R.E.M. - Accelerate (2008)

Ik vind de 2 laatse studioplaten, Around The Sun en deze hier, van het zwakste dat de band ooit afleverde.
Ofwel is het fini, gedaan en uit met de band, ofwel moeten ze zich "herbronnen" en dan is er misschien nog een toekomst voor ze weggelegd, maar ik vrees dat het een beetje afgelopen is met deze band...

PS. Sing For The Submarine is toch één lichtpuntje dat ik hierop ontdekte, voor de rest vind ik het een spuuglelijke plaat, echt.

Een jaar geleden was je nog zo positief over dit album!

Een mens kan zich vergissen, Luc. Ik keek naar de vorm (méér rock) en vergat de inhoud te bekijken of te beluisteren, beter. Ik geef grif toe dat ik me wat dit album betreft vergist heb.
Een mens moet dat kunnen toegeven, toch?
Ik vind het nu echt het beluisteren niet meer waard.
Er staan geen echt goede, beklijvende songs meer op...
Een dieptepunt in R.E.M.'s oevre, het spijt me zeer...


Luc, dit is het enige R.E.M. album waar ik na verloop van tijd mijn mening behoorlijk heb herzien. Wat ik van de andere albums kort na release vond, hoe ik die apprecieerde, dat is nauwelijks veranderd. Hoogstens hier en daar een half sterretje naar boven of desgevallend naar beneden, maar dat is het dan ook.


Bij dit album echter, moet ik mijn te vlug gevormde mening echt grondig herzien, dit album klinkt voor mij nu echt als kut met peren.

Als je Green, Document, Out of Time en Automatic for the People hebt, dan heb je eigenlijk genoeg van deze band. De rest is saai en weinig vernieuwend.

Grappig om te zien hoe deze CD hier aanvankelijk jubelend werd ontvangen en met het verloop der maanden een duikvlucht maakt in de waardering.

Na het slecht ontvangen Around The Sun, wat ik overigens een hele fijne cd vind, wilden ze het over een andere boeg gooien en weer teruggrijpen naar hun begintijd. Genoeg lawaai, dat wel maar het is alsof ze zichzelf aan het igcoveren zijn zoals ze 20 jaar geleden waren. En dan nog met matig songmateriaal.

Geef mij dan ATS maar, waarop een aantal mooie sfeervolle popliedjes staat. Een richting waar R.E.M. met het vorderen der jaren naar toe groeit. Ik hoop dat ze nog wel eens een album als Devils en Dust van Bruce Springsteen maken en de goeie ouwe tijd gewoon achter zich laten liggen.

Ik moet toegeven dat ik "Accelerate" bijna een jaar niet meer heb opgezet. Ik ga deze beluisteren en opnieuw beoordelen.

Na herbeluistering vind ik dit niet slecht maar het voegt niet echt iets toe bij het oeuvre van R.E.M. Na het vrij gezapige "Around the Sun" heeft R.E.M. hier gekozen voor een steviger en rauwer rockgeluid maar niet alle songs weten te overtuigen, ik krijg de indruk dat R.E.M. dit eerder en beter heeft gebracht.
"Supernatural Superserious", "Houston", "Until the Day Is Done" en "Sing for the Submarine" vind ik de beste songs hoewel ze niet kunnen wedijveren met hun klassiekers van vroeger. "I'm Gonna DJ" daarentegen vind ik het slechtste nummer dat R.E.M. ooit heeft gebracht, wat een rommeltje, er is nauwelijks sprake van een melodie.

I'm Gonna DJ is rotslecht, inderdaad, slechter hebben ze nooit gemaakt. In uitbreiding vind ik deze cd een slappe hap, heel dit te vlug en te gemakzuchtig in elkaar gebokst album.

Niets gedenkwaardigs. Jammer.

Zo slecht is deze plaat ook weer niet, het heeft wel iets weg van een snel in elkaar gezet tussendoor plaatje. Pretentieloos en pittig, en niet in de laatste plaats, Michael Stipe blijft een fantastische zanger, zelf op een half mislukt project als deze is zijn stem uit duizenden te herkennen, emotioneel en warm. Maar wel één van hun mindere platen.

