Simon and Garfunkel - Bridge over Troubled Water (1970)

Is ook volledig mijn mening over dit album.

Tja, wat maakt dit al dan niet een meesterwerk...
Vijf-sterren-tracks
-Only Living Boy In New York
-The Boxer
-Titelnummer (toch wel, m.i.)
-So Long, Frank Lloyd Wright
Vier-sterren-tracks
-Cecilia
-Keep The Costumer Satisfied
-Song For The Asking

Best een mooie score. Het is hier al wel duidelijk dat het duo uit elkaar aan het vallen is en dat er wat 'vulling' op staat; het is wat minder homogeen dan voorganger 'Bookends'.

Omdat... vanaf het eerste moment dat ik deze liedjes op de radio hoorde... min of meer een hekel had aan El Condor Pasa en in mindere mate Cecilia is het voor mij net geen meesterwerk, maar wel een klassieker van formaat. Maar het duo zingt fantastisch en Paul Simon schreef de meest fraaie liedjes ooit geschreven, waaronder The Boxer.

Eigg zweeft dit album bij mij Tss 4,5 /5* ook net geen meesterwerk ,dat komt dan vnl door Why Don't You Write Me en de cover Bye Bye Love vind ik ook wat minder geslaagd ,vooral die laatste komt over als een opvullertje
Het merendeel vind ik sterk tot vrij sterk ,ik heb geen moeite met Cecilia of El Condor Pasa ,die laatste vind ik zelfs heel mooi, ook The Only Living Boy ...Frank Lloyd en Song For the Asking zijn hierop mooie songs ,tjaa en niet te vergeten Bridge en Boxer
The Boxer staat bij mij Topfavoriet samen met Scarborough Fair en ook For Emily als de mooiste songs uit het werk van dit duo

The Boxer blijf ik toch altijd een twijfelaartje vinden. De tekst is geweldig maar blijkbaar schreef hij niet genoeg regels om het nogal storende "la-la-la-la-la" gebeuren te voorkomen. Vind zoiets toch altijd een overkomen als een beetje gebrek aan fantasie. Veder moet ik toegeven dat het nummer mij al decennia lang regelmatig door de kop hamert, dus de melodie is fantiestas.

Las vandeweek een kommentaar van Charlie McCoy over zijn mondharmonica partij. "Bij de sessies die ik tegelijker tijd met Dylan deed ging iedereen zijn goddelijke gang en dat werd ook aangemoedigd. De man ( Simon dus ) was als een dictator bij die opnames, hij wist al psies welke noot op welke plaats moest komen. Dat was een behoorlijke afknapper, maar ik moet natuurlijk wel toegeven dat hij een genie is."

Van Charlie McCoy's harmonicaspel heb ik ook op menig Elvisnummer kunnen genieten. De man was/is trouwens een multi-instrumentalist. Leeft ie nog?

Voor zover ik weet is hij nog onder de levenden.

Ja, heb mijn luiheid terzijde geschoven en op Charlie McCoy's website gekeken, waardoor ik nu weet, dat de beste man in augustus nog in Duitsland optreedt.

teus schreef:



Dat zou best wel eens zo kunnen zijn. Ik had ergens iets gelezen over twee liedjes die van de tracklist zijn 'gevallen' omdat de heren het niet eens konden worden. Lees het verhaal onder de hier geplaatste link:
Rolling Stone - rollingstone.com

Als je Bye Bye Love weghaalt en Cuba Si, Nixon No en "Art's Bach chorale thing" toevoegd heb je de vereiste 12 tracks waar Simon het over heeft. Daar Paul Simon meteen het Bach verhaal weigerde op te nemen diende Bye Bye Love misschien wel als een vervanger om toch op 12 tracks uit te komen. Nadat Garfunkel weigerde Cuba Si, Nixon No op te nemen werd besloten om de tracklist dan maar op 11 nummers te houden.

Op zich is Bye Bye Love geen onlogische keus, want het past in de sfeer van So Long, Frank Lloyd Wright , The Only Living Boy in New York en Why Don't You Write Me die allen het onderwerp afscheid behandelen.

Het verhaal van de 12 tracks klinkt logisch, een gangbaar albumformaat in de jaren 60 en 70.

Toch heeft de plaat Bye Bye Love nodig om Song for the Asking tot zijn recht te laten komen.
Een orgelpunt in een coda zeg maar. En een eerbetoon aan The Everly Brothers is echt wel gepast.

Mooi album, dat de tand des tijds met gemak heeft doorstaan. Niet alles is even geslaagd, maar de meeste liedjes zijn erg mooi. Het album, hoewel aan de korte kant, kent veel afwisseling en eigenlijk lijken geen twee songs op elkaar. Vooral de geremasterde versie van het album, voorzien van twee bonustracks, klinkt erg goed.

