Simon and Garfunkel - Bridge over Troubled Water (1970)

Titelsong is prachtig. De rest is mooi maar niet opwindend of spannend. Cd is bij bepaalde stemmingen perfect maar vaak niet meer dan gewoon aardig.

Eigenlijk ben ik niet heel erg onder de indruk van "Bridge over Troubled Water". Tuurlijk er staan regelrechte klassieke popsongs op deze plaat, en de samenzang is bij tijd en wijle prima, maar om nu te zeggen dat ik dit een meesterwerk of zelfs een goede plaat vind, nee. Ik vind het allemaal een beetje overgeproduceerd met de koortjes, strijkers en onnodige overdadigheid. Ik zou dit niet slecht willen noemen, maar naar mijn maatstaven geen voldoende. Deze plaat gaat de boeken in als monument uit de popgeschiedenis, maar dat had van mij niet gehoeven.

Je hebt een punt!
Maar niet om de reden die je noemt, gek genoeg...
Ik vind dat er vijf Klassiekers op staan, drie aardige songs en wat vulling. Dat kun je alsnog een klassieker noemen, maar bij het draaien laatst miste ik iets wat de songs onderling verstérkt. Op zich loopt er een prachtige lijn door het titelnumer, The Boxer, The Only Living Boy In New York en Song For The Asking, maar het overbodige Bye Bye Love en het niet-overtuigende Baby Driver gooien qua sfeer roet in het eten.
Ik blijf wel op 5 sterren zitten wegens voornoemde tracks; The Only Living Boy In New York is één van de warmste en mooiste liedjes die ooit op plaat is gezet!

@Bawimeko: heldere uiteenzetting, ik kan het helemaal volgen. We komen alleen niet tot dezelfde conclusie als het gaat om de score. Gelukkig maar zou ik bijna willen zeggen, over muzikale smaak valt immers niet te twisten

Ik heb 'm eind jaren '70 geleend uit de platenbibliotheek (jawel!) en vervolgens het cassettebandje (TDK) vrij veel gedraaid. Waarom? Het draait zo lekker weg dit Bridge over Troubled Water. De openings- en titelsong hakte er toen bij mij echt in: wat een mooi nummer vond ik dat en nog steeds vind ik een fraaie song. De rest van het album heeft een paar aardige nummers en toch ook een paar echt sterkere songs, zoals Cecilia, The Boxer & Bye Bye Love. Ook vormt het een mooi geheel. Het is inmiddels een 'classic album' en ach ja, waarom ook niet?

Zijn er hier toevallig ook mensen die The Boxer mooier vinden dan het titelnummer?

Zeker. Ik vind het titelnummer ook wel mooi maar af en toe ook een enorm zeiknummer.

HIer ook. Ik vind The Boxer een van de allermooiste S&G songs. Zeker de mooiste van deze plaat. Bridge Over Troubled Water vind ik ook mooi, maar ik heb er niet altijd zin in. The Only Living Boy In New York vind ik ook beter.

Ik heb deze lange tijd niet beluisterd. Laatste maanden weer eens wat vaker uit de kast gehaald. Blijft een prachtig album met heerlijke songs, oa, Keep the Customer Satisfied, met het tot een climax aan zwellende blazers gedeelte.

Inmiddels wel. The Boxer is uitgegroeid tot mijn top 10 favoriete nummers aller tijden.

Het titelnummer wordt veel mooier gezongen door Aretha Franklin die er qua vocalen de juiste dosis gospel ingooide. Ik heb The Boxer altijd veel vaker beluisterd dan BOTW!

Het was destijds de allereerste LP die ik kocht en volgens mij was ik toen bijna 16. Het titelnummer vind ik nog steeds een van de mooiste nummers aller tijden, maar ook The Boxer en The only living boy in New York zijn geweldig. Alleen So long Frank Lloyd Wright vind ik niet echt een sterk nummer. Al met al een heel goed album (vote 4,5).
Toch kun je beter een compilatiealbum van dit duo kopen, aangezien ze veel meer klassiekers (zoals Sounds of silence en Mrs. Robinson) hebben gemaakt.

Je kunt juist beter gewoon alle S&G albums kopen. Het zijn er maar vijf. En zo hoor je ook pareltjes die niet op compilaties staan. Wat mij betreft zijn alle vijf de studio albums van dit duo zeer de moeite waard!

Zeker waar. Er is een leuk boxje met alle 5 plus een DVD voor rond de 30 euro. Niet te duur. Als je heel Hollands rekent hoeveel dat per minuut kost, dan is de winst duidelijk.

