Simon and Garfunkel - Bridge over Troubled Water (1970)

Prachtplaat met het mooie The Boxer, Baby Driver, Keep the customer Satisfied.

Voor mij enige smet ; het vreselijk ordinaire en rotslechte Cecilia, ik heb dat nummer nooit gemogen, sorry!

The Only Living Boy in New York is uiteraard ook TOP!

4.5 sterren en eeuwig respect voor songwriter Paul Simon !

****1/2

Een bijna perfect album. De koren in The Only Living Boy in New York doen bijkans de vullingen uit m'n kiezen trillen, ik krijg bijna altijd kippevel van de akoestische gitaar-outro van The Boxer, So Long Frank Loyd Wright is erg sfeervol....
Enige smetje is Bye Bye Love; ik kan niet precies bedenken waarom deze live-track op dit album staat; heeft het iets te maken met hun afscheid als duo?

De ' serieuze ' popcritici hebben het inmiddels legendarische duo vaak verweten net iets te lief , te braaf te zijn om vergeleken te worden met de allergrootsten uit de popwereld. Er zit een kern van waarheid in. Je lijkt soms wat aan kracht en vertolking in dit duo te missen.
Al die eventuele 'bezwaren' tegen hun muziek worden m.i. compleet weggevaagd door de inmense songwriters capaciteiten van Paul Simon. Hier past enkel bewondering. Zeker voor hun meesterwerk : Bridge Over Troubled Water en ondanks het opnemen van hun niet bijster geslaagde (afscheids) eerbetoon aan The Everly 's ! Hun grote voorbeeld.

wereldalbum van formaat

een 5

Vind ik een onbegrijpelijk statement.

..het is een duo zonder uitgesproken rock 'n roll-geluid, gitaarsolo's of bluesrockschema's. De enige keer dat ze wat slapjes klonken was in "I Am A Rock" waarin ze gedwongen werden een Dylan-rock-geluidje te produceren.

Mischien wordt het statement duidelijker als het hele bericht wordt gequote, Kos!

Dit album van Simon and Garfunkel heb ik ook altijd nogal braaf gevonden, ik hou zelf ook wel van wat meer instrumentaal geweld.

George heeft wat dat betreft gelijk, het is uiteindelijk het sublieme schrijversschap van Paul Simon en het perfect harmoniëren van de stemmen van dit duo dat dit album ook voor mij een onmiskenbaar icoon van die tijd maakt! Mijn favoriet is The Boxer.

niet twijfelen aan de heren simon en garfunkel

ze hebben zo veel prachtige songs van ongekende waarde

Prachtplaat die ik met plezier 4.5 sterren geef. Geen zwak nummer te vinden op de plaat! Uit al dat goeds kies ik dan maar Bridge over..., El Condor Pasa en Bye Bye Love als mijn favorieten.

Kant A haalt voor mij toch het gemiddelde aardig omlaag helaas, en kant B heeft eigenlijk ook niet veel dat me bekoort. Een album met beperkte houdbaarheid of ligt het aan mij?

Dat ligt aan jou, ben ik bang. Het enige wat me kan tegenstaan is het cello-achtige stemgeluid van Art Garfunkel, maar voor de rest is dit een smetteloos geproduceerd en gespeeld album. Er staan wat eigenaardige tracks op (Bye Bye Love in een lawaaiige live-versie en Baby Driver is geen overtuigende rocksong, maar de rest is van grote klasse!

1 van de eerste platen die ik me kan herinneren....dat zegt genoeg denk ik....plaat met tijdloze songs van songwriters die velen tot inspiratie zijn geworden...

Geweldig album met absoluut hoogtepunt "The only living boy in New York

Een legendarische plaat van het duo.Paul Simon is dan zo gerijpt als songwriter dat Art Garfunkel eigenlijk meer een sta in de weg is geworden.Simon had bridge over troubled water graag zelf willen zingen,maar Garfunkel stond erop dat hij het moest doen.Nu is de uitvoering natuurlijk best mooi,maar de relatie was uberhaupt al redelijk vertroebelt ten tijde van deze release.
Het is een plaat die mooi in evenwicht blijft door de afwisseling in de nummers.Bepaalde nummers zijn wellicht ietwat te springerig(Cecillia,Why don't you write me en Bye bye love(een wat overbodige cover die weinig toevoegt)maar The Boxer,El condor pasa,keep the customer satisfield,Frank Lloyd Wright en het inderdaad prachtige The only living boy in New York zijn prachtige nummers.
Het werd een megasucces maar dat verhinderde Paul Simon niet om zijn eigen weg te gaan.

