Status Quo - 12 Gold Bars (1980)

Absoluut zou dat kunnen. Ik ben het volledig met jou eens hoor musician. Deze 12 gold bars heeft geen skip momenten en mist niets wat ik niet zou willen horen. Daarom koop ik er zeker niet meer cd's van deze band bij.

Ik vind een 5 cd boxset wel iets overdreven trouwens, want de echte oude liefhebbers van deze band hebben toch wel een aantal reguliere albums van hun in huis, zo niet alle, en aan de hand daarvan die 5 boxset er nog naast te gaan kopen lijkt me ook wat overdreven dan.

En kan me ook voorstellen dat de jeugd niet zit te wachten op een 5 cd set compilatie met 70 minuten Quo muziek per cd.

Ik denk dat iedere beginnende liefhebber, of degene die eens lekkere nummers van deze band wil beluisteren gewoon beter af is met deze 12 goldbars. Wil je wel iets meer, dan beveel ik de verzamelaar Whatever You Want uit '97 aan. Want daar staat Pictures Of A Matstick Man en The Wandererer en ook hun bekende hit In The Army Now ook op, en die hoort wel op een Quo verzamelaar thuis vind ik, tenminste die van na 1980 dan.

Deze officiële compilatie had de nodige impact, toen het in '84 van de bibliotheek werd geleend. Vandaag de dag wat achterhaald, maar wat heb ik me er mee vermaakt!

Kan ik me zeker in vinden. Die oubollige 'met-z'n-allen'-muziek dat hierna kwam werkt wat mij betreft vooral op de lachspieren. Dit is Quo zoals Quo had moeten blijven.

Ben het trouwens wel met Musician eens dat het tot iets vroeger in de tijd had moeten gaan en ook Hold You Back had moeten bevatten.

Deze laatste staat wel wee op de 5 cd versie.

Lijkt me logisch ook met 3 en een half uur aan Status Quo muziek verdeeld over 5 schijfjes. Daar staat zowat alles wel op denk ik. Zelfs Hold You Back.

Ja, maar dan krijg je ook die Wanderer-meuk erbij en dat wil ik niet.

Gewoon deze nemen Zappa vriend, dan ben je gewoon het beste uit. Deze is goed te pruimen voor af en toe eens. En hun live album uit 1977 is ook onmisbaar, totaal niet oubollig en daar klinken ze een stuk zwaarder op dan op de gelijknamige studio versies.

Dacht ik ook.
12 krakers. Geen overbodige ruk erbij.
Precies mooi.

Deze heb ik als dubbel-LP, dus 12 Gold Bars Volume 1 en 2 in 1 klaphoes.
De 12 beste nummers uit hun Vertigo-periode tot dan, dus t/m Whatever You Want (1979).
Met onverwoestbare klassiekers als Down Down, Caroline, Rain, Mystery Song en Whatever You Want.
Doppen van die bierflessen, spijkerjasje aan, koppen naar beneden en raggen maar.
De bouwvakkersmuziek van de jaren 70.
Heb het altijd erg leuk gevonden.
Dat het daarna langzaam allemaal wat minder werd, is al te horen aan Living On An Island, wat ze er van mij af had mogen laten.
En inderdaad vervangen door Hold You Back.
Ook een goed nummer vind ik Wild Side Of Life, al is de versie van Freddy Fender nog mooier.
Rockin' All Over The World is ook al zo'n statement, al mogen we natuurlijk niet vergeten dat die van John Fogerty is.
3 andere jammertjes zijn de korte versie van Down, Down, de korte versie van Mystery Song (die op mijn 7"-je wel volledig is) en de niet live-versie van Roll Over Lay Down.
Kom ik toch nog wel op 4*.

Ik ben ten lange leste ook maar gesneuveld voor deze comp. Living On An Island had er wat mij betreft ook afgelaten kunnen worden, da's een beetje een Quo onwaardige meelbal maar het zou later nog erger worden jammer genoeg.

De korte ( singles ) versie van Down Down vind ik dan weer gestaalde perfektie en de lange ( album ) versie van Roll Over Lay Down vind ik weer beter dan de single dus wat dat betreft ben ik een gelukkige kampeerder. Live tracks tussen studio werk doorgooien op verzamelaars vind ik nooit echt werken omdat live en studio een totaal verschillende sfeer geeft.

