkens een beetje groeit. Nu is 'telkens' vooralsnog een wat leeg begrip dus er zullen nog heel wat meer draaibeurten volgen waar dit nummer zich kan bewijzen. Het is ruig met een hard geluid en toch weet het me wel te boeien.
Op Horse To Water gaat het gaspedaal zo mogelijk nog wat verder naar beneden. Het is een swingend nummer maar ook deze heb ik in het verleden beter gehoord en zeker een heel stuk subtieler.
Subtiel is ook niet het toverwoord op I'm Gonna DJ. Geen flauwe hap in elk geval, maar wederom teveel van dik hout zaagt men planken in mijn oren. En daarmee komt er een einde aan 35 minuten stevige R.E.M.-rock.....

Het lijkt wel of R.E.M. de kritieken heeft aangetrokken die ze kregen n.a.v. Around the Sun door nu met dit album te komen. Veel mensen vonden dat een flut-album dus die zullen nu misschien wel blij zijn met dit hardere geluid.
Ik hoor daar niet echt bij. Ik denk zelfs dat ik dit uiteindelijk één van de zwakkere albums van de band zal gaan vinden. Uiteraard moet de tijd dat gaan leren en kom ik later misschien wel terug op deze opmerking, maar mijn bange vermoedens zijn uitgekomen. Ik heb niks tegen up-tempo albums, integendeel, maar te veel gitaarsaus kan de smaak negatief beinvloeden alsof er iets verborgen moet worden. Ik mis de nuances hier toch echt te veel.
Net als Monster geef ik hier 3* voor en daarmee de laagste notering voor een R.E.M. album. Doet u mij nog maar een rondje Around the Sun en de mededeling dat dit het eerste album van 2008 is dat enigszins teleurstelt.
Maar wie weet wat er nog gaat gebeuren: misschien denk ik hier over een week toch anders over. De laatste Madrugada wist ook tot een favoriet uit te groeien van 'wel aardig' tot 'grandioos' en dat in zeer korte tijd

Nou, ik sta na een paar regelrechte slappehapperige neuzelalbums voorlopig eventjes op de banken... Nu 2x dit plaatje (35 minuten zeg!) gedraaid en hoewel het nergens ook maar echt briljant dreigt te worden staan er een paar lekkere rocksongs op. Favoriet is voorlopig het titelnummer... Of 'Accelerate' ook echt gaat beklijven weet ik niet, maar uit pure enthousiasme, hoe voorlopig ook, durf ik wel 3,5* uit te delen.

aERO, mooi geschreven weer ! Mijn voorkeur gaat ook niet uit naar een meer stevige REM, maarrrr, misschien dat ik mijn verwachting al had aangepast, maar ik vind dit een lekker plaatje, 34 volle minuten .... . 31 was beter geweest, want dan had het titelnr accelerate acherwege kunnen blijven.
Ja, ok, Mr Richards had ook thuis mogen blijven. Geen 3,5 maar 3. En we blijven luisteren....

Over het algemeen kan ik me vrij goed vinden in de muzikale smaak van aERO, maar dit keer moet ik het toch echt oneens met hem zijn. Accelerate is een geweldig R.E.M.-album, waar ATS een flutplaat was. Goede nummers, maar doodgeproduceerd. Until the Day is done lijkt nou juist het minst op het jaren 80 geluid van voorheen, maar klinkt juist als een nummer dat tijdens de Around The Sun-tijd grschreven is. De productie en instyrumentatie heeft inderdaad wel wat van de periode rond Reckoning (1984), maar daar houdt de vergelijking op.

Tot nu toe 4,5 ster.

Het is maar een kort album, maar er staan lekkere liedjes op. Begint meteen goed met Living Well is the Best Revenge. Ook Supernatural Serious en Accelerate springen er meteen uit. Misschien dat als ik hem nog een keer luister ik het hele album geweldig vind, maar voorlopig 4 sterren.

