Elbow - The Seldom Seen Kid (2008)

Leuk om zo mijn mening de kop om te draaien, maar ik blijf er bij. Kan jij ook al niet tegen negatieve kritiek? Het kan natuurlijk altijd nog veranderen. En als ik aandacht wil trekken, ga ik wel in mijn Ajax shirt in het ADO vak zitten.

Naar aanleiding van Pinkpop realiseerde ik me dat ik nog moest stemmen op dit album. Ik had het album al verscheidene malen gehoord, maar ik kon er maar geen beoordeling aan koppelen. Ik dacht laat ik eens een keer gek doen, de cd gewoon kopen en hem op een fatsoenlijke installatie nog eens draaien. En dan valt alles dus op z'n plek!

Ik had voorheen de indruk dat het niet echt mijn band was, ook al had ik veel bewondering voor de manier waarop Elbow durft af te wijken van de geijkte popstructuren en conventies.

Op MP3 en iPod komt de dynamiek niet goed tot z'n recht, en daar wordt nu juist het hele album lang veel mee gespeeld. Een nummer als 'The Loneliness of a Tower Crane Driver' verliest zijn waarde als dat aanzwengelende geluid ontbreekt. The Seldom Seen Kid is dan ook eigenlijk uitermate geschikt om in Qsound of quadrafonisch geluid uit te brengen. Dat had het album wellicht nog beter gemaakt.

Elbow weet uit verschillende invloeden (o.a. Talk Talk, Radiohead, Peter Gabriel, klassieke muziek, en zelfs E.L.O op 'One Day Like This') een verrassend, eigen geluid te smeden. Dat doen ze zo goed dat ik niet vreemd op zal kijken als dit album over tien jaar bekend staat als een klassieker.

De opvolger hiervan greep mij niet helemaal, maar hier valt alles op z'n plaats en ik kan eigenlijk geen minder nummer vinden. Enkel de bonustracks vind ik minder geslaagd. 'We're Away' is meer een schetsmatige demo, terwijl 'Hotel Istanbul' volledig uit de toon valt vergeleken bij de rest van het album. 'Lullaby' vind ik het beste van de drie, maar ik vind het geen fijne luisterervaring. Na het schitterende 'Friend of Ours' is het album voor mij afgelopen.

Hmm, ik vind Hotel Istanbul qua stijl wel wat op The Birds lijken. Vindt het ook een geweldig nummer!

Vernieuwend album die een constante kan aanhouden van degelijke songs met enkele uitschieters (en dan vooral Grounds for Divorce) 4*

Geweldig album! Ik had al wel eerder wat van Elbow gehoord, maar het is nooit echt blijven hangen. Maar nadat ik Elbow op Pinkpop heb gezien heb ik meteen dit album gekocht, en ben het intensiever gaan luisteren. Het album verveelt geen moment vind ik zelf. Geweldige plaat nogmaals.

Gelukkig heeft Pinkpop weer wat gedaan voor de populariteit van Elbow. En terecht!!

Interdaad terecht, ze spelen live zo verschrikkelijk goed, je kunt alleen maar respect opbrengen voor Elbow nadat je ze gezien hebt, zelfs al ken je ze niet. Ik heb heel veel positieve dingen gelezen over het optreden van Elbow op Pinkpop, dus ik denk niet dat ik de enige ben die er zo over denkt, of die hierna Elbow meer is gaan luisteren. Ze verdienen het echt

Berichten verplaatst naar Elbow

En toen nam Bram terug wat hij gezegd heeft. Dit wordt mooier en mooier.

Niets is zo veranderlijk als een mens.

Sorry, Elbow. Ik had even tijd nodig om dit album te apprecieren.

3* -----> 4*

Naast Coldplay de beste band van dit moment.

ELBOW - THE SELDOM SEEN KID (2008)

Daar stonden ze dan. Allen, al huilend. De schoonheid bewonderen die ik al een tijdje voor mezelf had gehouden. Ze verstonden die schoonheid; in al zijn kleinheid, in z’n essentie. Zoiets had ik nooit verwacht.

Het was studiereis, naar Engeland. Na een bewogen dag, en een bezoekje aan Kent – waar ik me reeds even had afgezonderd naar het hoogste punt van het kasteel om, met m’n Ipod in de oren, te turen over het kanaal en de bossen – zaten we (we: enkelen van de klas) op de boot, in zo’n stoffige salonzetels, op weg naar huis; waar dat ook mag zijn...