Deze LP staat nog ergens te verstoffen bij mij op zolder.
Geeft niet want ik heb vrijwel alle LP's uit deze periode op CD.
Opmerkelijk dat "Again and Again" er niet op staat trouwens, voor de afwisseling vind ik "Living on an Island" wel leuk niks verkeerd mee.

Ik zag ze op Retropop in Emmen vorig jaar, was echt te gek !

En nummer 6 is De Begravenis Van Ome Nelis ........... ?

O.K staat er wel op dus, de perfecte verzamelaar.

Ik vinnut de perfecte quo verzamelaar!

Samen met live 1977 kun je zo vaak je wilt lekker genieten van de boogierock van deze legendarische band.

Ben nog steeds niet verder gekomen dan die 2 albums van de band, en heb ook geen zin om me er verder in te gaan verdiepen.

Nou wist ik bij Roll over lay down toch zéker dat de twee "break"-akkoorden aan het einde van elke coupletregel samen een aflopend reeksje vormden, maar het tweede akkoord is dus hóger dan het eerste... Kijk, alleen al door dat uit lang vervlogen tijden overgeleverde waanbeeld te corrigeren heeft deze compilatie zijn nut bewezen, maar ook los daarvan is dit een ideale verzamelplaat : drie kwartier rocken, raggen en luchtgitaar spelen, en na afloop besef ik dat ik hierna geen enkel Quo-album meer nodig heb. Jammer dat door een productiefoutje de laatste track is weggevallen en vervangen door een nummer van Bread (hoewel het eigenlijk lang niet slecht is, eerlijk is eerlijk, alleen heeft het niets met de rest van het album te maken en is het ook niet echt een spectaculaire uitsmijter). Favorieten zijn Caroline (met dat erg leuke ingetogen tussenstukje), Rain (mooi koortje tijdens de brug) en het onvermijdelijke Down down. (Maar het blijft me een raadsel waarom Rick Parfitt het titelwoord van Rain niet gewoon laat rijmen op pain maar op het Nederlandse Kain, om nog maar te zwijgen van het moment waarop hij the rain laat rijmen op die Kain.)

Mijn allereerste Status Quo verzamelaar! Gekocht op muziekcassette in een tijd dat ik geen platenspeler had. Muziekcassettes varieerden soms behoorlijk van geluidskwaliteit maar de cassettes van Vertigo knalden uit de speakers, en 12 Gold Bars was daarop geen uitzondering. Samen met het debuutalbum van Van Halen en Let There Be Rock van AC/DC vormde dit album mijn vroege 'beton' collectie.
Cassettebandjes gaan op den duur kapot en ook daarop was 12 Gold Bars helaas geen uitzondering. Sinds een paar jaar heb ik ter vervanging Whatever You Want - The Very Best Of Status Quo aangeschaft, een dubbel-CD voor maar € 6,99. Eigenlijk waren de 12 nummers op 12 Gold Bars al ruim voldoende, dat geef ik grif toe.

Met 12 Gold Bars heb je idd het beste singlewerk te pakken, heb Whatever You Want wel eens overwogen maar wat daar vnl verder op staat , zit ik eigg niet op te wachten
Heb liever wat reguliere albums uit de betere periode ,waarvan ik On The Level het meest beluister ,waarop ook de EP bonustracks met de echte goede ....
.Roll Over Lay Down-Live! ....Coocoo

Dit de ideale instapper bijna allemaal goede singles.
Was een van mijn allereerste lp's!
Hier veel luchtgitaar op gespeeld haha ?.
Alleen al om de sentimentele waarde 5 ptn!!! Dit kun je altijd opzetten, en iedereen kent ook wel een nummer van deze lp / cd.
Later meer cd's / lp's van quo gekocht, maar deze heeft een speciaal plekje voor mij, heerlijke boogie rock.
Hun naam stond samen met die van Queen, mud, Police, Kiss, led zeppelin met dikke viltstift letters op mijn schooltas ? gekalkt. Ik was 12 /13 en ging naar de lts. Begon me voort eerst met serieuze muziek ? bezig te houden.

Klasse nummers! Stuk voor stuk. En inmiddels ook nog eens allemaal klassiekers. Staat synoniem voor recht toe recht aan rock & roll, en hoe!

eens. Met deze plaat heb je direct het perfect overzicht voor de Quo liefhebber, zonder dat je deze aan moet vullen met allerlei extra nummers. Alleen het verschrikkelijke 'Living on an Island' had er voor mij niet op gehoeven, dan had ik daar liever 'Break the Rules' of 'Is There a Better Way' voor in de plaats gezien.

