menu

Miles Davis - Kind of Blue (1959)

mijn stem
4,37 (1212)
1212 stemmen

Verenigde Staten
Jazz
Label: Columbia

  1. So What (9:25)
  2. Freddie Freeloader (9:49)
  3. Blue in Green (5:37)
  4. All Blues (11:35)
  5. Flamenco Sketches (9:25)
  6. Flamenco Sketches [Alternate Take] * (9:32)
  7. On Green Dolphin Street * (9:48)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 45:51 (1:05:11)
zoeken in:
avatar van bikkel2
5,0
Lura schreef:
Verrassend om een bericht van jou hier aan te treffen, bikkel2.
Dit minder bekende album van hem zal je zeker ook gaan bevallen, als je het nog niet kent : Miles Davis - In a Silent Way (1969)


Genoteerd Lura. Bedankt voor de tip.

avatar van Lura
5,0
aERodynamIC schreef:

Voor mij jaren geleden misschien ook wel de beste instap ooit geweest.

Dit album heb ik ooit dankzij Koot en Bie leren kennen.

avatar van Larzz
5,0
Lura schreef:
(quote)

Dit album heb ik ooit dankzij Koot en Bie leren kennen.

Interessant. Weet je nog met welk item deze muziek voorbij kwam. Ben ook Koot&Bie fan. Maar kan me muziek van Kind of Blue niet herinneren. Wel Eric Dolphy met Hat & Beard van Out To Lunch.

avatar van Lura
5,0
Het was in een van de afleveringen van Keek op de week, die uitgezonden werden tussen 1988 en 1993, Larzz

avatar van Larzz
5,0
Thanks Lura. Zal mijn dvd collectie eens doorspitten.

Arbeidsdeskundige
Dit is een betoverend mooi album.

avatar van Germ
Germ (crew)
Wat een plaat! Mijn eerste kennismaking met Miles Davis en pure jazz in het algemeen maar wat smaakt dit naar meer.
De elpee vandaag al drie keer op rij gedraaid en hij wordt steeds mooier!

avatar van folkie-joey
R.I.P. Jimmy Cobb, drummer van dienst op dit album, welk samen met Art Blakey's "Moanin'", Horace Silver's "Song For My Father", Lee Morgan's "The Sidewinder" en John Coltrane's "My Favorite Things" in mijn Jazz Top 5 staat.

Thekillers87327
Daar is ie! Mn eerste kennismaking met Jazz.
Voor mij als buitenstaander was/is jazzmuziek echt een typisch sfeermuziekje. Bij filmscenes of gewoon in het echte leven als je door de stad loopt in het donker met bars dichtbij. Dat past echt perfect.
Nougoed.. even genieten

On: Eerst moet ik wel even zeggen dat jazz (nog) niet mijn genre is.
Vind het hele chille muziek op de achtergrond en ook als sfeeraanduider. Als je door n prachtige stad loopt of ergens gaat zitten en dit speelt kun je eigenlijk geen betere muziek op dat moment hebben.
Maar om echt stil te zitten en puur naar de muziek te luisteren is het af en toe wat ''saai''
Je luistert er natuurlijk ook anders naar bijvoorbeeld rock muziek, meer verfijnder ofzo..
Tot slot is het zeker een eerste positieve kennismaking!
Al klinkt 3 sterren niet veel. Als ik op een jazz album 3 sterren geef is het in werkelijkheid dus 4 of 5

avatar van Kronos
5,0
Leuk dat je kennismaakt met jazz, Thekillers87327.
Dit album is inderdaad wel relaxed. Maar dat geldt niet voor alle jazz: Voorbeeld

Thekillers87327
Kronos schreef:
Leuk dat je kennismaakt met jazz, Thekillers87327.
Dit album is inderdaad wel relaxed. Maar dat geldt niet voor alle jazz: Voorbeeld

Thanks! die ga ik ook nog checken!
Aangezien het (nog) niet mijn genre is ga ik natuurlijk niet 100 artiesten luisteren maar ik begin bij de 3-4 beste of belangrijkste en daar hoort Coltrane volgensmij ook bij

avatar van Pitchman
5,0
Via mijn vader kon ik alleen oude stijl jazz , zeg maar dixieland. Maar de laatste jaren draai ik heel vaak Frank Zappa. En door hem ben ik de jazzmuziek gaan waarderen. Dit album had ik al in huis staan. En ik zag dat ik maar 3.5 sterren had gegeven. Oeps.
Mooie docu trouwens over Miles op Netflix.

avatar van dumb_helicopter
3,0
Mij toch eens gewaagd aan deze klassieker, ondanks dat jazz niet mijn favoriete genre is. Laidback sfeertje met mooie melodielijnen. Misschien iets te zoetzemig wel. Voor mij mag er al wat meer energie inzitten. Zeker omdat jazz op plaat bij mij vaak minder binnenkomt dan live in een jazzclub.

avatar van milesdavisjr
5,0
Probeer het eens met een koptelefoon op dumb_helicopter laat op de avond, met een borrel bij de hand en je gaat voor de bijl.

avatar van Boermetkiespijn
4,0
Gouwe ouwe, een onvervalste klassieker! De Legacy Edition op Spotify is ook een aanrader. Extended tot 2 uur, leuk voor wat afwisseling m.b.t. het origineel.

avatar van Sandokan-veld
4,5
Met: Miles Davis (trompet); John Coltrane (tenorsax); Julian ‘Cannonball’ Adderley (altsax); Bill Evans (piano); Paul Chambers (bas) Jimmy Cobb (drums); Wynton Kelly (piano op 'Freddie Freeloader')

Wat schrijf je over een plaat die zo iconisch is, dat hij het genre bijna definieert? Die voor velen de eerste jazzplaat is die ze ooit luisterden? Dat laatste geldt trouwens ook voor mij, een jaar of vijftien á twintig geleden denk ik. Niet direct een groot succes, al blijkt uit mijn sterrenwaardering dat deze plaat en ik een eind gekomen zijn, sindsdien.

