Simon and Garfunkel - Bridge over Troubled Water (1970)

Ik was als zevenjarige nog helemaal niet bezig met muziek – ik ben vergeten waar ik toen eigenlijk wél mee bezig was – maar deze plaat voert me niet terug naar de tijd dat ik de muziek ZELF ging waarderen, maar naar 1970, toen mijn vader, mijn moeder, mijn ooms en tantes S&G draaiden en verder overal deze plaat leek op te staan.

Daarom 4,5 *. De kracht van deze plaat zit niet in de constante kwaliteit van het songmateriaal (titelsong Bridge eindigt veel te bombastisch, Cecilia en met name Bye Bye Love vind ik zelfs redelijk zwak), maar in die andere kracht van muziek: memory-trigger. De sfeer voert me terug naar eindeloze vakanties, feestjes van mijn vader waar je op mocht blijven, de levensfase waarin je onder je bed kijkt voor je gaat slapen, duizenden vragen hebt en – in mijn geval - het knagende gevoel ontstond dat muziek wel eens een groot aandeel in mijn leven zou kunnen krijgen.

Los van al deze bespiegelingen staat er natuurlijk een pak geweldige nummers op deze plaat. Het melancholieke So Long, Frank Lloyd Wright, het schitterende The Boxer, het swingende Why don’t you write me en natuurlijk Song for the asking, waardoor het laatste groefje van de elpee altijd vergezeld gaat van mijn kippenvel.

Simon & Garfunkel kunnen doorgaan tot ze ons wegen, voor mij blijft het bij hen altijd 1970.

Heerlijk album van deze twee heren.

Simon & Garfunkel neemt altijd een bijzondere plaats in bij mij. Lang voordat ik echt naar muziek luisterde had ik al een CD van dit duo die ik non-stop luisterde. Namelijk The Simon and Garfunkel Collection. Ik was helemaal verliefd of dit album. Voor het verloop van mijn muzieksmaak speelt dit folkduo een grote rol. Vanuit S&G begon ik de folkscene te verkennen. Een hele tijd was ik helemaal into the sixties. Zo leerde ik de Beatles kennen en groeide mijn liefde voor de classic rock.

Met dit laatste album sluiten S&G een 6 jaar lange samenwerking af. En dat doen ze groots. Dit album staat vol goede nummers. De titel song en The Boxer zijn instant klassiekers. Ook The Only Living Boy in New York en El Condor Pasa mogen niet ongenoemd blijven. Een paar zwakke puntjes weet ik te ontdekken, namelijk So Long, Frank Lloyd Wright en Why Don't You Write Me. Maar dit mag de pret niet drukken en S&G sluiten dit prachtige album af met een waardige eindtrack.

4,5*

BRIDGE OVER TROUBLED WATER 1970

De plaat der platen in de platenkast van de buurman.
Zo sijpelde hij stilletjes de slaapkamer van mijn broer binnen.
Mijn broer kocht een gitaar, leerde zichzelf spelen, schreef songs,
hoorde The Beach Boys en startte als hobby een eigen bandje.

Ik kreeg Simon & Garfunkel dus via mijn broer ingelepeld.
Drie songs kenden we al van op de radio: Bridge, Condor en Cecilia.
Netjes volgens de wetten van de popindustrie vooraan in de tracklijst gezet.

Daarna volgde clever genoeg het minst memorabele nummer van de hele plaat.
Keep the Customer Satisfied heeft nog die psychedelische inslag van het vorige album
maar botst hier naar mijn mening te zeer met het meer gestroomlijnde songmateriaal.

En dan is er Artie farty die dweept met meester architect Frank Lloyd Wright.
Een erg goed nummer waarin Garfunkels vocale aanpak tot zijn opperste recht komt.
Mooi met die jazzy toetsen die zullen terugkeren op Still Crazy after All These Years (1975).

Kant 2 opent met The Boxer en lailalai ... kennen we dat lied niet van ergens?
Een kant en klare kampvuur klassieker waarvan ik mocht leren dat ie van S&G was.
De single uit 1969 ging het album enkele maanden vooraf, maar past perfect in het plaatje.
Later zou Simon met Duncan, Hearts and Bones en Graceland vergelijkbare story's schrijven.

Baby Driver verscheen warempel ook op single in de US.
Een vluggertje dat iets te snel voorbij raast om genietbaar te zijn.

Maar daar doemt al meteen een andere klassieker op aan de horizon.
Tom, take your plane right on time ... en we glijden zachtjes mee op de vleugels
van een wall of sound arrangement om U tegen te zeggen met vocalen die Brian Wilson
vast niet onberoerd lieten. En het is alsof ik Garfunkel al Bright Eyes hoor zingen in de verte.