Na wat lacherig gedoe en het bijhorende adolescente-dom-doen, besloot ik het dek op te gaan. Ik verliet de groep, de vrijheid tegemoet - met alweer de Ipod in de oren ("And we're having the time of our lives..."). De vrijheid was koud en woelig; man, wat was er wind! De zon scheen hoopvol op de golven, de meeuwen dansten als koning en nar boven m’n uitgewaaide haren, en de pittoreske huisjes aan de horizon leken één voor één de diepste en meest geheimzinnige verhalen verborgen te houden; kortom: alle ingrediënten voor een goed potje clichématige sentimentaliteit waren aanwezig.

Op zo’n momenten huil ik snel. Die heerlijke geestverruimende isolementmomenten. Maar, wat als ik het deelde met de groep? Als men de weg niet vinden kan naar de echte pracht, het intense, dan leid je hen toch gewoon. Dit was een vervaarlijk idee: ik zou hen laten kennismaken met een gevoelenswereld die hen niet bekend is, en waarschijnlijk onbegrijpelijk en te ontastbaar is. Men zou zich moeten wanen doorheen gangen die leiden tot ultieme ataraxia (lees: Epicurus). Het moest nu gebeuren!

Ik liep als een gek terug naar binnen, de trappen op, op naar de stoffige zetels. Het gelach werd luider, maar ik zag er doorheen. Ik zoek de groep en zeg: “Kom mee, ik heb jullie zoveel te tonen!”

Ik nam de luidruchtige bende mee naar m’n veilig plekje. Men vraagt me wat ik nou tonen wou; men ziet enkel vogels, en water, en kleine (zij zien kleine, ik pittoreske) huisjes. Ik vertel hen dat dit hetgeen is wat ik tonen wou.

En men zwijgt. Men zwijgt, en kijkt, en het wordt stil. Men blijft ijzig lang kijken, intensief op het geluk neer.

Ze begrijpen het. Daar stonden ze dan...

Na de nodige knuffels, en het praten over emotionele / psychologische / familiale problemen, keek men me aan. Ik zei: “We were wired inside, perfect weather to fly!” en men dankte me.

En toen... Zij nam me in de armen en beschermde me met haar eigen ik, en ik las in haar ogen wat ik net geciteerd had. En ik stelde al m’n definities en levenswijsheid dat ik ooit had opgedaan bij. Ze leek m’n wolf-zijn te aanvaarden, zonder hem dominerend te gebieden mens te worden.

Haar heb ik nooit al m’n puzzelstukken kunnen bieden; er was een hindernis die ze niet kon overwinnen– kennen jullie het plot van Famous Blue Raincoat, Leonard Cohen?

De herinnering blijft des te meer. En die geur, die sfeer, die vorm, die ongesproken gesprekken; het lijkt allemaal vorm te krijgen, door te leven in dit album – The Seldom Seen Kid.

Het doet er niet toe. Ik heb hen tenminste kunnen tonen wat echte liefde was, al was het voor even. Ik, the seldom seen kid.

* * *

The Seldom Seen Kid, 4*

Mag ik stellen dat dit de doorbraak is van een lang bewaard geheim? Ja, dat mag ik: want hetgeen de band hiervoor heeft uitgebracht, parels als Leaders Of The Free World, werd enkel geprezen in het alternatieve circuit.

Het lijkt wel een hype; er is een stroming Britse bands die tedere en intense indie nummers schrijven, en na enkele cultsuccessen plots ook het grote publiek weten te vinden. Denk ook aan The Editors.

Vreemd, want een uitgesproken commercieel karakter hebben de groepen in kwestie niet. Meestal hebben we net te maken met subtiele en intieme nummers - ah, het getuigt dat de 'mainstream' (let's talk hipster) ook nog smaak heeft.

Dit album is zo inmens eerlijk. Het probeert niet, 'het is' - en het straalt. Het heeft zo'n braaf en vertrouwelijk karakter, en toch is het niet 'simpel': mooie klassieke arrangementen fleuren het geheel op.

Charismatisch is het album, net als Guy. Plaats voor feest, plaats voor verdriet; plaats voor het leven van een stel gewone Britse 'lads' die liefde & leed met ons willen delen.