Een album met veel grote en goeie muziek. Tijdloos en weergaloos. Dit één van de betere albums die ik ooit heb geluisterd.

Natuurlijk een klassiek geworden plaat van dit duo.
Toch hoor je in een aantal gevallen al dat Simon liedjes schrijft waar Garfunkel niet echt nodig is.
Art bemoeide zich wel degelijk met het artistieke proces - duidelijk geen Laurel & Hardy situatie,waar de dunne echt alles bepaalde en de dikke ging golfen in de realiteit.
Waar dat legendarische duo vrienden bleven tot de dood, was (is)dat bij Paul en Artie niet echt het geval. Al zullen ze altijd wel old friends blijven, maar meningsverschillen en ruzie is ook nadien altijd aan de orde gebleven.
Een wankelend artistiek huwelijk hier al.
Als de stemmen samen komen is het echter altijd magie.

U bent er zonet in geslaagd de kern te vatten in 1 zin.

Hey Franck! Goed je weer op te merken hier af en toe Dank voor het compliment.
Alles ok?

Dat compliment is geheel terecht.
(zie voor verder vragen pm)

Het was in een vakantiehuisje in de Provence. Zwoelig warm. Ik was, denk ik, een jaar of 9 of 10. En daar lag deze plaat. En die zette ik maar eens op. En het was betoverend. Twee weken lang meerdere keren per dag gedraaid. En het was betoverend, magisch, die samenzang. Dat was het. Daarna dit album bijna 40 jaar niet meer in zijn geheel gehoord. Af en toe kwam er eens een nummertje voorbij op de radio. Nu maar weer eens opgezet op spotify. En ik ben weer 10 of 9. Een warm bad.

(On a serious note: ben nu bij track 5, maar de "grote hit" vind ik overall toch te dramatisch aangezet, en daarna is er een flinke zweem van truttigheid - So long, Frank Lloyd Wright bevalt weer wel)

De meeste liedjes deugen, maar er is best veel verschil in de produktionele benadering.
Het stoort mij niet, maar in dat opzicht niet coherent.
Het grote gebaar ( Bridge, The Only Living Boy) en de kleine benadering ( Cecillia, So Long, Frank Wright.)
Voor de afwisseling werkt het wel.

Oei, track 8, kwam toen binnen en nu ook wel weer!! Box of memories gaat open! Emoties liggen ergens verscholen in het brein. Tot het luikje weer geopend wordt.

Vond ik ook altijd al een highlight.
Toen nog de lp en als ie was afgelopen, altijd nog even de naald op Living Boy.
Een song die nog steeds raakt.

Klasse nummer. Zonder meer!! Ook een mooi contrast met het nummer daarna.

Nogal ja. Dat is voor mij de zwakke broeder hier.
Iets te melig.

Ben ik met je eens. Aan het einde ontspoort het nummer ook wat. Melig, is ook het juiste predikaat voor de opvolger 'Bye, Bye Love'. Dat geklap...hoe fout wil je het hebben.?

Wel een fraaie afsluiter. Nick Drake achtig. Wat te kort.

Het is dan ook een live-opname volgens mij.

Ik vind het wel passend: een applausje na de uitzwaaier, want het verhaal van S&G is voorbij.
Simon gaat vanaf nu solo verder en die gedachte zit dan ook in het solo bisnummer.

Zeker is het een live-opname. Maar dat geklap gedurende het nummer bezorgt mij een hoog André Rieu gevoel. En da's geen fijn gevoel....

Het is zeker een live opname. Maar wel geregisseerd. Het publiek deed het ooit eens spontaan. Dat vonden ze voor herhaling vatbaar en toen hebben ze bij een ander concert, wat opgenomen werd, het publiek gevraagd om met dit nummer allemaal mee te klappen. Hetgeen geschiedde. Zo heb ik het in ieder geval begrepen.

Simon & Garfunkel zijn niet onverwacht beinvloedt door The Everly Brothers, dus misschien wel een soort van ode.
Het punt is natuurlijk dat Paul Simon een veel veelzijdiger componist bleek en het ook met gemak alleen kon.
The Everly's hadden dat talent niet, al zijn het uiteindelijk ook iconen gebleken.

En in 2003 hebben Paul Simon en Art Garfunkel de heren Everly zelfs bereid gevonden tijdens hun wereldtournee een nummer mee te zingen.

zie: Everly Brothers Reunite for Simon and Garfunkel - Rolling Stone - rollingstone.com

Ze waren dus echt fans!

Mooie samenkomst. De circel rond als het ware.