Miles Davis - Kind of Blue (1959)

Niet te vaak beluisteren is een goed advies. Maar niet zelden wordt de plaat door verschillende vrienden gedraaid tijdens een etentje bij hen thuis. En wie ben ik om dan andere kost te verlangen?

Ja, vragen naar Coltrane's Live In Japan kan niet altijd rekenen op sociale aanvaarding.

Nee, dat zit er niet in. Maar ik durf te wedden dat deze plaat van Miles wel vaker als verantwoorde lounge- en dinnermuziek wordt geserveerd. Niks mis mee trouwens want het is een mooi rustig album.

*geprobeerd*

Dit gordijntje trek ik weer dicht!
Deze muziek, hoe goed ook, gaat 'm niet worden voor Alicia.

't hangt wel van de kost af

Overigens heb ik ooit eens alhier dinerende gasten - c'est moi qui est le chef - virtueel de gordijnen ingejaagd door niets vermoedend Portishead - P3 op te zetten.
Een van de features van een streaming device is dat je een playlist kunt maken, meerdere albums achtereen, kan je koken + happen zonder muzikale worry - alleen zit de "P" van Portishead heel dichtbij de "P" van Prince

Dit is ooit door een noob omschreven als huis-tuin-en-keukenjazz - laat die tuin en de keuken er maar uit.

Tsja de populariteit van Kind of Blue is ook de valkuil van de plaat. Want als iets populair is zal de echte snob er meteen zijn neus voor ophalen. Voor mij blijft dit een mijlpaal. Sfeervol, vernieuwend en wat een band. Het knettert niet maar dat hoeft ook helemaal niet. De solo's van Trane zijn weergaloos. En ja: dit kun je gerust tijdens het dineren opzetten maar voor mij is dat geen kenmerk van een slechte plaat.

Een allereerste poging ondernomen om dit album te beluisteren. Heb m aangekocht op Vinyl.

Na deze eerste luistersessie kan ik zeggen dat het me nog niks doet.
Enkel een bepaald stukje bij Flamenco Sketches leek me wel iets te doen, maar dat moment duurde ook niet lang.
Het klinkt op dit moment allemaal wat losjes gespeeld zonder doel. Ik stamp hier nu tegen een heilig huisje maarja, muziek is gevoel en dit raakt me nog niet.
Nu, ik ben wel iemand die nooit een album opgeeft na 1 beluistering. Maar de tweede beluistering zal toch even op zich laten wachten denk ik. Het is ook niet eerlijk om op basis van 1 luistersessie een album te beoordelen, daarom ook zonder beoordeling.

Indien iemand tips kan geven, altijd welkom.

Bewaar hem tot de lente. Beluister de muziek, desnoods als achtergrondmuziek, als het mooi weer wordt. Dik kans dat je Kind Of Blue dan voor de rest van je leven zult associëren met een mooie lentedag. Ik heb dat met liederen van Schubert: die beluister ik altijd op een mooie nazomer/herfstdag en dat blijft dan ook onlosmakelijk verbonden met elkaar.

Probeer het album eens wat later op de avond als je in een relaxte mood bent, met een koptelefoon op is dit niet te versmaden. Wellicht komt deze klassieker alsnog bij je binnen. Ik gun het je van harte.

Ik moet jullie teleurstellen, heb de plaat ondertussen verkocht.

Totaal niet mijn ding.

Zoals bij zovelen is "Kind of Blue" mijn eerste echte kennismaking met Jazz. Een jazz plaat die in de Mume top-250 staat, moet toch een goede instapplaat zijn dacht ik zo

Jazz vond ik altijd best goed te pruimen (met mate), maar echt begrijpen deed ik het nog niet. Het klonk allemaal wel aangenaam, maar door het grotendeels ontbreken van songstructuur, heb ik me nooit in de Jazz kunnen 'vastbijten'.