En dat zullen er nog heel wat meer zijn omdat velen het met jou eens zijn over Around the Sun.
Ik heb het nu al heel wat keren gehoord maar ik kan er niet echt warm of koud van worden: juist omdat het R.E.M. is en ik een groot liefhebber van hun muziek ben kan ik er uitstekend naar luisteren en waardeer ik het best nog wel, maar binnen hun gehele discografie vind ik dit duidelijk één van de meest oninteressante releases. Ik mis net dat extraatje dat ik normaal wél terughoor in deze band. Dit is me te gewoontjes. Het komt mij te veel over als antwoord op alle negatieve kritieken op ATS. Een soort 'f*ck you, dit kunnen wij ook'.
Uiteraard zal de tijd het nog leren, maar vooralsnog ben ik niet om.
Categorie: wel aardig (en dat is voor R.E.M. te weinig).

Heb em zojuist gedownload en ga er zo eens naar luisteren. Ook ik ben een groot liefhebber van REM (als je goed kijkt zie je Michael Stipe in mn avatar). 'Around The Sun' vond ik hun minste plaat tot nu toe, veel te klinisch en overgeproduceerd, al stonden er wel een paar aardige nummers op. Ook 'Reveal' vond ik al minder. ('Up' daarentegen vind ik nog steeds een klein meesterwerkje).
Van mij had er best nog een langzaam album mogen volgen, aangezien 'Automatic For The People' mijn favoriete album van ze is. Ik behoorde dus niet tot de fans die per se een rockalbum wilden. Maargoed, ik vind 'Monster' wel een uitstekende plaat. Ik zal gauw op 'Accelerate' terugkomen.

Ik heb nu een keer of vier naar het album geluisterd en ik ben steeds meer overtuigd van mijn 4,5. Sure, het is geen OK Computer, het is ook geen Automatic For the People, dus een 5 zal het niet worden.

Ik zat ook niet per sé op een Monster deel II te wachten, en dat is het naar mijn mening ook niet. Het lijkt wat mij betreft meer op een Document deel II. Ik ben een zeer groot fan van R.E.M., heb alle albums, alle singles (ja ook die allereerste, en hij is gesigneerd ) en ik reis ze als het even kan door half Europa achterna. Ik snap werkelijk niet hoe iemand die zegt dat hij een groot liefhebber is van R.E.M. Around the Sun één van zijn favoriete platen kan noemen. Het extraatje dat R.E.M. heeft boven alle andere bands zit hier juist wel in, op ATS was het juist geheel afwezig. Bloedeloze plaat. Live wisten de heren overigens wél te overtuigen met (een deel van) het ATS-materiaal.

Wat ik niet begrijp is dat ze I'm Gonna DJ wél op de plaat gezet hebben en Staring Down The Barrel Of The Middle Distance niet. Dat nummer is zo goed!

Zo snap ik weer niet dat je dit op 1 lijn durft te zetten met een juweel als Document

Dan lees je niet goed. Ik zet ze niet op 1 lijn, maar qua geluid en sfeer vind ik Accelerate meer op Document lijken dan op Monster. Hard en metalig. Overigens vind ik Accelerate beter dan Document, een album waarbij men duidelijk om materiaal verlegen zat.

Doet er niet toe, het vergelijk is wel degelijk gemaakt. Maar ook dat doet er niet toe. Soms is muzieksmaak gewoon niet te begrijpen.
Ik vind dit een enigszins teleurstellend rockplaatje naar R.E.M. begrippen en ik had meer verwacht, jij bent blij met dit album en ik denk dat jij meer medestanders hierin zult krijgen dan ik (ook al zijn de eerste stemmers nog wat zuinigjes). So what?
Ik vind het ook geen draak van een plaat; het zal mijn top 10 over 2008 alleen niet weten te halen (en wie weet hoe ik er over een paar weken over denk door wat meerdere draaibeurten gaan doen)
En gelukkig heeft dit album een prachtsong als Until the Day Is Done.

Weer een prima R.E.M.-album. Zelf vond ik dat het wel weer eens tijd werd voor een wat meer uptempo album van de heren. Die rustige nummers kennen we wel van ze. Albums als Automatic For The People en Around The Sun zijn erg goed, daar niet van, maar de rustige nummers lijken na zoveel albums vrij veel op elkaar vind ik. Nu zijn het kwalitatief allemaal wel zeer goede nummers, maar toch... En daarom vind ik het goed dat de band nu met een album als dit komt. Lekkere uptempo nummers waar je happy van wordt. Een heerlijk album om de lente mee van start te laten gaan! Het duurt ook precies lang genoeg om niet te gaan vervelen.