Break The Rules staat er op, Eddie. Maar je hebt in wezen wel gelijk dat er betere tracks zijn dan Living On An Island.

Oh ja ik zie het.

Nou je het zegt - Living on an Island had zo op het repertoire van Bread kunnen staan, inclusief dat jaren-zeventig keyboardsolootje, dat zo van Larry Knechtel zou kunnen wezen (maar het is natuurlijk Andy Bown, keyboardman van The Quo sinds '77).
Nou ben ik zelf ook een behoorlijke Breadfan (allemaal mooie soft-rock liedjes), vandaar dat ik Living on an Island best te pruimen vind. Maar het is niet ten onrechte dat iedereen over dat nummer valt, want op deze plaat valt het nogal uit de toon.
Maar het was wel degelijk een single, eind jaren zeventig, dus dat rechtvaardigt in zekere zin zijn plekje hier. En het laat zien dat de Quo ook wel meer in huis heeft dan enkel de boogie-rock waarmee ze beroemd zijn geworden. Het was destijds een dubbele A-kant met Runaway (beide van het Whatever you want-album) en ik denk dat ze beter voor die laatste track hadden kunnen kiezen.

Ik heb aardig wat Quo op LP en CD, maar kon deze niet laten staan toen ik de CD voor een euro bij de kringloop tegenkwam. Mooie verzamelaar met het beste van de Quo in drie kwartier. Ben er best tevreden mee, ook al zijn het in enkele gevallen de single-versies.

Ook gescoord voor een euro . Kende het wel ,maar nooit zo in verdiept . Lekkere recht toe recht aan muziek . Heerlijk om bij te klussen en een feest der herkenning .voor nu 3.5 met kans op verhoging .

Nog even een opmerking over het hierboven al gesignaleerde gegeven van het ontbreken van Hold you back. Dat is in mijn beleving ook wel een majeure omissie (en had natuurlijk prima gepast in plaats van Living on an Island).
Hoe dat komt? Het was in de UK helemaal niet op single uitgebracht, alleen in een beperkt aantal andere landen, zoals NL, Belgie en Duitsland. Volgens de entry op Wikipedia werd het alleen bij ons een top-10 hit. Dat verklaart waarom wij dat nummer nogal vinden missen, maar daar hebben ze in de UK natuurlijk minder last van.

Wiki merkt ook op dat het een dubbele A-kant was, in combinatie met Rockers rollin'. Dat klopt, zo wijst ook mijn originele vinyl-single uit, maar volgens mij was het toch vooral (om niet te zeggen: uitsluitend) Hold you back dat bij ons op de radio werd gedraaid.
De Engelstalige Wiki-entry van het album Rockin' all over the world meldt dat behalve het titelnummer 'no other singles were issued from the album', maar wij weten natuurlijk wel beter. Gek eigenlijk, aangezien het tot dan toe (en ook daarna) gebruikelijk was dat er van elk Quo-album twee singles werden afgehaald.

Was ook inderdaad bijzonder.
Nu kwamen ze ook met al gauw 1 album per jaar dus het viel niet zo snel op.

Iets anders is de "dubbele A-kant"-claim van Wiki. Die wil ik nog wel aanvechten, de constatering is zelfs interessant te noemen.

Wie de single eveneens heeft kan uiteraard meekijken. Maar platenmaatschappij Vertigo hangt aan Rockers Rollin' het nummer 6059 193-1 en aan Hold you back 6059 193-2.

Dat betekent, dat zij als platenmaatschappij Rockers Rollin' als A-kant hebben benoemd, maar dat de weerbarstige praktijk van de keuze van de radio-dj's in Nederland heeft geleid tot een voorkeur voor Hold you back!

Een terechte keuze i.m.o. maar toch een vrij zeldzame ontwikkeling en daardoor nogal bijzonder. Voor het gemak werd/wordt het dan een dubbele A-kant genoemd om e.e.a. te maskeren. Ja, zo kan ik het natuurlijk ook!
Overigens is Hold you back een zeer geliefd ruil object in Engeland, wat dan ook weer begrijpelijk is.