Ik heb Kind of Blue inmiddels een keer of 15 beluisterd. Een rustige, aangename plaat, vond ik na de eerste luisterbeurt. "So What" heb ik wel eens gehoord en vond ik al een fijn nummer. Al gauw herkende ik de thema's in de nummers, maar de solo's vond ik toch lastiger. Die gaan maar door en door (mijn vriendin vroeg: wat is dit voor liftmuziek?) en de herkenning bleef lang uit. (Laat staan dat ik wist welke muzikant nu welk stuk aan het spelen was..)
Ik moet zeggen dat ik nu steeds meer stukken ga herkennen, en daardoor begint de muziek voor mij ook meer te leven. "So What" en "All Blues" vind ik nu de beste nummers, maar ook de rest is zeker mooi. Het vereist een andere manier van luisteren dan popmuziek, en dat is gewoon wennen (Jazz is toch een 'acquired taste').

Voor een album van bijna 60 jaar oud klinkt de muziek nog opvallend fris (kan ook door de (cd)remaster komen..). Enige kritiekpuntje vind ik dat ik de muziek nog wat vind voortkabbelen. Ik mis hier en daar wat stevigere stukken en percussie. Maar ik ben vooral benieuwd of dit voor mij nog verder gaat groeien. Ik zet em nu op 4*. Mooie plaat, maar de legendarische status die het album heeft ontgaat me nu nog een beetje. Maar ik heb ook geen andere jazz albums om deze mee te vergelijken. In ieder geval is mijn eerste kennismaking met Jazz me goed bevallen. John Coltrane ook maar eens beluisteren..

Misschien is jazz niet direct je cup of tea? Through silver and blood van Neurosis is een absolute mijlpaal in de metal, maar dat betekent niet dat iedereen het uiteindelijk maar goed moet gaan vinden of moet begrijpen, toch?

Jezelf in een bepaald genre dwingen... pff, kastijding. En dan is kind of blue ook nog is niet een makkelijke opstapper, denk ik.

Een wat merkwaardige reactie. Als je een genre eigenlijk nooit luistert, dan is het toch niet raar als je het een kans wil geven? Immers dan weet je pas of het je cup of tea is. Dat is wat ik gedaan heb, en het is me goed bevallen. dus 'kastijding' zou ik het niet willen noemen.

Bovendien krijg ik eerder de indruk dat jazz juist wel wat voor je is. Het vergt inderdaad een andere manier van luisteren en dat kan even wennen zijn. En Kind of Blue vind ik juist wel een goed beginpunt.


Kind of Blue is inderdaad niet het meest spannende jazzalbum. Coltrane is wat dat betreft een logische vervolgstap.

Ik heb weinig met jazz, wel veel met goede albums, daar valt deze voor mij onder.
Het labeltje jazz, metal, punk, soul doet mij verder weinig.
Als je de eerste van The Stone Roses goed vind, dan is Nickelback - Silver Side Up ook geen album wat je vervolgens aanraad, ook al vallen beide albums onder de noemer rock.

Was niet m'n idee om je poging te diskwalificeren hoor. En mijn beweringen zijn ook zeker een afspiegeling van mijn eigen ervaringen; ik heb mezelf meermalen bewust bloot gesteld aan voor mij vreemde, maar in het publieke domein hooggewaardeerde genres/albums. Dat werkte niet (voor mij achteraf zeker kastijding, ik zal het bij mezelf houden) , kostte me teveel. Laatste decennium laat ik me meer leiden door aanpalende muziek van wat ik nu leuk/mooi vindt. Een weg van geleidelijkheid die uiteindelijk hetzelfde doel behaalt. Zo kwam ik via nina Simone langzaam in aanraking met de jazz.

On topic maar weer..

Dat is een heel wijze beslissing. Zijn bijdrage aan dit album is al groots, als bandleider heeft hij nog veel spannender muziek gemaakt, wat mij betreft. Maar let op, voor je het weet ben je hooked.

Zo is het krek. Miles Davis is waarschijnlijk de reden dat ik pas zo laat de jazz heb ontdekt: iedereen verwijst je naar diens 'Kind of Blue' als beste jazz-album aller tijden dan wel het jazz-album om mee te beginnen, maar juist de muziek van Miles Davis doet me weinig want ik vind het veel te braaf. Als men mij naar John Coltrane, Thelonious Monk of Eric Dolphy had verwezen dan was ik al op veel jongere leeftijd jazz gaan waarderen. Alsof je iedereen die eens kennis wil maken met pop een album van Michael Jackson geeft terwijl hij Metallica zou moeten horen...