Maar hierboven las ik dat iemand het album "hard en metalig" vond. Metalig?? Kom op zeg... Metallica of Slayer, dat is "metalig". Dit is gewoon goede rock wat nergens echt hard klinkt. Deze CD vind ik ook zeker niet de minste van R.E.M. want dat is voor mij Monster. (hoewel daar ook enkele meesterlijke nummers opstaan)

Maar na wat langzamer werk is hier dan eindelijk weer een album met wat pit erin! Ouderwets goed zonder iets echt wereldschokkends te verrichten.

4*

Ik refereerde ook niet aan de muziekstijl "metal", maar maakte een referentie naar hoe de plaat klinkt. Iets kan ook fluwelig klinken, dit klinkt metalig. Toen R.E.M. voorbereidingen trof voor Document wilden ze dat die plaat "hard en metalig" (check voor die quote het boek "It Crawled from the South van Marcus Gray) zou gaan klinken. Alle akoestische gitaren werden thuisgelaten, en alles dat ook maar enigszins lief of rond klonk werd geschrapt. Het resultaat is een recht-in-je-raap plaat zonder opsmuk die hoekig en direct klinkt.

De nieuwe plaat is (voor het grootste gedeelte) ook erg direct en naar R.E.M. begrippen ook hard. Dat je ze daarmee niet kunt vergelijken met kutbands als Slayer snap ik ook wel. Dat is op een heel andere manier hard. Hard is ook relatief, wil ik maar zeggen.

eindelijk weer terug naar vroeger. En niet meer proberen een hit te willen scoren. Deze cd rockt (!) en hoe. De lengte van deze cd is precies goed. 10 minuten langer laten duren met nog 3 nummers erbij had teveel van het goede geweest. Voorlopig een vier maar het kan een 4,5 gaan worden. Mijn favoriete cd van REM is nog steeds "Green", en ik hou ook van de cd's/lp's van voor "Green". Bij Out of time begon ik af te haken. Ik heb nog wel altijd naar de cd's geluisterd die erna uitkwamen maar ik vond het maar niks. Eindelijk, eindelijk...er is nog hoop voor REM!

Ik ben nu aan mn vierde luisterbeurt toe van Accelerate. Na 'Reveal' en vooral het zielloze 'Around The Sun' ben ik toch wat voorzichtiger geworden met de eerste indrukken van een nieuwe REM album.
Ik moest even wennen aan het geluid. De gitaar en de vocalen zijn ver naar de voorgrond gemixed wat voor een (voor REM begrippen) behoorlijk stevig geluid zorgt (waarschijnlijk het werk van nieuwe producer Jacknife Lee). Verder doet dit album me nog het meest denken aan 'Life's Rich Pageant' en soms 'Monster'. Het is met 34 minuten een behoorlijk kort album. Ook veel nummers komen niet boven de 2,5 minuut uit. Hierdoor vraag ik me af waarom een kraker als 'Staring Down The Barrel Of The Middle Distance' de plaat niet heeft gehaald, en het wat oudere 'Im Gonna DJ' wel. Ook 'On The Fly' had als afsluiter niet misstaan.