Hoewel mijn muzieksmaak normaal gezien compleet anders ligt (hard rock en heavy metal), raakt deze plaat toch een gevoelige snaar. Haast ieder nummer is prachtig en muzikaal verbazingwekkend! Ik kan zelfs niet beslissen welke nummers ik de beste vind; het album is gewoon in zijn geheel zo consistent dat ik het gevoel zou krijgen andere nummers achter te steken als ik favorieten zou beginnen opnoemen.

Goed album hoor, het titelnummer, The Boxer en The Only Living Boy in New York bijvoorbeeld scoren hier de volle mep. Maar daar tegenover staan minpunten als El Condor Pasa (If I Could) - kan het bijna niet uitstaan, sorry - , Baby Driver, in mindere mate Cecilia en hun weinig toevoegende uitvoering van Bye Bye Love, waardoor ik dit alom geprezen album niet het predikaat meesterwerk kan geven. Ik blijf gemiddeld op een krappe 4 sterren steken.

Snif.....

Plinkt een traantje weg bij het titelnummer..

Meesterwerk van Simon & Garfunkel, vanwege de vele klassiekers die erop staan. "Bridge over Troubled Water", "El Condor Pasa (If I Could)" en "The Boxer" vind ik de beste songs uit het oeuvre van dit duo, maar "Keep the Customer Satisfied", "So Long, Frank Lloyd Wright" en "The Only Living Boy in New York" vind ik eveneens prachtig.
Dit was het meest succesvolle album van Simon & Garfunkel, waarna ze hun eigen weg gingen.

Geweldige plaat samen met de live in central park cd de beste van Simon and Garfunkel. El Condor Passa is schitterend.

Waar meesterwerk van Simon & Garfunkel. Vooral The Only Living Boy in New York, The Boxer, Baby Driver en natuurlijk het titelnummer.

Helaas vind ik het solo werk dat hierna volgt een pak minder. Paul Simon is echter wel één van de beste songwriters die ik ken. Maar het niveau van dit duo heeft hij nooit meer echt geëvenaard (mijn mening uiteraard).

Ik draai het eigenlijk maar zelden. De cd's van Simon & Garfunkel. Misschien weer eens aan een interne revival beginnen, ik heb ze wel in mijn bezit.

En deze cd heeft dan nog wel de grootste naam van allemaal.

Bij Simon & Garfunkel hou ik dan nog het meest van de softe nummers, met meerstemmige zang, als het even kan een bijzondere compositie.

Zoals toch El condor pasa, ik stem maar in met de grote meerderheid van de Nederandse bevolking, die deze plaat wekenlang op 1 hield van de top 40, ergens in 1970.

De andere singles waren ook goed, maar niet zo bijzonder als El condor pasa. De toch aparte sfeer die werd opgeroepen door de door de Zuid Amerikaans groep Los incas geschreven muziek. Ze hadden er zelf ook nog een hitje mee.

De titelsong was vanwege de opbouw toch ook heel bijzonder. Prachtig ook So long Frank Lloyd Wright.

Voor mij is Bridge over troubled water wel een klassieker (dat valt ook niet te ontkennen) het is echter niet een onbetwist kroonjuweel met louter pareltjes.

Keep the customer satisfied, Baby driver en Bye bye love vind ik echt minder.

Ik ga ook nog eens goed na, hoe Bridge over troubled water staat in verhouding met andere S&G cd's. Ik kan me herinneren Parsley, Rosemary & thyme ook prachtig te vinden. Wordt dus eigenlijk vervolgd.

01 Bridge over troubled water 5,0
02 El condor pasa 5,0
03 Cecilia 4,0
04 Keep the customer satisfied 3,0
05 So long, Frank Lloyd wright 4,5
06 The boxer 3,5
07 Baby driver 3,0
08 The only living boy in New York city 4,0
09 Why don't you write me 3,5
10 Bye bye love 3,0
11 Song for the asking 4,0

The Boxer 3,5?!? Een van de mooiste gitaar-uitloop-getokkel ooit opgenomen! En The Only Living Boy in New York bevat een prachtig vocaal arrangement!
Je hebt wel gelijk dat de 'vlotte' nummers nooit zo fijn uit de bus komen; rocken was niet hun sterkste punt...

