Elbow - The Seldom Seen Kid (2008)

Met een opener als Starlings, kan maar moeilijk van een valse start gesproken worden. Werkelijk een uitstekend nummer, waarbij ook The Bones of You en Mirrorball hier perfect op aansluiten. Helaas volgen dan een tweetal nummers die mij wat minder bevallen (Audience with the Pope en in mindere mate Grounds for Divorce). Samen met The Fix zijn deze drie nummers de mindere schakels op het album. Al snap ik wel dat deze nummers noodzakelijk waren voor de afwisseling. Voor de rest staan er wat mij betreft alleen maar parels op dit zeer geslaagde album.

Ben vrij nieuw op MusicMeter. Over dit album is eigenlijk al een hoop (on)zin getypt. Omdat deze zo hoog staat in mijn top, moet ik toch even kwijt dat dit album geniaal is. Punt.

off topic bericht verwijderd.

mee eens vindt dit ook een van de betere.. Maar het hele album is gewoon waanzinnig.

sweet jesus i´m on fire..

An Audience With the Pope is hét hoogtepunt van dit album, snap d'r niks van dat die onderaan staat bij de stemmen.

Sterk album dat qua sfeer wat doet denken aan R.E.M.'s meesterwerk Automatic For The People. Op de eerste 2 nummers en The Loneliness Of A Tower Crane Driver na zijn alle songs prachtig, met op kop Mirrorball, Grounds For Divorce en The Fix. Daar kan zelfs One Day Like This niet tegenop, hoewel dat natuurlijk ook een sterk nummer is.

Ongelofelijk hoe smaken kunnen verschillen!
Ik vind Loneliness het absolute hoogtepunt van het album en op de live DVD kan ik het volume echt niet laag houden.
Op koptelefoon helemaal niet meer van deze wereld, wat een prachtcompositie.
Overigens is de resy van het album ook beresterk, maar deze is met afstand mijn favo.

En zo vind ik het populaire The Fix weer niets. Echt het slechtste nummer van Elbow! Dé reden waarom dit album van mij nooit de volle 5 punten zal krijgen.

The Fix populair? Slechts 73 stemmen, slechts een 8e plaats in de topnummers.

Ja en het is ook veruit het slechtste nummer op deze plaat.

In het begin was The Fix mijn favoriete track, daarna was het Mirrorball en nu The Loneliness of A Tower Crane Driver, op de BBC versie is hij inderdaad nog mooier. Maar dit album staat vol met geweldige nummers en dat kan ik over de opvolger jammer genoeg niet zeggen.....

Die BBC versies van de nummers zijn zó ontzettend goed. The Loneliness of A Tower Crane Driver is ook m'n favoriete track denk ik nu. Daarvoor was het The Bones of You daarvoor An Audience with the Pope en daarvoor weer Grounds for Divorce. Ongelofelijk.. Beste album van de afgelopen paar jaar, niks aan toe te voegen. Een meesterwerk punt.

Moeilijk om 3 favorieten aan te vinken bij dit pareltje van een album. Ben tot Friends of Ours, Mirrorball en The Loneliness of a Tower Crane Driver gekomen.

Friends of Ours is voor mij hét hoogtepunt, intiemer vind je ze haast niet.

4,5*

Dat heb ik ook met Friend of Ours, Booyo. Ik verbaas me er altijd over dat het zo laag staat bij de statistieken (op het moment 4e van onder, samen met The Fix). Dat is ook wel de kracht van dit album, dat het zoveel topnummers heeft dat een nummer als Friend of Ours onderaan belandt.

Daarnaast is het vast ook zo dat je wel iets moet hebben met de intieme sfeer van Friend of Ours, niet iedereen houdt daarvan. Voor mij hielp het ook om het verhaal te lezen waar het nummer over gaat; het overlijden van goede vriend Brian Glancy.

Guy Garvey heeft erover gezegd in the Guardian: 'The purest heartbreak song I've ever written is 'Friend of Ours', which closes our last album, because that's the most heartbreak I have ever felt. Losing someone is a very difficult thing to bear and I am lucky that I get to turn it into something that hopefully comforts other people. That's one of the great things about having any sort of creative life. You can take those feelings and turn them round by writing a song about them.'

