Simon and Garfunkel - Bridge over Troubled Water (1970)

Hier ben ik groot mee geworden......
Waarschijnlijk het allereerste album wat ik ooit gehoord heb!

Typisch zo'n album die je niet slecht kunt vinden. Ook ...... niet.

Ben ik het wel mee eens, ik heb wel aparte herrineringen aan deze plaat, maar ik denk inderdaad dat je weinig van muziek snapt als je dit niet aan kunt horen, erg goede nummers, vooral the Boxe en Baby driver heb ik altijd erg lekker gevonden.

Ik las laatst een aardig interview met Paul Simon in, jawel, een oude Amerikaanse Playboy. Altijd mooie interviews Daarin had hij het ook over het nummer Bridge over Troubled Water. Eigenlijk vond hij dat het nummer er na twee coupletten en twee refreinen mee had moeten stoppen. Hij vond ook dat de orkestratie in het laatste deel flink over the top was. Maar het grappigste was nog dat hij het zinnetje 'Sail on Silver Girl', waar vele mensen iets romantisch achter zoeken, had geschreven om zijn toenmalige vriendin te plagen die in de tijd dat hij het lied schreef haar eerste grijze haar had ontdekt. Niks romantiek

Dit album is het bewijs dat een goede plaat niet alleen kan bestaan bij de gratie van goede liedjes maar ook bij een briljante productie. Op dit album gebruiken S&G de studio als extra instrument en gieten elk nummer in het best passende jasje ongeacht of het nu past bij de rest van het album. Het resultaat is een album dat schittert in al diversiteit.

En tja, die bombast in het titelnummer is een onverholen ode aan genie / producer Phil Spector. Wel een leuk detail dat een aantal muzikanten die werkten met Phil Spector ook op deze plaat spelen.

Overigens, deze plaat is 1 brok jeugdsentiment omdat het een favoriet album van m'n moeder was. Heb het erg vaak gehoord en kan denk ik nu nog zonder enige problemen dit hele album in mijn hoofd afdraaien

El Condor Pasa is een cover dacht ik. Het album heeft veel mooie, rustige nummers. En inderdaad, dit kun je eigenlijk niet slecht vinden.

De intro van El Condor Pasa was het eerste wat ik op mn gitaartje kon spelen! Hylarisch grappig als ik daaraan terug denk.

Dat vind ik dus wél romantisch...

Uiteraard, maar dan wel een bescheiden en vertederende vorm van romantiek en niet de hemelbestormende soort die de meeste mensen erin zien (wat ook nog wordt versterkt door de pathetische zang op dit nummer).

Inderdaad jeugdsentiment. Helaas wel wat verstoord door alle types die dit in allerlei variaties in willekeurig welke winkelstraat ten gehore brachten

Wat dat doe die melige live-versie van Bye Bye Love op deze cd? Voor de rest is het met recht een klassieker.

Mijn vader draaide deze helemaal grijs. Als opstandig ventje zeg je daar natuurlijk wat van, maar stiekum vond het erg mooi. Nog steeds trouwens.

Euh.. die stond ook al op de LP hoor !!!

En is en passant ook een van hun bekendere nummers.

Staan een paar geweldige nummers op, maar helaas ook een paar missers.
"Cecilia" en "El condor pasa" vind ik draken van nummers. Ook de saaie cover "Bye Bye Love" had er niet op gehoeven van mij.

Daar tegenover staan een aantal van Simon's beste nummers, zoals 'Keep the customer satisfied', 'Baby Driver', 'Only living boy', 'Frank Lloyd Wright' en natuurlijk de titeltrack.
Deze tracks maken 't alsnog een prachtplaat.

Jammer van het enorm lage volume en de vlakke productie.
Verder een aantal mooie nummers en een aantal gaapnummers.