NB: zowel Discogs als 45cat benoemen Rockers Rollin' ook als de A-kant

Aardig dat je 't opmerkt, en je hebt gelijk, wat betreft die labelnummering. Ik had alleen naar het hoesje gekeken en dat vermeldt gewoon 'Rockers rollin' / Hold you back' in dezelfde lettergrootte (maar dus wel RR als eerste). Wat mij deed vermoeden dat het een dubbele A-kant was, en dat zag ik bevestigd op Wiki.

Maar je zou inderdaad kunnen zeggen dat wij, de radio-DJ's en het Nederlandse platenkopend publiek, op eigen kracht Hold you back hebben grootgemaakt. Want reken maar dat menigeen de single kocht vanwege dat nummer, ik in elk geval wel.

Bijzonder, leuk en interessant allemaal. En weer een bijdrage voor het topic 'Internationale nummers die (vrijwel) alleen in Nederland een hit werden'. Dat zijn er inmiddels nogal wat...

Overigens zijn er natuurlijk wel meer voorbeelden van nummers die hun leven begonnen als B-kantje, maar die uiteindelijk een grote hit werden. Ik noem zelf ff snel de disco-klassiekers I feel love en I will survive. Hebben we eigenlijk al zo'n soort topic? Zal 'ns ff kijken...

Doe mij Rockers rollin' maar! Hold you back is leuk tijdens een live concert. De hele tent wordt (nee werd) afgebroken! Maar Rockers rollin' is als nummer ansich een stuk interessanter vind ik. Heerlijke Parfitt beuker! Maar ik snap het ook wel; Hold you back bevat (wat) meer hitpotentie. Wel grappig trouwens die dubbele a kant singles die vroeger op de markt werden geslingerd. Of, in het geval van Hold you back/Rockers rollin', dat een b kant door het draaigedrag van dj's stiekem de a kant werd. Lies/Don't drive my car was er ook één. Even terug naar het album 12 Gold bars; prima verzamelaar met de destijds bekendste en meest succesvolle singles. Ook ik heb 'm grijs gedraaid. Maar ik kwam er al vrij snel achter dat op de reguliere albums eigenlijk veel betere dan wel interessantere tracks stonden. Die voor meer variatie zorgden. De singles waren (bijna) allemaal volgens een standaard recept. Wellicht dat daarom een single als Living on an island voor gemengde reactie zorgde. Die week (als eerste?) behoorlijk af van het beproefde recept. Begrijpelijk dat de platenmaatschappij koos voor de 'logische' single keuzes. Die werden veelal joekels van hits en leverden dus veel geld op. Maar Quo zat op die manier gevangen in haar eigen succes.

Hetzelfde verhaal hier en ik was dan ook behoorlijk in mijn nopjes deze op cd tegen te komen bij Used Products voor een euro ofzo. Maar in tegenstelling tot de cassette is deze behoorlijk zacht op CD verschenen. Het volume moet behoorlijk opengeschroefd worden wil je er iets van maken. Op zich geen probleem zolang je je er aan herinnert dat dit weer ongedaan dient te worden gemaakt als de volgende schijf aan het hongerige laadje wordt gevoed.

Accident prone was in Nederland toch ook een succes. Die mist hier, voor de rest prima verzamelaar.

Dat is over het algemeen juist een goede zaak. Op veel hedendaagse CD's is de muziek te hard op het schijfje gezet. De mastering is overstuurd, zoals dat in vaktermen heet. Daardoor zitten de geluidspieken in de muziek vaak tegen de grens van het toelaatbare aan, of gaan er zelfs overheen, waardoor je 'clipping' en vervorming krijgt.
Ik wil het niet al te technisch maken, maar als je hier meer van wilt weten, moet je maar eens googlen op de term 'loudness war'.

Deze specifieke CD is uitgebracht in de beginjaren van de CD, in de late jaren tachtig. Toen was het standaard dat ze zo zacht klonken. Later gingen CD's steeds harder klinken. Bij deze CD moet je dus gewoon de volumeknop glink opendraaien, dan klinkt-ie prima. Maar inderdaad: bij het volgende schijfje mag-ie weer een flink stuk terug, als je je niet het apelazerus wilt schrikken...

Ja, Accident prone, daar zeg je zo wat. Had er van mij ook op gemogen, al is het gene cruciaal Quo-nummer. Het was, in een reeks van grote successen, een relatief kleine hit in Engeland (bij ons overigens niet). Vermoedelijk heeft dat meegespeeld bij de beslissing om hem niet op deze verzamelaar te zetten.