Nee, en dan moet je er maar niet aan beginnen.

The Boxer hééft een mooie gitaar-uitloop-getokkel maar niet de mooiste ooit. Het nummer is me net even te gewoontjes, zelfs iets langdradig.
The only living boy in New York city is ook wel goed in de harmonies, voor mij alleen geen 5 sterren.

Wellicht dan wel hun plaat met de meeste bekende songs, ik vind het ook verreweg hun zwakste. De bonustrack op de CD van Bridge over Troubled Water zonder violen is een welkome aanvulling. Het maakt precies duidelijk wat er teveel aan schort aan het album in vergelijking met de veel beter voorgangers. Of misschien heb ik het allemaal te vaak gehoord

Ik begrijp wel wat je bedoeld, ja. Na dubbele beluistering van Parsley, Sage Rosemary & Thyme.

Misschien moet je zeggen dat op Bridge over troubled water het professionalisme heeft gewonnen van enthousiasme en bezieling.

Daarmee hoef je niet gelijk op punten te winnen, het beluisteren van de beide cd's geeft echter een totaal verschillende ervaring.

Het professionalisme zorgde voor geweldige verkoopcijfers. Aan de andere kant betekende het wellicht ook het einde van het fameuze duo.

Dé klassieker van Simon & Garfunkel. Het is echter niet mijn favoriet. De voorgaande twee platen van Simon & Garfunkel zijn ook goed, maar i.m.o. toch iets minder dan Wednesday Morning en Sounds of Silence. Bridge over Troubled Water komt weer dichtbij het niveau van die eerste twee platen. Het is wel allemaal braafjes, maar gelukkig maakt de mooie samenzang veel goed.

Heerlijke muziek. Ongecompliceerd, geinig en goed.

inderdaad Mario

Folk van de bovenste plank en een meer dan terechte klassieker.

Ik heb vandaag nog maar weer eens het complete oeuvre van de heren beluisterd. Tot mijn verrassing moest ik mijn onvoldoende voor het debuut wat aanpassen, maar voor de rest bleven mijn beoordelingen ongewijzigd. Inderdaad, nog steeds slechts drie sterren voor dit album, even hoog dus als het debuut dat hier zestiende punt lager scoort dan de (opvallend even populaire) vier overige platen.

Maar wáárom dan hier maar drie, terwijl de rest drie-en-half of zelfs hoger (Bookends) krijgt? Tja... het (vooruit, redelijk indrukwekkende) titelnummer had ik waarschijnlijk écht goed gevonden als het van een andere artiest was. Dit soort bombast vind ik niet altijd aan dit duo besteed. El Condor Pasa is muzikaal goed, maar ik erger me toch een beetje aan het 'could' en 'would' de hele tijd - geen top-tien materiaal dus. Cecilia is een vaste skipper en ook de blazers in het daaropvolgende nummer kunnen mij niet vrolijk stemmen.

Er is toch wel íets in orde hier? Jazeker, The Boxer is van begin tot eind prachtig en is voor mij het mooiste S&G-nummer ooit gemaakt. Uiteraard probeer ik mezelf te overtuigen dat wat daarna komt dan ook niet zo slecht kan zijn, maar helaas... het doet me gewoon vrij weinig. En als er dan zo massaal ineens publiek begint te klappen heb ik het wel weer gehad.

Al met al nog wel iets beter (want afwisselender) dan het debuut, maar helaas dus geen 3.5* waard. Ookal blijft The Boxer uitstekend en zal het me vast nog wel eens weer aanzetten tot het een kans geven van de rest van de plaat.

Dit is één van die platen waarvan de cover in het geheugen van mijn kinderjaren is geprent; mijn oudste broer had/heeft deze op LP en hield in zijn studentenjaren (eind 60's/begin 70's) erg van folk e.d.

Later zijn me qua muziek ervan vooral de singles het meest bijgebleven (draaide hij het meest) en dan met name The Boxer, waar Simon met zijn fingerpicking style (waar ik nog steeds van houd) en arrangement een prachtige song schreef; één van mijn favoriete nummers van dit duo.

De titelsong is in al zijn bombast toch prachtig, maar kan ik niet altijd horen. De rest vind ik niet allemaal even sterk, maar als geheel is het toch een waardig en afwisselend afscheidsalbum van de heren geworden.