3*

dat is het nadeel van "dateren".
op zich zijn het prachtige nummers die toendertijd gigantisch aansloegen (waarschijnlijk terecht)

Vroeger was ik helemaal gek van Simon & Garfunkel. Maar heb er steeds minder feeling mee, vandaar een punt aftrek van dit album. Het blijft natuurlijk wel een klassieker in zijn genre.

Werkelijk héérlijk album. Persoonlijke favo is the boxer

Sinds onze muzieklerares dit nummer heeft laten horen, zingt iemand uit mijn het vaak ineens op het schoolplein en kan dan rekenen op redelijk wat bijval, en dan zegt soms iemand: "Hmm...Dat klinkt eigenlijk best goed.."
Instant Classic in de breedste zin van het woord!

Ik was als zevenjarige nog helemaal niet bezig met muziek – ik ben vergeten waar ik toen eigenlijk wél mee bezig was – maar deze plaat voert me niet terug naar de tijd dat ik de muziek ZELF ging waarderen, maar naar 1970, toen mijn vader, mijn moeder, mijn ooms en tantes S&G draaiden en verder overal deze plaat leek op te staan.

Daarom 4,5 *. De kracht van deze plaat zit niet in de constante kwaliteit van het songmateriaal (titelsong Bridge eindigt veel te bombastisch, Cecilia en met name Bye Bye Love vind ik zelfs redelijk zwak), maar in die andere kracht van muziek: memory-trigger. De sfeer voert me terug naar eindeloze vakanties, feestjes van mijn vader waar je op mocht blijven, de levensfase waarin je onder je bed kijkt voor je gaat slapen, duizenden vragen hebt en – in mijn geval - het knagende gevoel ontstond dat muziek wel eens een groot aandeel in mijn leven zou kunnen krijgen.

Los van al deze bespiegelingen staat er natuurlijk een pak geweldige nummers op deze plaat. Het melancholieke So Long, Frank Lloyd Wright, het schitterende The Boxer, het swingende Why don’t you write me en natuurlijk Song for the asking, waardoor het laatste groefje van de elpee altijd vergezeld gaat van mijn kippenvel.

Simon & Garfunkel kunnen doorgaan tot ze ons wegen, voor mij blijft het bij hen altijd 1970.

Zo ben ik er ook mee opgegroeid

Ik denk dat iedere wat oudere jongere hier mee is opgegroeid (en ook met Neil Diamond) Wanneer er muziek te horen was, was het één van die twee. Mijn favoriet is 'The only living boy in NY'.

Vind je in afprijsbakken iets van SIMON & GARFUNKEL en sta je te twijfelen ? Niet doen ! Kopen die handel, als de prijs wat ok is toch ! Dit folkduo maakte géén enkele slechte plaat, en dit is misschien hun beste, alvast hun meest goegankelijke, tijdloos en o zo SCHOON !

Dat heb ik dus net ook niet gedaan!! Net deze lp gekocht voor 1 euri!! Sweet deal

Dit is inderdaad tijdloze muziek, heel mooi gedaan allemaal. Al moet ik wel toegeven dat dit niet bepaald m'n favoriete genre is

El Condor pasa blijft wel stiekem m'n favoriet van dit duo.

Dit album doet mij altijd weer denken aan de vakanties, dan draaiden we dit album altijd

dit album ooit eens in een weg gooi bak bij de Free record shop gekocht ( ja wat mensen allemaal niet weg gooien schande) maar in ieder geval over dit album is denk ik wel genoeg gezegt, voor een ieder die dit nog niet kent.....................

Schaam je.........


en ga dit eens heel gauw luisteren,

Dit is zo'n typisch album wat ik als kind van mijn neef kreeg, en daarom in die grijze massa gegrift staat. Vind ik hem goed, vind ik hem slecht? Ik weet het niet.... albums als deze zijn met zo'n saus van jeugdherinnering overgoten dat een objectief oordeel onmogelijk is......
Draai ik het nu nog wel eens? Zelden, daarom 3 sterren.