Hoewel..... rekenmachine erbij gehaald: The Best Of Simon & Garfunkel (1999, 7 euro) is per minuut nóg goedkoper en dan heb je ook heel wat moois. En zo heeft paulmccuytney ook weer gelijk.

Van Simon & Garfunkel kun je beslist alle reguliere albums aanschaffen, ze zijn allemaal zeer de moeite waard en voor een schappelijke prijs te krijgen. Compilaties koop ik eerder voor artiesten die goede singles hebben uitgebracht maar wiens albumwerk moeilijk te vinden is of minder interessant.

Sorry Luc voor de vreselijke gewoonte van ons Hollanders om alles in prijs per minuut te berekenen. Je hebt wel gelijk, behalve dat je op The Best Of Simon & Garfunkel de prachtige / betere live-uitvoering krijgt van For Emily, Whenever I May Find Her en My Little Town. Die tracks vind je op hun reguliere albums niet.

Naast al de reguliere albums, ga ook voor het album LIVE 1969. Ik denk en ik vind dit een zeer goede aanvulling op de genoemde albums. PRACHTIG LIVE ALBUM.

Inderdaad. En om bij dít album (BoTW)te blijven: Er staat toch ook wel wat op dat de wenkbrauwen doet fronsen zoals Why Don't You Write Me en de Everly's-cover Bye Bye Love. Nee, dat is geen wereldklasse.
The Only Living Boy in New York is voor mij de beste track van het album.

Net ontdekt tussen de oude platen die ik deze kerst van iedereen heb gekregen- en waar die mensen graag vanaf wouden zijn. Wat een pareltje. Haalt ook jeugdherinneringen op. Nummers als 'Bridge over Troubled Water', 'Cecilia', 'The Boxer' en 'Bye Bye Love' herinner ik mij nog vaag alsof ik ze ken vanuit een vorig leven.

Misschien daarom geen objectief oordeel, maar dat hoeft ook helemaal niet bij muziek. Dit geeft me gewoon een lekker gevoel en daarom:

4,5*

Ik ben wel blij dat ze de nummers die ik mooi vind op beide kanten van de LP als eerste hebben gezet, scheelt weer zoeken

Dit album lag in de huiskamer van een verplegersflat op een stage adres.
Natuurlijk stond er een oude platenspeler, en vreemd genoeg zelfs een biljarttafel, terwijl er vroeger voornamelijk verpleegsters in de zorg werkten.
Van oudere collega’s hoorde je dan ook dat mannen niet werden toe gelaten, en dat de controle hier op erg streng was.
En aan het interieur van deze ruimte te zien, stamde het gebouw net als Bridge Over Trouble Water uit 1970.
En als je dan na een late dienst deze ruimte binnen kwam, dan wilde je kunnen ontspannen.
Als je eenmaal gesetteld was in het bankstel waarvan de veren porden op de al pijnlijke plekken van je rug, die het zwaar te verduren hadden door het tillen van mensen, dan kwam je niet snel meer overeind.
Bridge Over Trouble Water was dan ook nog de enige elpee die er lag, dus een andere keuze had je niet, dus werd deze opgezet voordat je plaats nam.
Bij het horen van het titelnummer kwam je tot rust, maar passeerde de gehele dienst de revue.
Vaak was deze best heftig, omdat je nog een beginneling was in de verzorging, maar op het einde van dat lied had ik vaak de tranen in mijn ogen.
Vervolgens kwam El Condor Pasa als een verademing, en eigenlijk is dit ook best wel een mooi nummer, maar als je in Nederland een band hebt die BZN heet, en al hun muziek baseren op de melodie van dit nummer, dan is het lastig om dit objectief te beoordelen.
Cecilia is echt zo’n jongerenkoornummer, en onze buurvrouw zong daar als veertiger ook bij, en dit werd vaak door haar gebruikt als opwarmertje.
Grappig, dat je jezelf als veertiger nog een jongere kunt noemen, de gemiddelde leeftijd van de kerkbezoeker speelt natuurlijk ook een grote rol.
Toch kakt het geheel vervolgens wat in, jammer dat ze vooral de ingezette sfeer van het titelnummer niet geheel vast kunnen houden, nu switch je teveel tussen verschillende stijlen en sferen, al is een nummer als The Boxer wel als een tweede hoogtepunt te noemen.
Helaas draaide ik die dus niet zo vaak, omdat ik dan met veel moeite uit dat bankstel moest komen om de b-kant te draaien.
Mijn ogen waren dan meestal al dicht gevallen, en ook de coverversie van The Everly Brothers Bye Bye Love nodigde niet echt uit.
En bij The Only Living Boy in New York heb ik altijd het beeld van Kermit de kikker voor me, die zong soortgelijke trieste nummers ook bij The Muppet Show.
Maar ook een Kermit kan op een mooie manier gevoel in een liedje leggen; echt waar!!
Ondanks dat het allemaal erg zoetsappig klinkt met een zeer hoog EO gehalte, moet ik toe geven dat deze twee stemmen wel heel erg mooi bij elkaar passen.
Na al die jaren kan ik geen duo noemen die qua samenzang zo goed samen gaan.