Hoogtepunten zijn, natuurlijk, het magische Weather To Fly en de afsluiter. Friend Of Ours is zo naakt en intiem, dat het een bedrukkend gevoel heeft; wanneer men "Love you mate" prevelt, heb ik het gevoel het niet eens te verdienen dit nummer te mogen beluisteren. Te breekbaar om aan te horen.

Ieder nummer is aan elkaar gewaagd, eigenlijk. Maar er zitten ook geen echte wereldtoppers tussen. Het album is niet 'uitgesproken', het album is niet 'opvallend'.

Het is die oude vriend, die je in alle rust en wijsheid verwelkomt.

"We were wired inside, perfect weather to fly!"

Prachtig verhaal Fedde. Bijna literatuur.

Dankje, Papartis. Tja, literatuur: daar heb ik een zwak voor...
PS. Het is Ferre, maar jij mag Fedde zeggen hoor

Ja, mooi verhaal weer. Schrijven is een kunst, en jij hebt ze wel onder de knie!

Mag ik ook Fedde zeggen?

Schitterende recensie Ferre.

Dankje

Dan wordt Papartis jaloers Jij mag Jefke zeggen...

Prachtplaat!
4 sterren.

Hele mooie muziek die blijft hangen en ook heel kunstig in elkaar zit

Na twee luisterbeurten durf ik hier nog geen stem voor te geven.
Ik had hoge verwachtingen van Elbow, en ben dus met grote nieuwsgierigheid gaan luisteren.
En dan word je toch zomaar een keer teleurgesteld.
Dat was alweer een tijdje terug voor mij.
Met het hoge gemiddelde, de lovende woorden en vergelijkingen met andere m.i. goede bands kon het toch niet fout gaan, zo redeneerde ik.

Nu ben ik na twee luisterbeurten wel om hoor, daar niet van.
Ik had alleen verwacht dat ik vrij snel zou kunnen stemmen.
Uit principe stem ik alleen na een paar luisterbeurten als mijn stem boven het gemiddelde ligt.
Dit voor de liefhebbers, die normaal gesproken in de meerderheid zijn bij een album.

Op dit moment zou ik vier sterren gegeven hebben aan dit album.
Dat betekent dat ik dit een geweldig album vind.
Toch denk ik niet dat er een veel hogere beoordeling in zit in de toekomst.
Soms duren de liedjes net wat te lang, en/of wordt er net wat te veel herhaald (bijv. bij The Fix).
Ook vind ik de stem van Garvey niet altijd even overtuigend.

Voorlopig is dit mijn album van het moment, maar is het toch een tegenvallertje.

Ik luister niet zo veel naar mainstream, maar ik wilde deze plaat - gezien de waarderingen - toch wel een kans geven. En dus heb ik deze cd een paar keer gedraaid tijdens het hardlopen. Conclusie: een prachtig album met nummers die meteen beklijven zonder een enkel zwak moment. Erg melodisch en sfeervol. Het is (wat luisteren betreft) goed om af en toe buiten de geijkte paden te treden, zo blijkt weer. Ben nu ook benieuwd naar hun ander werk.

Bob Dylan is natuurlijk absoluut geen mainstream. Als je geen mainstream wil moet je met Sietse gaan praten. Laten we platen zoals deze niet van ons weerhouden omdat het 'mainstream' is.

Wat vind je er nu van?

Tegen het briljante aan, maar ik wil 'm nog een paar keer goed luisteren.

Ik heb deze cd zojuist besteld.
Ik heb geen waardeoordeel over mainstream, zeker niet als het van dit niveau is. Ik luister graag naar lekker in het gehoor liggende popsongs ("silly love songs"); niets menselijks is mij vreemd. . Alleen kan ik die overal horen . Thuis zoek ik vaak naar wat anders.

Een prachtplaat!

Er zijn soms van die albums die mij niet los willen laten. Hoewel ik al ze al lang beoordeelt heb, er al helemaal klaar mee ben en al compleet gek ben van iets nieuws. Op de meest random momenten popt er een liedje op in mijn hoofd, en vraag ik mij af of ik niet iets gemist heb, of ik de 50 minuten veel briljanter had kunnen interpreteren. Dit hoeven niet eens albums te zijn die ik heel erg goed vind, en ik probeer nog steeds een connectie tussen deze platen te vinden. Tot nu toe zonder resultaat.

