R.E.M. - Accelerate (2008)

Maar luistertips toch niet?:)

Ahaaaaaa, ik begrijp het. Je kunt het niet luisteren, alleen nog maar downloaden. Sjonge jonge, khad niet gedacht dat hier zoveel mensen zouden downloaden. Ik ben erg teleurgesteld. Misschien moet ik YouTube maar eens af gaan struinen.

Waarom? Ik heb hem ook al gedownload (geen geduld tot de releasedatum), maar tegelijkertijd staat het al lang in bestelling (en dat voor een album dat ik als een van de mindere van R.E.M. beschouw).
Minder teleurgesteld nu?

ach ja.. je hebt altijd nog van die mensen die nog braaf op een cd wachten... zoals ik.
(niet dat ik nooit download)

Een echt meesterwerk gaan de heren toch niet meer afleveren, goed dus dat ze dat ook niet proberen. Gewoon een ongecompliceerde plaat die onmiddelijk blijft hangen. Fijne, scherpe productie (zeker in tegenstelling tot het veel te gladgestreken Around The Sun) en nummers die het live goed zullen doen.

Ja, dan snap ik het wel. Alleen is het dan wel minder leuk als je 'm origineel hebt dan als je 'm nog niet geluisterd hebt en je koopt 'm origineel, lijkt me. Behalve dat je dan zo'n mooi boekje hebt. Hoe duur gaat die cd trouwens worden. Ik vind namelijk 20 euries wel erg veel voor 34 minuten.

Er zijn genoeg mogelijkheden om het goedkoper te kopen (ik heb hem voor 11,99 besteld).
Ik snap dat het minder spannend is om niet te wachten tot de release (maar ik ben nu eenmaal een te ongeduldig mens).

Fantastische nieuwe plaat, waarin Peter Buck duidelijk een belangrijk aandeel in gehad moet hebben.

Doet me vooral denken aan R.E.M. van eind jaren '80 ('Document', 'Green'), en dat is een goed teken. Hoogtepunten zijn 'Living Well Is the Best Revenge', 'Hollow Man', 'Accelerate' en 'Horse To Water'

Hopelijk brengen ze in de komende jaren meer van dit soort albums uit.

Ik vind dit een behoorlijke tegenvaller. Sterker nog: dit is gewoon hun slechtste (of liever gezegd: minst goede) album sinds Monster, dat net als Accelerate te lijden heeft onder geforceerde hipheid en hardheid. Het spreekt wat dat betreft boekdelen dat de liedjes die teruggrijpen op het verleden en waarop het gas iets meer wordt teruggenomen de beste zijn.

Jammer, maar ik troost me met de gedachte dat het volgende album weer van vertrouwde kwaliteit zal zijn, nadat ook de heren van R.E.M. deze misstap hebben ingezien. Zo ging dat na Monster ook.

Ook ik had gehoopt na het tamme Around The Sun op wat meer kwaliteit,maar helaas.De "catchy" melodielijnen en de songs die je bij de strot grijpen ontbreken totaal.R.E.M. is helaas verworden tot een doorsnee bandje en dat is gewoon jammer voor een band die zoveel klasse in het verleden heeft afgeleverd.Het klinkt allemaal vrij ongeinspireerd en onsamenhangend.Ook staan er net als op Around The Sun geen nummers op die live iets zullen toevoegen aan het repetoire van R.E.M.Ook de nog geen 35 minuten muziek die men aflevert na bijna 4 jaar wachten is geen goed signaal naar de fans.R.E.M. is ook een band ,waarvan zelfs de zwakste plaat nog wel 1 of 2 parels bevat,maar het is goed zoeken dit keer.Until the Day Is Done heeft een mooie melodielijn en een melancoliek karakter,de rest van het album is los zand.Waar vroeger R.E.M. fans verzeild raakten in 2 kampen(de IRS years en de Warner years) heeft de band zelf nu een derde kamp gecreeerd ,want deze plaat kun je tot geen van beide kampen rekenen.In stilte hoop ik op nog een meesterwerk als Reveal of New adventures in Hi-Fi,maar eigenlijk diep in mijn hart weet ik dat dat er helaas niet meer inzit.Het bandje dat mij door vele periodes in mijn leven heen heeft geholpen is een vreemde voor mij geworden en dat doet pijn.

Ik vind het een goede cd niet verrassend maar toch weer oude R.E.M.eind 80 de heren doen waar ze goed in zijn goede muziek maken.Sterke openening!

Gezien het gemiddelde dat de plaat op basis van het aantal ingediende stemmen scoort hebben wij hier te maken met een van de betere platen uit de REM catalogus die overigens uitpuilt met hoogstaande platen. Noem mij een band die met haar producenten op kan tegen o.a. : "lifes rich pageant", "document", "green", automatic for the people", "new adventures in hi-fi", "reveal" en dan nu misschien "accelerate". Dan moet je dus denken aan bands in de orde van grote als The Beatles, waarmee direct een beeld geschetst is waar REM bij ingedeeld moet worden. Bij de allergrootsten, laat daarover geen misverstand bestaan.

