Simon and Garfunkel - Bridge over Troubled Water (1970)

Dat zijn zuinige kritieken, Stuart. Tussen alles dat verschenen is dit een waar icoon. Deze plaat heeft alle stormen overleefd die er in muziekland gewoed hebben.

Misschien komt het zo wat over, maar dat komt mede door de persoonlijk 'kijk' naar het album; het is op zich wel een 'classic'. De afwisseling in de nummers kun je een sterk punt vinden bijv., maar sommige nummers ervan vind ik zelf nu eenmaal niet van het 'niveau' van The Boxer bijvoorbeeld; anderen zien dat mischien weer (wat) anders. Zo zijn er er die dat Lailalai irritant/teveel vinden. Ik vind dan bijv. Cecilia wat 'melig' en Baby Driver, Why Don't You Write me en met name de keuze voor Bye Bye Love wat minder. Vakkundig is het alemaal wel.

Als ik sterren zou moeten geven zou ik misschien 3,5 geven, maar dat doet iedereen ook weer op zijn eigen wijze.

Ik heb momenteel Sounds of Silence, PSR&T en deze allemaal op vier sterren staan, maar vind deze ook wel wat onevenwichtiger dan die andere twee (vooral Baby Driver, Why Don't You Write Me en Bye Bye Love doen me minder). Dan zullen de uitschieters hier ook wel wat hoger zijn...

Ergo... freitzen: luister nog eens goed naar The Only Living Boy in New York

Wat een zéér knappe plaat! Deze muziek doet het rond deze tijd van het jaar heel goed (oud en nieuw ) De hele bekende nummers kende ik natuurlijk al, maar bij de serieuze beluisteringen van de laatste weken ontdek je zoveel prachtigs. De instrumenten zijn lekker bombastisch, met als hoogtepunt de blazer-outtro van Keep The Customer Satisfied.

Ik knal hier 4 overvolle sterren neer!

Uitstekende plaat en een genot om naar te luisteren. Om al verwelkomd te worden met een Bridge over Troubled Water, is m.i al pure verwennerij. Maar dit album herbergt veel variatie en grotendeels van topniveau. Vooral kant A is een verzamelplaats voor een dikke 10. El Condor Pasa, met diens heerlijke sfeer. Cecilia, dat mijn kennismaking was met Simon & Garfunkel in 1982 en destijds een van mijn favoriete energieke liedjes was. E.e.a had ook te maken met het gegeven dat ik een vriendinnetje had uit mijn klas die ook Cecilia heette.
Keep the Customer Satisfied, geeft dan erna een ontspannen intermezzo en past er prima in. Afsluiter van kant A heeft een braziliaans feel over zich, dat mij ergens aan doet denken, maar niet verder komt als het tipje van mijn tong...aha..daar istie dan...The Girl from Ipanema...
Daarna nieuw flesje bier open en verder met een andere grote favoriet; The Boxer, wat m.i nog maar eens duidelijk maakt met wat voor een album we hier mee van doen hebben. Kant b, lijkt wat anoniemer t.o.v kant a, maar dat kan ook van doen hebben, door de grote 3 van kant a. De sfeer en afwisseling is er nl. nog steeds en met een zo natuurlijke cover van Bye Bye Love, zou je zweren dat je naar de Everly Brothers zit te luisteren. Song for the Asking sluit het geheel op een mooie manier af en dan blijkt dat een half uur zo voorbij is.
Dit album heeft een welhaast -voor mij- ideale samenhang tussen compositie/sfeer/samenzang/tijdsgeest en het 'laat ik eens lekker samen met mijn lief op de bank zitten gevoel'.
Leuk om die grote nummers te horen tussen diens 'kleine' broertjes ipv een zoveelste verzamelalbum.
40 jaar en veel duootjes kunnen er nu nog steeds een puntje aan zuigen.