Ok, inderdaad, je moet een bepaald genre toch op z'n minst interessant vinden voordat je je er in gaat verdiepen. Er zijn genres die zo ver van mij afstaan dat ik het ook niet ga luisteren. Met jazz valt dat nog wel mee. Als invloed hoor ik dat nog wel eens terug in bepaalde muziek die ik goed vind. Benieuwd dan naar Coltrane!

Het is onmogelijk om deze jazzgigant te ontwijken op een muzikale ontdekkingstocht door de jaren 50 heen, zijn muziek zou nog decennialang van invloed zijn op de muziekwereld. Miles Dewey Davis III groeide op in Illinois en kwam al op jonge leeftijd in de plaatselijke kerk in aanraking met muziek. De gospel van die tijd speelde een belangrijke rol in de opvoeding van veel van zijn generatiegenoten. Op zijn 13e kreeg hij van zijn vader een trompet en leerde hij het instrument onder de knie te krijgen bij de lokale muzikant Elwood Buchanan. Gedurende zijn jeugd speelde hij in diverse lokale bands, voordat hij op uitnodiging van Charlie Parker en Dizzy Gillespie als derde trompetspeler in hun groep mocht meespelen. Na zijn middelbare schooltijd volgde hij een muziekstudie, maar deze brak hij voortijdig af om deel te nemen aan nachtelijke jamsessies in New York. Hij ontwikkelde zich snel en werkte na een aanvaring met Charlie Parker voornamelijk als freelance artiest. Eind jaren 40 kwam zijn enerverende werk Birth of the Cool tot stand, maar het duurde nog tot 1956 voordat dit werk op plaat zou verschijnen. Hij bracht een tijd door in Frankrijk, maar keerde uiteindelijk terug in New York, waar depressies en zijn drugsverslaving een moeilijke en uiteindelijke ook bepalende rol zouden spelen in zijn leven. Hij bleef zich gedurende al die jaren ontwikkelen als trompetspeler en componist. Muzikanten als John Coltrane en Julian “Cannonball” Adderley maakte in de tweede helft van de jaren 50 deel uit van zijn verschillende bandsamenstellingen. Succesvolle platen als ‘Round About Midnight en Porgy and Bess verschenen rond die tijd.

Het werk aan zijn magnum opus, Kind of Blue kwam tot stand met zijn sextet in maart en april 1959. Hij baseerde het album compleet op modaliteit. Voor het album selecteerde Davis een aantal van de best aangeschreven muzikanten uit de jazz, alto saxofonist Cannonball Adderley, tenor saxofonist John Coltrane, pianist Bill Evans, bassist Paul Chambers en drummer Jimmy Cobb. Voor het album schetste Miles enkele melodielijnen, waar de muzikanten hun eigen invulling aan konden geven. Deze improviserende stijl van de modal jazz deed het beste in elke muzikant naar boven komen. De composities zijn uitmuntend, verbonden door een fascinerende akkoordenwisseling, waar niet alleen de jazz wereld nog jaren profijt van had, maar zeker ook de rock van latere tijden. De klassieker So What bouwt zich op vanaf Bill Evan’s, om de kwaliteiten van elk bandlid in een kleurrijk geheel neer te leggen. De volumewisselingen slepen de innovaties van Davis’ trompetspel naar een hoger niveau. Warm en subtiel zijn ook de klanken van All Blues, de melodieuze variatie is van hoog niveau, net als de solo’s van saxofonisten John Coltrane en Cannonball Adderley. Hoe toegankelijk de muziek ook klinkt, de complexiteit ligt in het innoverende, de improvisaties die elke muzikant toevoegt aan het geheel. En juist het geheel van deze muzikanten, op het perfecte moment bijeen gebracht en op hun hoogtepunt van kunnen, maakt waarom Kind of Blue als het ultieme meesterwerk van de jaren 50 en één van de topstukken uit de jazz mag worden beschouwd. Het zou het beginpunt vormen van de definitieve verandering van de jazz, waar de improvisaties en verandering in akkoorden een steeds belangrijker onderdeel begonnen te vormen van het totale geluid.

5*

Afkomstig van Platendraaier.

Het is bijna niet mogelijk een album van Miles te beschrijven zonder hele lappen tekst, ter toelichting. Mooi geschreven, HugovdBos.
Voor mij ook 5 sterren dit album.