The Seldom Seen Kid van Elbow is dus een plaat die mij in mijn slaap nog niet eens met rust laat. Met 3,5 ster (omgerekend dus een 7 voor een rapportcijfer) zou ik liever ook wel door willen met iets anders, maar ik heb geen keus. Tijdens een saaie les/college tik ik het ritme van The Bones Of You, tijdens een autoritje zweer ik dat de banden One Day Like This zingen en tijdens een etentje begon ik al bijna mee te zingen toen ik dacht dat mijn tafelgast Grounds For Divorce inzette. Heb ik dit album verkeerd beoordeeld en probeert het universum mij te zeggen dat ik het opnieuw moet proberen?

Nu geloof ik daar naar natuurlijk geen snars van, maar als ik dit album opnieuw moet beluisteren, zodat het album mij stopt met stalken, doe ik het met liefde. Om er zelfs helemaal vanaf te zijn zal ik een recensie schrijven, zodat ik zeker weet dat nu wel helemaal klaar ben met deze plaat.

Waarom krijgt dit album dan maar een 7 van mij? Als ik het album opzet ben ik het al gelijk oneens met mezelf. De eerste 4/5 nummers zijn namelijk echt van hoge kwaliteit. Meestal ben ik muziek gewend die het goed doet met avonden en eenzame momenten maar dit is juist muziek voor de vroege ochtenden. Je schoenen zijn nat van het ochtenddauw, de vroege zon probeert je hulpeloos te verwarmen en je bent voornamelijk bezig met het afvragen hoe je je voelt na die lading alcohol van gisteravond. Op wat vogels en vroege mensen met hoofden van 100 kilo na is het bijna stil. Je snakt naar koffie. Vervolgens glimlach je maar wat en hoewel je eigenlijk niet rookt, steek je maar een sigaret op terwijl je zingt: “Straight to my head like the first cigarette of the day”.

Ik weet niet precies wat er toen met Elbow gebeurde. Ik denk dat toen de kater toesloeg en ze het proces van liedjes schrijven hebben afgeraffeld. Weather To Fly, Some Riot en vooral The Loneliness of a Tower Crane Driver vind ik niet zozeer lelijk, maar wel ontzettend saai. Geen spannende arrangementen en geen huppelende melodielijn die benieuwd is naar de rest van de dag, zoals ik van de eerdere nummers gewend ben. Tussendoor komt nog wel One Day Like This langs, die weer een kater in zijn volle glorie beschrijft. Tevens dankzij de mooie zin “If you think I wink I did” en het mooie refrein blijft dit toch wel dé favoriet van dit album.

Nu wil ik er toch vanaf zijn! Een lelijk album is dit zeker niet, maar er zijn momenten geweest wanneer ik erover nadacht om een straatverbod aan te vragen. Laat mij met rust! Alhoewel... Er zullen altijd momenten zijn dat je wakker wordt met een droge mond en je aan de tandpasta in je gezicht merkt dat je gister je mond niet kon vinden. De weinige zonnestralen die je kamer binnenkomen lijken wel laserstralen en het geluid van je eigen ademhalen klinkt als het opstijgen van een straaljager. Je snakt naar koffie. Wat is er op dat moment fijner dan te denken “Blinking in the morning sun Shaking off the heavy one Heavy like a loaded gun” en (hoewel je eigenlijk niet rookt) tevreden een sigaret op te steken..?

Mooi stuk Steve.

Ik vind het moeilijk, heb hem op een goede stereo gehoord.
Maar ik twijfel, ik vind hem goed, dat wel.
Maar vind ik hem nou interessant of is hij bij tijd en wijlen saai?
Elbow vergt een goed luisterend oor, geen knallende refreinen.
Enorme spanningsbogen die niet echt tot een hoogte punt lijden.

Opzich vind ik dat wel fijn, houd me bij de muziek.
Het geen waar ik me her en der wel aan erger is het bepaalde accent dat Garvey heeft, waardoor niet ieder stuk even lekker klinkt.

Goed album? Ja, ik twijfel nog tussen 3,5 of 4*

ik ga deze ook nog eens een kans geven. heb hem eigenlijk zo goed als blind gekocht omdat grounds for divorce zo een heerlijk nummer was! heb er mss 2x of 3x naar geluisterd maar ie staat nu al 2 jaartjes stof te vangen met links van hem Eels 'blingking lights...en de Evil superstars hun 'Love is Okay' rechts! iets in me zegt dat dit beeld niet klopt en ik de schoonheid nog moet ontdekken van deze plaat!