Hotel Istanbul & Lullaby...




Ik ga 'm in m'n top 3 zetten.

Moeilijk om een score te geven aan deze plaat. Aan de ene kant wil 'm wel een hoog cijfer geven, want geef toe, dat verdient deze plaat wel. Guy Garvey heeft een geweldige stem, die je weet te raken, en de composities zijn soms hemeltergend mooi (bijvoorbeeld 'Starlings', prachtige opener zeg!). Aan de andere kant kan ik deze plaat soms simpelweg niet aanhoren, en dat ligt dan vooral aan de zwaarte van sommige songs. Ik kan de vinger nog niet echt op de wonde leggen, maar tot het me wat duidelijker is, geef ik deze geen score.

Gefascineerd door de lelijkheid van deze plaat, en dat bedoel ik niet in positieve zin. Ik heb hem bij de FRS meegepikt vanwege het hoge gemiddelde hier. Nooit meer doen dus. Het klinkt allemaal zo gelikt, zo saai... Bij track 4 kon ik het niet meer aanhoren en heb ik het zooitje stopgezet. Morgen maar weer proberen. Sorry mensen.

Lelijkheid?

Te gelikt is voor mij lelijk.

Ik kan het wel begrijpen dat iemand het saai vind maar gelikt? Dat begrijp ik dan weer niet. Elbow is puur, Elbow is emotie. Bij het volgende album betwijfel ik dat een klein beetje.

Gewoon nog een paar luisteren. Hier ga je nog op terugkomen.

Misschien is het album beter te behappen in de avondsfeer.

Klopt helemaal!

Leuk, ik lees toevallig kort achter elkaar twee berichten van je waar je "geliktheid" gebruikt als kritiekpunt. Ik kijk net naar je top tien en ik denk wel dat ik op basis van die eerdergenoemde criteria de samenstelling ervan begrijp. Het zijn grotendeels platen die een rauw karakter hebben. Respect daarvoor!

Dan wil ik toch terugkomen op het geliktheid, want hoewel ik de bands waardeer die jij in je toplijst hebt, kan ik Elbow en Sufjan Stevens bijvoorbeeld ook erg waarderen. Daarom de vraag: Wat versta je precies onder geliktheid, en wat is het precies aan geliktheid dat jij negatief waardeert?

Gelikt kan ik dit album niet noemen, gelikt staat voor geluid die zodanig is opgepoetst dat alle emotie eruit is gehaald. En dat is bij The Seldom Seen Kid niet van toepassing.

Vind ik zelf ook wel meevallen hoor, maar ik zie het verschil wel tussen de platen in de top 10 van eveningguard en deze van Elbow.

Ik weet niet precies wat Eveningguard bedoelt met "geliktheid", maar ik vind In Rainbows toch ook redelijk gelikt klinken (erg clean, opgepoetst, geproduceerd, en ook: strak gespeeld). Die staat dan wel weer in zijn top 10.

Ik geloof dat wat Eveningguard bedoeld met gelikt voor mij niet negatief is; als The Seldom Seen Kid en Illinoise gelikt zijn, wil ik wel meer "gelikte muziek" horen!

Onder geliktheid versta ik muziek die erg 'clean' geproduceerd is. In de nummers die ik heb gehoord was dit van toepassing. Op een of andere manier staat dat mij nogal tegen.

In mijn optiek is dit zeker niet 'clean' geproduceerd, waaronder ook ik versta 'gelikt'. Ik zal het geluid van dit album eerder vol noemen. Dit is niet negatief, in tegendeel; de nummers krijgen extra kracht door het gebruik van een strijkorkestje hier en daar. Tel hierbij op de prachtige stem van Guy en je hebt een plaat om keer op keer van te genieten. Ik waardeer deze plaat sowieso al op een 4.5*.

Nummers als Starlings en The Loneliness of a Tower Crane Driver kan ik onmogelijk gelikt noemen, hetzelfde geldt trouwens ook voor John Wayne Gacy, Jr. en The Predatory Wasp op het album van Sufjan Stevens. Maar als Eveningguard op deze manier aandacht wil trekken door dit soort meesterwerken op deze "gelikte" en "saaie" manier te beoordelen, dan lukt hem dat aardig.