Why Don't You Write Me is best een lekker nummertje.
Een soort skiffle blues met een heerlijk arrangementje.

De Bye Bye Love cover hoor [Live] te lezen in de tracklijst.
Een ode aan hun vocale mosterdpot die ze tijdens het concert in Central Park
nog eens herhaalden, maar dit keer met die andere hit Wake Up Little Susie.

En dan eindigt deze megaseller met Song for the Asking.
Uit het gejoel van de menigte doemt enkel nog Paul Simon op.
Alsof hier een link wordt gelegd naar zijn eerstvolgende solo plaat.
Song for the Asking is een liedje dat het best scoort tijdens de kerst.

Terug naar het begin van de plaat.

Naar Sint Cecilia bijvoorbeeld, patroonheilige van de muzikanten.
Aardig om weten dat Simon voor deze song startte met enkel een ritme patroon.
Daarop kantkloste hij de hele song. Een meestamper voor de fanfare van ... Sint Cecilia.
Een procedé dat hij veel later zou herhalen op het album Rhythm of the Saints (1990).

En alsof dat niet volstaat gaat hij in El Condor Pasa alvast op bezoek bij Los Incas.
Bijzonder om te horen hoe Simon zich op Bridge over Troubled Water langzaam los weekt
van het folkduo imago en het bijhorende, muzikale verwachtingspatroon. Hij legt het oor
te luisteren bij andere muzikale tradities en zoekt naar nieuwe invalshoeken.

En dan is er de titelsong waarmee het album begint, maar evengoed weer kan afsluiten.
Bijna letterlijk de zwanenzang van Simon & Garfunkel die hoorbaar vechten om hun vocale gelijk.
Troubled water dus. En dat water tussen beide zangers blijkt inmiddels veel te diep.

Al gaan de credits voor de song naar Simon, de vocale inkleuring is toch Arts verdienste.
Met dat mistige stemgeluid van hem draagt hij de luisteraar moeiteloos over het water.
Simon & Garfunkel: het is vijf albums lang mooi, adembenemend mooi geweest.

Amen.

Eigenlijk ben ik niet heel erg onder de indruk van "Bridge over Troubled Water". Tuurlijk er staan regelrechte klassieke popsongs op deze plaat, en de samenzang is bij tijd en wijle prima, maar om nu te zeggen dat ik dit een meesterwerk of zelfs een goede plaat vind, nee. Ik vind het allemaal een beetje overgeproduceerd met de koortjes, strijkers en onnodige overdadigheid. Ik zou dit niet slecht willen noemen, maar naar mijn maatstaven geen voldoende. Deze plaat gaat de boeken in als monument uit de popgeschiedenis, maar dat had van mij niet gehoeven.

Ik heb 'm eind jaren '70 geleend uit de platenbibliotheek (jawel!) en vervolgens het cassettebandje (TDK) vrij veel gedraaid. Waarom? Het draait zo lekker weg dit Bridge over Troubled Water. De openings- en titelsong hakte er toen bij mij echt in: wat een mooi nummer vond ik dat en nog steeds vind ik een fraaie song. De rest van het album heeft een paar aardige nummers en toch ook een paar echt sterkere songs, zoals Cecilia, The Boxer & Bye Bye Love. Ook vormt het een mooi geheel. Het is inmiddels een 'classic album' en ach ja, waarom ook niet?

Het was destijds de allereerste LP die ik kocht en volgens mij was ik toen bijna 16. Het titelnummer vind ik nog steeds een van de mooiste nummers aller tijden, maar ook The Boxer en The only living boy in New York zijn geweldig. Alleen So long Frank Lloyd Wright vind ik niet echt een sterk nummer. Al met al een heel goed album (vote 4,5).
Toch kun je beter een compilatiealbum van dit duo kopen, aangezien ze veel meer klassiekers (zoals Sounds of silence en Mrs. Robinson) hebben gemaakt.