Smaken verschillen, maar ik sla Crosby & Nash een stuk hoger aan.
Welk nummer van BZN was dat trouwens?

deric raven leuk verhaal! ik herken het ook wel, ben zo ook als verpleegkundige begonnen. Die zusterflat oefende natuurlijk wel een magische invloed op je uit. Cecilia is tekstueel een zwoel nummer waarbij de sexuele fantasie tot bloei mag komen. Tegelijk ook een heel sacrale plaat. Bridge Over Troubled water ontroert me nog steeds echt en verbindt me met geloof en God. Song For The Asking, ook zoiets prachtigs.

Dat mag je zelf invullen, ik hoor het in veel nummers terug.

Dacht ik toch dat je zelf de Everly's al noemde ?

Die stemmen vind ik samen een stuk scheller klinken, bij Simon & Garfunkel voel ik meer warmte terug in de samenzang.

Een lp/cd die bij mij hoog in de persoonlijke album-top40 staat...op 2 denk ik.
Het was ook een van de eerste lp's die ik (57) zelf kocht. "The Boxer" en vooral "The only living boy in New York" zijn mijn favoriete nummers van deze lp. Ik draai 'm nog steeds regelmatig en nog steeds krijg ik kippenvel van "The only living boy...." Dit was de laatste studio-lp van Paul en Art, en er schijnt ergens een lijst te staan met "albums you must hear before you die" waar deze lp ook op staat. Ik ben het daarmee eens, maar ik kan me voorstellen dat jongeren het allemaal te clean vinden... en da's jammer.

Elke generatie brengt zo zijn echte muziekliefhebbers voort die gaat graven in het verleden, en die zullen ook ongetwijfeld bij dit album of bij dit duo terecht komen, zeker nu de lp aan een gigantische comeback bezig is. Ga maar eens op de markt bij de lp's kijken of op een platenbeurs of bij de kringloop. Genoeg jongelui (begin twintig) die met een lijst in de hand tussen de lp's aan het zoeken zijn.

Zelf als eind dertiger heb ik bewust de lp en de singletjes meegemaakt en heb jaren lang mijn kleine collectie bewaard, want de cd deed immers zijn intrede toen ik naar de middelbare school ging.

Maar sinds begin dit jaar weer de trotse bezitter van een (retrolook) platenspeler, aangezien ik niet alleen meer mijn favoriete albums en mooie hoezen ingelijst (Ikea!!) aan de muur wilde hebben hangen, maar ook weer oude popmuziek en vooral klassieke muziek (kringloop, voor n euro, of 2,25 voor n box) wilde horen en ontdekken.
Muziek downloaden en opzetten is geen optie als je écht actief naar muziek gaat luisteren, en albumhoezen komen op vinyl veel beter tot hun recht.

En vorige week op koningsdag kwam ik o.a. deze klassieke lp tegen, waarvan ik de 4 singles uiteraard al kende van de radio vroeger.
Maar op lp klinkt dit album ook lekker nostalgisch, terug in de tijd. Alsof je een kleine reis terug in de tijd maakt, iets wat je met een cd absoluut niet hebt, ook al is het dezelfde muziek.

Dit album is geen echt meesterwerk, maar zeker wel een klassieker en zeker een topper als je het wegzet in die periode. Want vooral het einde van het album klinkt niet als zodanig, want Bye By Love is een live versie en Song For The Asking klinkt niet als een albumafsluiter. Eigenlijk moet het album eindigen met So Long Frank Lloyd Wright, want dat is een wonderschoon nummer die je in een roes doet belanden en het even duurt voor je er erg in hebt dat de lp-kant is afgelopen.

Erg fijn album, ondanks de laatste twee tracks.

Is in de geschiedenis een onmiskenbare klassieker geworden, maar ik vind het geen meesterwerk. 'The Boxer' is prachtig, 'Baby Driver' heeft een heerlijke feel, maar er staat ook teveel 'aardigs' op. Niet slecht, maar ook niet fabuleus. De titeltrack vind ik net iets te zoet en te dramatisch aangezet. 'El Condor Pasa', mwah, mmm, net niet. De 'Everly-cover' voegt ook niet veel toe aan het origineel.