Blijft na al die jaren nog steeds fris en modern klinken. " Bridge over Troubled Water " werd indertijd nu al 30 jaar geleden gespeeld bij ons kerkelijk huwelijk. Een dijk van een nummer dat net als ons huwelijk nog steeds stand houd. Verder op deze LP , ik heb de originele vinyl nog, het overbekende " Cecilia ". Van de minder bekende nummers vind ik " Song for the Asking " er bovenuit steken. Vandaag nog eens met veel plezier terug beluisterd

Niet eens in de top 250, toch 4 sterren ...
Geweldige samenzang en prima tekstn van Paul.

Fijn plaatje, maar weet me (nog) niet helemaal te overtuigen. Enkele toppers als de titelsong, Cecilia en the only living boy in New York, maar de rest pakt me nog niet heel erg. Wel een album dat ik vaker wil luisteren, en wellicht dat het dan nog komt.

3,5*

Er staan een aantal prachtnummers op (met name het titelnummer), maar toch ook El Condor Pasa en The Boxer. Voor de rest is het toch een leuke plaat om te luisteren, maar buiten de spectaculaire opening en het eerder genoemde The Boxer is het weinig hoogstaand. Luistert lekker weg, maar helaas houdt het daar op.

Hallo!

Bridge Over Troubled Water is natuurlijk een van de mooiste popnummers ooit. De rest van het album is ook fijn, op Keep the Customer Satisfied en So Long, Frank Lloyd Wright na. Vooral die eerste is irritant.

Heerlijk album van deze twee heren.

Simon & Garfunkel neemt altijd een bijzondere plaats in bij mij. Lang voordat ik echt naar muziek luisterde had ik al een CD van dit duo die ik non-stop luisterde. Namelijk The Simon and Garfunkel Collection. Ik was helemaal verliefd of dit album. Voor het verloop van mijn muzieksmaak speelt dit folkduo een grote rol. Vanuit S&G begon ik de folkscene te verkennen. Een hele tijd was ik helemaal into the sixties. Zo leerde ik de Beatles kennen en groeide mijn liefde voor de classic rock.

Met dit laatste album sluiten S&G een 6 jaar lange samenwerking af. En dat doen ze groots. Dit album staat vol goede nummers. De titel song en The Boxer zijn instant klassiekers. Ook The Only Living Boy in New York en El Condor Pasa mogen niet ongenoemd blijven. Een paar zwakke puntjes weet ik te ontdekken, namelijk So Long, Frank Lloyd Wright en Why Don't You Write Me. Maar dit mag de pret niet drukken en S&G sluiten dit prachtige album af met een waardige eindtrack.

4,5*

Al twee MM-deelnemers die Why Don't You Write Me en So Long, Frank Lloyd Wright niks vinden! Okee, als bluesrock-types zijn S&G niet zo ruig als de Stones, maar So Long, Frank Lloyd Wright is zo sfeervol als een broeierige late zomeravond!

Het is niet dat ik beide songs niks vind, integendeel! Maar vergeleken met het hoge niveau van de rest van de tracks vind ik deze twee liedjes er enigzins mager bij afsteken. Desalniettemin kan ik er ook best van genieten hoor. En inderdaad So Long, Frank Lloyd Wright is wel lekker sfeervol.

Exclusief voor de fans ...

Vanavond:
CANVAS 23.35u: The Harmony Game: the Making of ...

Binnenkort:
40th Anniversary Deluxe Edition

Goeie tips Dazzler; bedankt!

Wat een geweldige docu op Canvas afgelopen Donderdag . Het verhaal achter het album , de opnametechnieken , het verhaal achter de liedjes ..... echt heel indrukwekkend .

Het zette wat voeten in de aarde deze plaat en was duidelijk een verandering in de formule . Zoals Paul Simon opmerkte ; We klonken hier niet meer als The Everly Brothers ( ondanks de wel gezamelijk gezongen cover Bye Bye Love .) maar het zijn al veel meer liedjes die afzonderlijk gezongen worden , met hier en daar wat background van de persoon die niet lead zong .