Maar wat geeft uitgerekend deze plaat zo’n onaanraakbare status? Vele uren luisterervaring later, en nadat ik dit jaar alle voorafgaande platen van Miles Davis van een recensie heb voorzien, vind ik het nog steeds lastig om dat te bepalen.

Casual jazzliefhebbers van het Matthijs van Nieuwkerk-type beginnen dan meteen over hoe geweldig Miles Davis trompet kon spelen, maar, sorry als ik hier een heilig huisje omverschop, zo’n enorme virtuoos was de man eigenlijk niet. Zelfs in zijn eigen tijd waren er een aantal trompettisten die technisch begaafder waren, zoals zijn mentor Dizzy Gillespie, Fats Navarro, Clifford Brown of Lee Morgan. Allemaal artiesten met nog steeds veel fans, maar niet de naamsbekendheid van Miles Davis, of een album op hun palmares met de status van Kind of Blue.

Wel was Davis gezegend met een ongekend artistiek zelfvertrouwen, voor een zwarte Amerikaan van zijn generatie. En ondanks (of misschien juist: dankzij) zijn technische beperkingen ontwikkelde hij een bijzonder scherp gevoel voor waar de jazz zich heen bewoog, welke stijlen hem in de voorhoede van het genre hielden, en welke bandleden hij daarvoor moest inhuren.

Vandaar dat artikelen en recensies over Kind Of Blue meestal het grensverleggende van het album benadrukken, via de ‘modale’ benadering van jazz, met pianist Bill Evans als muze. Dit verhaal is zo breed uitgesmeerd binnen de jazzliteratuur dat ik het hier niet hoef samen te vatten. In zijn autobiografie zegt Davis zelf echter ook nog andere dingen over de plaat, die je minder vaak terugleest.

Hij bezocht een optreden van 'Les Ballets Africains' met zijn vriendin, vertelt hij, en was totaal overdonderd door de dansers, de muziek en met name de rol van de Afrikaanse duimpiano hierin. Op een bepaalde manier deed het hem terugdenken aan de gospels die hij als kind hoorde, toen hij op familiebezoek was in Arkansas. Ook schrijft hij over de gedeelde liefde van hem en Evans voor Ravel en Rachmaninov.

Dit alles smeulde in zijn hoofd, en kwam er uiteindelijk uit in de vorm van vijf muzikale schetsen, die hij aan zijn band zou voorleggen in het voorjaar van 1959.
(Volgens hemzelf, althans. Boze tongen beweren dat eigenlijk pianist Evans het genie is achter deze composities, en niet Davis. Dat zal wellicht een beetje overdreven zijn, al heeft Davis de schijn wel een beetje tegen: hij zou vaker in zijn carrière composities van anderen jatten, en ondanks zijn felle ontkenningen in zijn boek, worden ‘Blue in Green’ en ‘Flamenco Sketches’ tegenwoordig zelfs door zijn nalatenschap als (co)composities van Evans erkend. Hoe dan ook--)

Het geeft, vind ik, een beter, eerlijker en mooier beeld van de plaat, als je je Miles Davis voorstelt niet als een soort professor in muzikale wiskunde, rekenend met modale toonladders, maar als een artiest, die uiting wilde geven aan verschillende gevoelens die in hem broeiden, een vuurtje dat werd aangestoken door invloeden uit de jazz, de blues, wereldmuziek, gospel, en klassiek.

Schetsen komen natuurlijk nooit op papier zoals je ze had voorgesteld, en dan moeten nog vijf bandleden er hun plasje over doen: muzikale stemmen die zo uiteenliepen als de prille kosmische storm van John Coltrane, de volromige blues van Cannonball Adderley, of het sprankelende impressionisme van Evans. In zijn autobiografie vertelt Davis, geamuseerd, hoe verbaasd mensen reageren als hij ze vertelt dat het eindresultaat totaal anders klinkt dan hij in gedachten had. ‘I just missed [what I was trying to do]’.

Ondanks alle muziektheorie die mensen er soms bijslepen, zit de kracht van de plaat volgens mij in de melancholie, bewondering, hunkering die Miles Davis dreven. De modale benadering gaf hem en zijn band de ruimte om dit zo puur en onbevangen mogelijk te uiten. Het maakt dat de plaat nog steeds door een onbevangen jazzbeginner kan worden aangezet, en kan worden begrepen. Ik ben niet helemaal zeker of ik het Miles Davis’ beste plaat vind, maar voor dat laatste natuurlijk sowieso niets dan lof.

marleone
Kan niets meer toevoegen aan alles wat hier geschreven is.
Behalve dat deze plaat wat mij betreft de perfectie benadert. Tijdloze, sobere, onnoemelijk zuivere schoonheid..

avatar van wvernooij
4,5
Ik sluit me aan in de rij voor mij: Deze bijzondere plaat is ook mijn eerste kennismaking met het fenomeen Jazz.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:31 uur

geplaatst: vandaag om 16:31 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.