Dit album lag in de huiskamer van een verplegersflat op een stage adres.
Natuurlijk stond er een oude platenspeler, en vreemd genoeg zelfs een biljarttafel, terwijl er vroeger voornamelijk verpleegsters in de zorg werkten.
Van oudere collega’s hoorde je dan ook dat mannen niet werden toe gelaten, en dat de controle hier op erg streng was.
En aan het interieur van deze ruimte te zien, stamde het gebouw net als Bridge Over Trouble Water uit 1970.
En als je dan na een late dienst deze ruimte binnen kwam, dan wilde je kunnen ontspannen.
Als je eenmaal gesetteld was in het bankstel waarvan de veren porden op de al pijnlijke plekken van je rug, die het zwaar te verduren hadden door het tillen van mensen, dan kwam je niet snel meer overeind.
Bridge Over Trouble Water was dan ook nog de enige elpee die er lag, dus een andere keuze had je niet, dus werd deze opgezet voordat je plaats nam.
Bij het horen van het titelnummer kwam je tot rust, maar passeerde de gehele dienst de revue.
Vaak was deze best heftig, omdat je nog een beginneling was in de verzorging, maar op het einde van dat lied had ik vaak de tranen in mijn ogen.
Vervolgens kwam El Condor Pasa als een verademing, en eigenlijk is dit ook best wel een mooi nummer, maar als je in Nederland een band hebt die BZN heet, en al hun muziek baseren op de melodie van dit nummer, dan is het lastig om dit objectief te beoordelen.
Cecilia is echt zo’n jongerenkoornummer, en onze buurvrouw zong daar als veertiger ook bij, en dit werd vaak door haar gebruikt als opwarmertje.
Grappig, dat je jezelf als veertiger nog een jongere kunt noemen, de gemiddelde leeftijd van de kerkbezoeker speelt natuurlijk ook een grote rol.
Toch kakt het geheel vervolgens wat in, jammer dat ze vooral de ingezette sfeer van het titelnummer niet geheel vast kunnen houden, nu switch je teveel tussen verschillende stijlen en sferen, al is een nummer als The Boxer wel als een tweede hoogtepunt te noemen.
Helaas draaide ik die dus niet zo vaak, omdat ik dan met veel moeite uit dat bankstel moest komen om de b-kant te draaien.
Mijn ogen waren dan meestal al dicht gevallen, en ook de coverversie van The Everly Brothers Bye Bye Love nodigde niet echt uit.
En bij The Only Living Boy in New York heb ik altijd het beeld van Kermit de kikker voor me, die zong soortgelijke trieste nummers ook bij The Muppet Show.
Maar ook een Kermit kan op een mooie manier gevoel in een liedje leggen; echt waar!!
Ondanks dat het allemaal erg zoetsappig klinkt met een zeer hoog EO gehalte, moet ik toe geven dat deze twee stemmen wel heel erg mooi bij elkaar passen.
Na al die jaren kan ik geen duo noemen die qua samenzang zo goed samen gaan.

Een lp/cd die bij mij hoog in de persoonlijke album-top40 staat...op 2 denk ik.
Het was ook een van de eerste lp's die ik (57) zelf kocht. "The Boxer" en vooral "The only living boy in New York" zijn mijn favoriete nummers van deze lp. Ik draai 'm nog steeds regelmatig en nog steeds krijg ik kippenvel van "The only living boy...." Dit was de laatste studio-lp van Paul en Art, en er schijnt ergens een lijst te staan met "albums you must hear before you die" waar deze lp ook op staat. Ik ben het daarmee eens, maar ik kan me voorstellen dat jongeren het allemaal te clean vinden... en da's jammer.

Mooi album, dat de tand des tijds met gemak heeft doorstaan. Niet alles is even geslaagd, maar de meeste liedjes zijn erg mooi. Het album, hoewel aan de korte kant, kent veel afwisseling en eigenlijk lijken geen twee songs op elkaar. Vooral de geremasterde versie van het album, voorzien van twee bonustracks, klinkt erg goed.

En wederom een album dat qua stijl anders klinkt dan de voorgangers, ook al is het onmiskenbaar S&G. Ik had echter wel een hogere eindscore verwacht, maar moet toegeven dat ik toch een aantal nummers hoor die mij ook minder doen. Als het goed is, is het echter wel fantastisch. De titeltrack (langste S&G song tot nu toe?) is magistraal, maar ook El Condor Pasa (If I Could), Cecilia en The Boxer zijn tijdloze klassiekers. Van het Beach Boys-achtige Baby Driver ben ik dan weer niet heel erg onder de indruk. Leuke muziek, maar het is me iets te zoetsappig. Why Don't You Write Me vind ik ook net iets te jolig en een Everly Brothers-cover ben ik ook niet zo'n groot fan van.

Alsnog verder een prima gezongen en afwisselend album. Alles bij elkaar een erg korte marathon (want erg korte albums), maar voor mij zijn deze heren een paar van de meest getalenteerde muzikanten die de jaren '60 hebben voortgebracht. Ik heb weer wat aan te schaffen!

Eindstand:
1. Parsley, Sage, Rosemary And Thyme 5*
2. Sounds Of Silence 4.5*
3. Bridge Over Troubled Water 4*
4. Bookends 4*
5. Wednesday Morning, 3 A.M. 4*
Gemiddelde: 4,30*

Eigenlijk ben ik wel verbaasd over de populariteit van dit album. Ik zie het in platenzaken ook altijd wel liggen. Altijd voor weinig geld ook, maar zou de grote oplage reden zijn waarom dit album de beste scores krijgt? Ik heb 'm zelf ook in de kast staan omdat ik er luttele euro's voor hoefde neer te tellen.