Als ik zo kijk naar de drie favoriete nummers waarop ik heb gestemd ben ik toch ook meer fan van de melancholische R.E.M.- kant dan zeg maar de Monster kant, maar deze kanten horen allebei bij R.E.M. en kunnen niet zonder elkaar. Op Accelerate zijn ze wat dat betreft zeer goed in balans. Alleen jammer dat er geen klassieker opstaat die je de eerste keer meteen bij de keel grijpt. Wel genoeg nummertjes die straks in het Westerpark prima tussen het oudere werk passen.

Het is weerom een heel degelijke cd.
Wat mij opvalt is dat het geheel een frisse indruk nalaat.

gisteren een eerste keer beluisterd en voorlopig teleurgesteld. het begint goed met Living Well Is the Best Revenge, maar daarna was er geen enkel nummer dat echt mijn aandacht kon vasthouden behalve misschien Sing for the Submarine. de single was ook al niets speciaal.

morgen nog enkele keren met wat meer aandacht naar luisteren, maar voorlopig komt hij niet verder dan 2,5*

Ik vind het echt een zwaar verslavend album. Met iedere luisterbeurt raak ik er meer van overtuigd dat het voor mij een van de beste R.E.M.-platen aller tijden is. Het doet me veel meer denken aan bijvoorbeeld Lifes Rich Pageant (Begin the Begin, These Days, Hyena) dan aan Monster. Ik vond Monster vrij geforceerd en log klinken, van deze cd krijg ik energie.

Het is eigenlijk vrij omgecompliceerd en pretentieloos. Daarvan kan ik me juist voorstellen dat dat zal zorgen dat het over een paar jaar nog steeds fris klinkt.

Heb het eens vanmorgen gepindaasd en... ik ben onder de indruk!
Vind het wel lekker klinken allemaal en dat had ik na Up en Reveal toch echt niet meer verwacht van deze jongens!

Na Monsters ben ik de band een beetje gaanontwijken. De frisheid en bezieling mis ik in de volgende albums die ik hoorde. Toen ik Supernatural Superserious hoorde, deed mij dit erg aan de REM van de jaren 80 denken, hopelijk zetten ze weer een lijn in van voor hun grote doorbraak met Out Of Time en vernieuwen zij zich op een postieve manier. Dit is het eerste album wat ik van ze luister sinds 1994(Monsters) en ben minder sceptisch dan gedacht.

Ik heb deze CD al een aantal malen gedraaid en ik had het gevoel dat R.E.M. weer helemaal terug is naar de jaren van 'Lifes rich pageant' en 'Document'.
Dit album moet bij mij nog groeien en de single 'Supernatural superserious' is tot nu toe mijn meest favoriete track en staat regelmatig bij mij op de repeat-toets.
Ik weet zeker dat Sky Radio geen van deze nummers zal draaien. Bij 'Everybody hurts' is dat natuurlijk wel het geval.
De speelduur van deze CD vind ik erg kort. Ik moest meteen denken aan The Byrds. De meeste albums van die band hebben ook maar 11 nummers en duren ook maar rond een half uurtje.

Veel mensen zijn al jaren teleurgesteld in R.E.M, terwijl ik juist vind dat de platen tussen Monster en Reveal buitengewoon saai en slaapverwekkend waren, vind dat ze vanaf Reveal weer erg goed bezig zijn. Deze heb ik nog niet gehoord, maar als ik vergelijkingen lees met Monster en Green dan kan deze niet tegenvallen, ondanks al het negatieve op MuMe.

Het probleem in het algemeen met fans is dat ze willen dat hun band altijd hetzelfde blijft doen en nooit enige verandering ondergaat. Cure fans willen disintergration, Stones fans Sticky Fingers, McCartney fans willen the Beatles en R.E.M fans automatic, dus zouden altijd een gevoel van teleurstelling ervaren aangezien dat soort klassiekers once in a lifetime zijn!!

WOW, wat een geweldig album!!!!!!!!!!!!!
Heerlijk, fris geluid, herkenbaar R.E.M. en toch verfrissend nieuw.

Beste album van 2008

Ik heb deze cd nou één keer geluisterd en ik ben niet bepaald overtuigd. Wel lekkere nummers, maar niet geweldig. Ook geen echte uitschieters en echt te kort. Maar ik zal toch nog een paar keer moeten luisteren.

Een kijkje in mijn album top 10 van deze band haalt jouw stelling onderuit (maar misschien omdat ik mezelf geen fan wil noemen ondanks dat ik alle albums in bezit heb ).
Het zijn totaal verschillende albums uit verschillende periodes: ik ben gek op Green, maar Around the Sun doet het ook goed. Murmur vind ik ijzersterk en Automatic staat op 1 en niet eens zo overtuigend.
M.a.w ik hang dus niet vast aan een bepaald tijdperk of bepaalde sound.
Dit album overtuigt mij gewoon niet voldoende ondanks dat het best een lekkere rockplaat is. Ik hou er juist helemaal niet van als bandjes een zelfde geluid blijven aanhouden. In zulke gevallen haak ik namelijk bijna altijd af.
Overigens kan ik me goed voorstellen dat veel mensen dit leuker vinden dan Around the Sun (ik ervaar dat alleen niet zo).