De stevigere rocknummers zoals de eerste 2 tracks en "Horse to Water" komen hier ook geforceerd over, het lijkt of R.E.M. persé de andere richting moest omdat "Around the Sun" door velen te mak werd bevonden.
Het is de prachtige zang van Michael Stipe en de prima begeleiding dat het album nog tot een aanvaardbaar peil tilt. Maar "Accelerate" zal net als voorganger "Around the Sun" geen memorabel R.E.M.-album worden.

Na het verschijnen van dit album enkele malen na elkaar gedraaid en het album daarna "weggezet "en nooit meer aangeraakt.
Ik vond de plaat na enkele luisterbeurten toen wel 4 sterren waard.
Zal het weer eens herbeluisteren.

hmmm
daar ik het vaak met de vader eens ben, verbaast me zijn onaangenaam felle kritiek op dit wellicht niet vernieuwende album, maar toch ook zeker geen slechte REM plaat.
Supernatural Superserious knalt de speakers toch uit? Alleen al om dat nummer moet je minimaal 3* geven; weinig bands die heden ten dage zo een single uitbrengen!!

Supernatural Superserious is zo ongeveer het beste nummer op dit album, geheel akkoord.
Maar zelfs het beste hierop komt nog niet aan de hielen van hun eightieswerk.
R.E.M. is sterk in epische, wat zweverige nummers, niet in garagerock. En dit lijkt me nogal sterk naar richtingloze, voor mij nietszeggende garagerock te gaan.
Niet echt flatterend voor de band.
Tja, floris013, ik kan eigenlijk met dit album zéér weinig...

Out of time en Automatic.... zijn goede rem (hit)albums zeker, maar de eerste rem albums zijn schitterend en elke rockliefhebber zou deze eens kunnen beluisteren.

Life Rich Peageant kan ik iedereen echt aanbevelen.

Out of Time vind ik zelfs één van de mindere albums van R.E.M.
Fables of the Reconstruction is m'n favoriet, maar alles uit hun beginperiode is de moeite waard. Maar ook tussen de latere albums zitten nog goede dingen hoor, New Adventures In Hi-Fi bijvoorbeeld, vind ik ook een prima album.

Deze cd is voor mij een cd van bloedarmoed... Ze willen rocken en dat doen ze ook, maar mijn inziens toch eerder zonder bezieling of idee van wat ze doen. Het gaat snel en is zeer vluchtig niets blijft echt 100% hangen... enkel de single Supernatural Superserious, daarmee ook het beste op het album.

Gelukkig verschillen wij nogal van mening. Wel jammer dat je het weergeeft alsof het een feit betreft. Maar mensen die het album Alive van Kiss op nummer 1 hebben staan kan je dan ook niet serieus nemen. Lol

Heb hem nu weer op staan. En ik vind de snelheid van het album juist erg prettig. Ok misschien denk je aan het einde van de rit wel god wat hebben we ondertussen allemaal gezien. Maar wanneer je elk nummer los zou luisteren dan zie je wel dat elk nummer gewoon prima in elkaar zit en eigenlijk prima nummers zijn met uitzondering van I'm gonne DJ. En eigenlijk is het voor een R.E.M erg verfrissend ben benieuwd wat er hierna gaat gebeuren.

Gezien het negatieve stemgedrag van menig Mume-lid lijkt het er verdacht vaak op dat "gearriveerde artiesten" extra kritisch worden beluisterd en zich keer op keer moeten vernieuwen en bewijzen.
Voor een deel terecht overigens.

Natuurlijk snij ik een al oude discussie aan, maar het stoort mij enorm, dat "sommigen", zo lijkt het, ongenuanceerd en meer vanuit emotie hun stem geven.

Ik heb het niet alleen over R.E.M. Het valt mij vaker op bij menig bekend artiest. Soms is het terecht, maar even zoveel keren heeft "de oude garde" creatief naar eer en geweten z'n stinkende best gedaan en een zo goed mogelijk product afgeleverd.

Veel nieuwe bandjes daarentegen, worden soms kritiekloos meteen als leuk ervaren en krijgen alle credits die ze maar willen.