'Living Well's The Best Revenge' is een knallende opener, en een van de betere nummers op de plaat. Een soort 2008 versie van 'These Days' van Life's Rich Pageant'. Dit had niet misstaan als eerste single.
'Man-Sized Wreath' is weer een flink rockend nummer. Vooral de backing vocals van Mike Mills vind ik hier erg goed.
'Supernatural Superserious', de single, is het meest radiovriendelijke en vertrouwd klinkende nummer van de plaat. Een prima nummer, hoewel geen klassieker, maar op zich een logische single keus.
'Hollow Man' begint langzaam met een erg rauw klinkende Michael Stipe (ik vermoed dat hij het opzettelijk op deze manier heeft ingezongen), maar met een haast feestelijk en zeer catchy refrein. Dit heeft ook zeker single potentie.
'Houston' was mijn favoriet van de Dublin bootlegs en is tot nu toe ook mijn favoriet van het album, ookal duurt dit nummer helaas maar krap 2 minuten. Het keyboardwerk in dit nummer (over orkaan katrina: 'if the storm doesn't kill me, the government will') klinkt fantastisch en onheilspellend.
'Accelerate' is weer een uitstekende rocker en behoort ook tot mijn favorieten.
'Until The Day Is Done' is een typische REM ballad, wat op bijna alle REM albums niet had misstaan. Het doet me tegelijkertijd denken aan 'Final Straw', 'Swan Swan H' en 'Fretless'. Een mooi passievol nummer, waarbij ik me afvraag waarom de nummers van Around The Sun niet zo hadden kunnen klinken. Weer een singlekandidaat.
'Mr Richards' vind ik tot nu toe na 'Houston' het beste nummer. Het heeft een mooie melodielijn en had niet misstaan op 'Monster'.
'Sing For The Submarine' is het langste nummer en 'moeilijkste' nummer van de plaat. Weer een onheilspellende sfeer, waarbij eerder REM nummers als 'High Speed Train', 'Electron Blue' en 'Feeling Gravity's Pull' worden gename-checked.
Het rockende 'Horse To Water' klinkt mij te geforceerd; eentje in de categorie 'veel geschreeuw, weinig wol'.
'I'm Gonna DJ' is de afsluiter. Ik had een hekel aan dit nummer toen het de afgelopen jaren live werd gespeeld, maar nu op de plaat valt het me nog mee. Al had ik hier liever 'On The Fly' of 'Staring Down The Barrel' als afsluiter gehoord.

Ik geef em voorlopig 4 sterren. Mijn gevoel zegt me dat dit hun beste plaat is sinds 'Up', 10 jaar geleden alweer. Maar wie weet hoe ik er over een paar weken of maanden over denk. Deze plaat klinkt toch wel erg lekker, maar of deze net zo'n lange houdbaarheidsdatum heeft als eerdere albums? De tijd zal het leren.
4*

Zo zo uitgebreide bespiegelingen hier! Ga ze snel lezen maar eerst mijn eerste geconcentreerde luisterbeurt maar eens afronden. Binnen 4 minuten naar beneden gehaald, is het niet ongelofelijk.
Mijn lievelingsbandje al een jaar of 17. En voor het eerst had ik geen hoge verwachtingen, maar de eerste kennismaking is toch wel hoopgevend!

De laatste 2 nummers vind ik vrij beroerd Monster-achtig.

Voor de rest is het een behoorlijk sterke plaat, in ieder geval een stuk beter dan de zouteloze vorige twee.

Zo, deze plaat hakt er bij mij meteen goed in! Geweldig! De al eerdere geuite associaties met Monster en het 'echt' oude werk kan ik goed begrijpen. In tegenstelling tot de mening van velen heb ik Monster altijd al een goed album gevonden en deze valt meteen uitstekend in de smaak. Als ik toch een klein minpuntje mag noemen: het titelnummer doet me nog vrij weinig (beetje 'te gemakkelijk' geschreven?) maar dat wordt vervolgens ruimschoots goedgemaakt met het prachtige Until the day is done. Prima album en hoewel ik Around the sun niet eens zo slecht vond steekt deze er toch wel behoorlijk bovenuit. Heb ik dan nu al vier vrijwel zekere albums voor het eindejaarslijstje?

Op de titeltrack na kan ik geen nummer bedenken wat enigzins beklijft, vandaar de magere 2,5.

Hier kan ik me heel goed in vinden. Het is allemaal best aardig, maar (nog) niet bijzonder genoeg helaas...

Net geluisterd, maar niet onder de indruk. Voorlopig een 2,5. Straks nog maar eens luisteren....

Hehe, ze kunnen eindelijk weer rocken en gelukkig duurt hij maar 34 minuten, albums die langer dan 50 minuten duren zijn meestal veel te lang, kom je nooit aan het einde toe, 34 is misschien wat kort maar niet voor deze muziek, kan je tenminste even bijkomen, ze zijn het nog niet verleerd deze "ouwe lullen" .

heeft deze cd weer de frisheid van new adventures in hifi en/of automatic for the people?

Ja, maar meer die van New Adventures dan die van Automatic

Verfrissend niet nee, wel goed...

oke..

Nou wil ik niet dom zijn, maar waar kun je dit album luisteren? Hij komt toch pas de 24e uit op iLike? En wel jammer dat ie maar 34 minuten duurt. Is wel een beetje kort.

Downloadtips zijn hier verboden