Er is ook niet bijster veel mis met Bridge On Troubled Water. Er staan hits op als El Condor Pasa en The Boxer, maar daarnaast ook veel jolige songs als de titelnummer, Keep The Customer Satisfied en Baby Driver. Cecilia voelt erg dom aan. Ondanks enkele goede songs, heb ik geen klik met veel andere. Daarom toch, nipt, als laatste.

Tussenstand:
1. Parsley, Sage, Rosemary And Thyme
2. Bookends
3. Sounds Of Silence
4. Wednesday Morning, 3 A.M.
5. Bridge Over Troubled Water

Voor mij is het meest verbazingwekkende van dit album dat ik er überhaupt nog naar kan luisteren na de talloze malen dat ik het in mijn ouderlijk huis heb gehoord, eerst vanaf de pick-up van mijn vader, daarna vanaf die van mijn oudere zus en tenslotte vanaf de mijne toen ik van één van beiden zijn of haar exemplaar had gekregen. Zelfs het titelnummer kan ik nog goed aanhoren, ook al doen die allerlaatste strijkersnoten nog altijd pijn in mijn oren – ik kan me niet voorstellen dat ze bij zo'n zorgvuldig geproduceerde plaat echt vals zijn, maar ze klinken alsof de vinylelpee aan het jengelen is. Kant 1 is verder sowieso een opeenstapeling van krakers, en kant 2 begint met wat mij betreft het absolute hoogtepunt, maar daarna wordt het wat wiebelig allemaal, met twee prachtige composities waar de angel een beetje uit wordt gehaald door de drie overige wegwerpnummers (waarbij Why don't you write me me dan ook nog eens doet denken aan Ob-la-di ob-la-da, niet fijn).
        Uiteindelijk kan ik niet om de kwaliteit van (het merendeel van) het gebodene heen, maar de intimiteit van het eerdere werk van het duo heeft hier een beetje plaatsgemaakt voor een gelikt en soms bijna overgeproduceerd geluid, en dat spreekt mij toch minder aan.
        Hilarische anekdote van wikipedia: "During a New York City concert in October 2010, Paul Simon stopped singing midway through The boxer to tell the story of a woman who stopped him on the street to tell him that she edits the song when singing it to her young child. Simon told the audience that she removed the words "the whores" and altered the song to say, "I get no offers, just a come-on from toy stores on Seventh Avenue." Simon laughingly commented that he felt that it was 'a better line'."
        Zinloos maar grappig feitje: Bridge over troubled water is de enige titel die zowel als single als als album in zowel Amerika als Engeland op nummer 1 in de hitlijst heeft gestaan. En hóé: volgens mijn Rock Almanac heeft het album in Engeland tussen 1970 en 1972 128 weken in de album-top-20 gestaan, waarvan 34 weken (verdeeld over 8 verschillende periodes) op nummer 1. Geschatte wereldwijde verkoop: 25 miljoen exemplaren. (In Nederland stond het album in de zomer van 1970 slechts een schamele zeventien weken aaneengesloten op de eerste plaats.)

Net als Songs Of Leonard Cohen een album met een dusdanig vergeeld openingsnummer dat ik het eigenlijk niet meer keer aanhoren. Maar anders dan Cohen dreutelt dit album helaas op dezelfde voet door. Zelfs The Boxer zit op de grens van druilerige oubolligheid, maar trek ik meestal nog nét; The Only Living Boy in New York is dan weer het lichtpunt dat me ervan weerhoudt echt gemene scores uit te delen.

Ik heb weer eens de 5 albums van Simon & Garfunkel in chronologische volgorde beluisterd, om te horen hoe ik dat na verloop van vele jaren vind. Dat gaat gemakkelijk want alles bij elkaar duurt dat twee en een half uur.

Tja, en tenslotte dit album, dat een gigantisch verkoopsucces is geworden. Dit album en Déjà Vu van CSN&Y stonden jarenlang bovenaan de lijst met meestverkochte albums. Volgens mij totdat Rumours van Fleetwood Mac het record brak.

Ik sta ietwat ambivalent ten opzichte van dit album. De uitvoering van het (op zich prachtige) titelnummer vind ik nèt iets te bombastisch, terwijl ik vind dat ze met The Boxer net wel aan de goede kant van het bombastische blijven. En El Condor Pasa en Cecilia zijn natuurlijk best fijne nummers en waren dus ook terecht grote hits.

Maar de werkelijke klasse (van met name Paul Simon) toont zich vooral in de wat klein gehouden songs, zoals The Only Living Boy in New York, Song for the Asking, maar vooral het geweldige So Long, Frank Lloyd Wright.