Ik vind scores als 1,5* voor een allerzins acceptabel album als deze van R.E.M te laag, eigenlijk buiten alle proporties.

Alleen inspiratieloze en commerciele bagger muziek krijgt bij mij een 1,5* of minder score. Ik heb het over, veelal bedenkelijke, maar toch populaire nummers die voortborduren op melodietje, riffs en andere ideeen uit eerder uitgebracht reportoir.

De meer dan drieduizend albums die ik heb beluisterd zijn zoveel mogelijk naar eer en geweten op een juiste manier beoordeeld. Dit viel niet mee en toch zou ik willen, dat anderen meer aspecten afwegen voordat zij tot een oordeel komen.

Die indruk heb ik ook heirco, een album van bv. U2, Radiohead of the Beatles en ook R.E.M. die wat minder dan geniaal is wordt blijkbaar meer bekritiseerd dan als een album van bv. Britney Spears net niet te slecht is. Hoge bomen vangen nu éénmaal meer wind.
Dit album is naar R.E.M.-maatstaven teleurstellend, hun eerste 8 vind ik stuk voor stuk beter, maar zelfs een minder R.E.M.-album verlies ik nog boven het beste van ... (dat mag je zelf invullen).

Nu vind ik dat dat ook best een half puntje mag schelen... maar meer ook eigenlijk niet.

Zeker niet de beste van R.E.M. beste nummer blijft toch Hollow Man

Nou, nou, wel een beetje erg zure commentaren hier en daar. Zo slecht is dit niet, naar mijn mening. Natuurlijk, het is geen meesterwerk, maar het klinkt energiek, begeesterd en er zitten mooie melodielijnen in. Soms lijkt het wel of de betere bands (waar ik R.E.M. ook toe reken) alleen maar superplaten maken of bagger. Volgens mij zit er ook wel iets tussen. Deze plaat is er het voorbeeld van. Zoals ik eerder al postte: prima plaat, niet meer en niet minder.

Ben pas eigenlijk begonnen met het beluisteren van R.E.M. en er zitten nummers bij waar ik me toch in kan vinden. Die beluister ik dan regelmatig op m'n Ipod.

Ik erg genoten van de nummers Mr. Richards en Supernatural Superserious maar toch moet ik m'n voorkeur geven aan de oudere nummers zoals Electrolite, Man on the Moon en Sidewinder sleeps tonite.

Dit lijkt me toch echt nogal logisch hoor. Natuurlijk wordt een minder album van REM kritischer beoordeeld dan een goed album van Britney S (if any). Zoals een wedstrijd van Ajax ook kritischer beoordeeld wordt dan van Bal op dak 4.
Persoonlijk gebruik ik de cijferbeoordelingen dan ook vooral om de albums van een specifieke artiest met elkaar te vergelijken (bijv: ik wil het oude werk van Genesis wat beter leren kennen, waar zal ik dan eens mee beginnen?).

Als je REM en Britney met elkaar wilt vergelijken heb je minimaal een ranking van 1 tot 100 nodig..................

De oude R.E.M., ja. Als ik de R.E.M. van tegenwoordig met de Britney van tegenwoordig vergelijk, scheelt het heel weinig, en vind ik een album als Blackout van Britney Spears eigenlijk nog wel leuker dan dit album.

NEE NEE NEE NEE NEE!!!

Wat vergeet jij hier een fiks aantal geweldige platen uit de jaren tachtig!!!!!!!

Tja, sommige dingen van Britney vind ik echt verschrikkelijk, maar de laatste jaren heeft ze erg leuke en prima pop/dance-singles uitgebracht naar mijn mening, waar dit album van R.E.M. maar weinig bijzondere en niet echt heel goede rock is.

Wat is dat toch met de jongens van R.E.M.? Ik noem ze nooit als bands die ik interessant of leuk of boeiend of in de top 10 vind. Maar elke keer koop ik hun nieuwe album. Op de een of andere manier wil ik blijven volgen wat ze doen. Is het Stipe?, zijn het hun briljante albums in het verleden? is het toch vernieuwend kunnen zijn. Ik weet het niet. Ach ik blijf maar kopen...