Best een aardig album, lekker stevig! Er is alleen geen enkel nummer dat echt blijft hangen. Misschien moet ik het album nog een paar keer luisteren. Voorlopig 3,5*

Had ik hier al een bericht geplaatst?
Volgens mij nog niet.
De eerste keer dat ik Accelerate hoorde was ik lichtelijk teleurgesteld.
De sound en sfeer konden mij nog wel bekoren, maar ik hoorde weinig memorabele melodieeen, terwijl R.E.M. daar nu juist normaal zo goed in is.
Toch ben ik Accelerate blijven draaien en het blijkt zowaar een 'groeiertje' (vreselijk woord, maar goed) te zijn. Hij klinkt erg 'in your face' maar gaat toch 'onderhuids' en nestelt zich daar. Inmiddels hoor ik alleen nog maar sterke melodieeen en betrap mezelf op neurieeen ook als ik de plaat niet op heb staan.
Dat de plaat zo kort is vind ik juist de grote kracht, zo raak je nooit echt verzadigd en blijf je hem draaien. Ik ben inmiddels verknocht aan alle 11 de songs, er zit geen zwakkere broeder tussen, maar als ik dan toch 3 favorieten aan zou moeten wijzen zijn het Living Well Is The Best Revenge, Until The Day Is Done en Mr. Richards.
En veel mensen hier lijken I'm Gonna DJ maar een flauw liedje te vinden; ik vind het het perfecte einde van een perfecte ouderwetse maar toch weer nieuwe en urgente R.E.M.-superplaat!!!

Ik luister 'm nu voor de tweede keer en dat eerste nummer is toch wel erg lekker hoor! Het is te hopen dat deze plaat bij mij ook nog gaat groeien. Wie weet!

Ik heb dit album nu ook genoeg keren gehoord om een oordeel te kunnen geven. Accelerate is een ijzersterke REM plaat, hun beste sinds jaren. De beste nummers vind ik Until the day is gone en Mr. Richards, waarvan in de laatste de harmoniezang mij erg bevalt. De rest is ook erg goed met uitzondering van I'm gonna DJ wat ik een zeer zwak nummer vind, maar je kunt nu eenmaal niet alles hebben.

Ik ben het met je eens, Kaaasgaaf. Mijn eerste indruk was vrij positief, maar na de volgende paar luisterbeurten begon ik toch te twijfelen of ik met mn 4* niet wat te hoog had ingezet. Maar, hoe direct Accelerate ook klinkt, het blijkt toch een groeiertje te zijn. Vooral met koptelefoon hoor je toch weer allerlei nieuwe dingen, wat het interessant maakt. Kan alleen maar beter worden als het album op cd verkrijgbaar is. Toch vind ik 'I'm Gonna DJ' nog steeds maar een matig nummer. 'Man-Sized Wreath' en 'Mr Richards' maar vooral 'Houston' vind ik nu de beste nummers.

Giel Beelen liet vanavond in de Wereld Draait Door overigens ook een stukje van het album horen en hij was ook enthousiast.

Ik heb het gevoel dat weinig fans van REM dit een slecht album zullen vinden. Er valt immers weinig op te merken: REM rockt opnieuw, alle nummer zijn degelijk (met enkele uitschieters zoals Man-Sized Wreath en Sing for the Submarine) en de geliefde achtergrondzang van Mike Mills is eindelijk terug.

REM speelt het op dit album dus wel erg safe en grijpt terug naar de oude succesformule (zie ook U2). De tijd van het experimenteren is voorbij, en ik heb de indruk dat REM bezweken is voor de (onterechte) kritiek omtrent het vorige drie albums (Up, Reveal, Around The Sun).

Eigenlijk maakt REM nu het album dat ze volgens mij al lang konden maken, maar weigerden te maken. Stipe heeft altijd beweerd dat ze elke dag van de week een The One I love kunnen schrijven, en hij heeft voor een groot deel gelijk gekregen (al staat een song van dit kaliber niet op de Accelerate)..

Accelerate is in ieder geval een heel goed album, maar laten we hopen dat REM in de toekomst toch het experiment niet meer zal schuwen en kopiëen van dit album op de markt zal brengen.

Beetje minimalistisch cd'tje, je zou verwachten dat de mannen na 4 jaar toch wel iets meer hadden kunnen produceren dan 11 korte nummers en een totale cd lengte van 34 minuten. Er hadden nog wel 11 nummers bij gekund en dan nog was de cd niet vol.

Eerlijk gezegd vind ik de lengte juist de kracht van deze cd. Waarom nog eens 3 kwartier zo doorgaan?