Juist de toegankelijke songstructuren (nog niet de latere fusion-jazz waar Miles mee ging experimenteren) maken dit voor mij de klassieker die het is. In tegenstelling tot veel jazzalbums waarop vrij wordt gemusiceerd en de muziek alle kanten op gaat, blijft Miles op deze schijf de grote lijn in de gaten houden. Daarnaast is dit de plaat die ook vaak bij niet jazz liefhebbers in de kast staat.
Dat er jazzplaten zijn die spannender zijn, uitdagender of ingenieuzer van aard zijn zal best, voor mij persoonlijk staat dit album op de hoogste positie, elk genre overstijgend.

Kind of Bleuprint voor de jazz! Met een goede whisky in de hand...

Voor de mensen die iets beter willen begrijpen wat dit album betekend heeft voor de jazzmuziek: Kind of Blue: How Miles Davis Changed Jazz

Voor mij de perfecte laat op de avond plaat, met een lekker drankje erbij voor het slapen gaan ?

Officieus het beste jazz-album ooit. Uiteraard moet iedereen dat maar lekker voor zichzelf uitmaken, maar als een album zo'n stempel op zich gedrukt krijgt trekt het de aandacht. In dit geval ook van niet-jazzliefhebbers.

Voor mij jaren geleden misschien ook wel de beste instap ooit geweest. Kind of Blue bleek de poort naar heel veel moois op het gebied van jazz.

Waarom toch dit album? Wat is dat toch? De redelijk grote toegankelijkheid? De tijdloosheid? Of toch gewoon de simpele pracht. Mysterieus, maar geen sprookje. Rustgevend, maar geen liftmuzak. Ingenieus, maar toch niet al te ingewikkeld. Ieder zal zo zijn eigen stukje kunnen vinden of ervaren bij het luisteren naar Kind of Blue, waar behalve Miles Davis ook de andere muzikanten een grote rol spelen, muzikanten wiens muziek ik na dit album ook beter heb leren kennen en waarvan enkele zelfs tot grote favorieten zijn uitgegroeid.

Het is heel moeilijk om een album dat uitgegroeid is tot mijn grote favorieten aller tijden (5*) te bewieroken. Verder komen dan wat clichés zal ik toch niet komen. Hoeft ook niet. Horen is geloven.

Kind of Blue mag ik graag heel vaak horen. Ja, het komt in de avond of nachtelijke uurtjes het best tot z'n recht. Een luie zondagmorgen met een bak koffie in de hand doet ook wonderen. Maar eigenlijk maakt het me allemaal niet uit. Als je op een avond als deze gewoon voor de zoveelste keer in vervoering kan raken van muziek dan is het gewoon goed. En goed is dit album: het stijgt boven alles uit wanneer je er intens in opgaat. Prachtig!

Kind of Blue was ook mijn introductie tot jazz, maar meer nog de introductie tot de pianist van het gezelschap. De schrijver van het mooiste nummer op dit album, Blue in Green.

Smaakvolle zeer terecht bejubelde jazzklassieker.
Nu ben ik (nog niet) een jazzliefhebber pur sang, maar dit luistert heerlijk weg.
Je hoort duidelijk de basis schets die is uitgezet in de songs, maar er is een bepaalde vrijheid in de individualiteit. En naast Miles zijn hier natuurlijk louter zwaargewichten aan het werk.
Favo is naast de voortreffelijke opener So What, het treurig gestemde Blue In Green. Je hoort de regen vallen in dat nummer. Prachtig werkje.
Jazz hoeft niet hoogdravend te zijn en feitelijk is Kind Of Blue een toegankelijk werkje.
Miles blaast als het ware de ontbrekende vocalen en met wat inlevingsvermogen kun je er zelf op los interpreteren.
Naast Miles doen Coltrane en Adderley op sax daarin nog een flinke duit in het zakje en krijgen even goed hun spotlights.
Prachtplaat en zo fris ook nog.

Verrassend om een bericht van jou hier aan te treffen, bikkel2.
Dit minder bekende album van hem zal je zeker ook gaan bevallen, als je het nog niet kent : Miles Davis - In a Silent Way (1969)

Daar doe je volgens mij een groot aantal andere geweldige albums van hem te kort mee.