Paul Simon is hier echt bezig om een veel all-rounder componist te worden dan voorheen . Zonder vriend Artie zou hij het inderdaad ook makkelijk redden . Garfunkel ,die eigenlijk veel meer zeggenschap had in het geheel dan ik ooit vermoedde , mixte zijn loopbaan uiteindelijk als soloartiest en acteur .

Een boeiend verhaal . Met ook aandacht voor de toendertijd in Amerika op tv uitgezonden American Songbook . Een programma/docu rond het duo , die nogal verwarring zaaide .
Men verwachtte een liedjesshow , maar kreeg uiteindelijk een politiek getinte docu waar de mensenrechten / oorlog Vietnam centraal stonden .

Het duo werd toen in een ander daglicht gezien . De onschuld voorbij voor velen .

Ik heb 'm nog op de schijf staan en zet 'm misschien wel op DVD (hoef ik de dure set niet te kopen, de album-cd is gewoon de gangbare remaster en het live-concert was al eerder verkrijgbaar via Starbucks...)
Eindelijk ben ik dankzij de docu achter twee dingen:
1) De prachtige solo in The Boxer is pedal-steel én trompet! En is bedacht en voorgezongen door Art!
2) De uitroep in So Long, Frank Lloyd Wright is van producer Roy Halee: "So long already, Artie!"

Ik viel net te laat binnen en heb helaas alleen het einde gezien.

Prachtige uitgave, die 40th anniversary, en voor niet teveel geld te verkrijgen.

Gisteren de docu ook op NL3. Roy Halee zorgde voor de piekfijne productie, hij was een meester in het werken met echo en zorgde voor de beste mensen om het album te maken. Als je naar het album luistert dan geeft het een prachtig tijdsbeeld, ook aan muzikale invloeden van dat moment. Heb het album altijd een beetje braaf gevonden maar nu kan ik de schoonheid wel erg waarderen. De 40th anniv. edition wil ik zeker eens aanschaffen.

De docu vandaag terug gezien op uitzending gemist...wat een aanwinst is dat trouwens...anders zou ik het ontstaan en verloop van dit prachtig muziekdocument hebben moeten missen. Ik vind het over het algemeen altijd een meerwaarde hebben om van een album het creatieve proces mee te krijgen, het geeft vaak een verdieping van de muziek en legt dingen bloot die ik in 1ste instantie in het beluisteren gemist heb, of als vanzelfsprekend aan heb genomen. Het geeft ook mooi weer hoe dit album uiteindelijk ook het laatste gezamenlijke album van dit duo werd. Zoals een Garfunkel aangeeft hoe hij El Condor Pasa zo mooi vind opvolgen na die klassieker van een opener. Dat diezelfde Bridge... van meet af aan zijn nummer was....ach en zo zijn er veel meer van die boeiende weetjes..echt de moeite waard die docu. Wat een album ook eigenlijk de eerste drie nummers zo verschillend, maar o zo mooi.

Het is een schitterende documentaire inderdaad. Ze zijn veel perfectionistischer te werk gegaan op dit album dan ik altijd dacht. Garfunkel komt ook over als iemand met veel inhoudelijke kennis van muziek. Ik dacht dat hij alleen maar kon zingen, en verder niet zo veel verstand van muziek heeft (al is Simon natuurlijk de songwriter).

Je kunt het je haast niet voorstellen dat deze twee mannen ten tijde van dit album niet met elkaar door één deur konden. Het is een beetje vergelijkbaar met Abbey Road van The Beatles. Zo'n klassieker van een album uitbrengen terwijl je elkaar niet kunt luchten of zien. Toch wel bijzonder. Zeker als je ziet wat voor een nummers er op dit album staan. Bridge over Troubled Water, El Condor Pasa (If I Could), Cecilia en The Boxer. Het lijkt niet op te kunnen.

Het nummer Bridge over Troubled Water is misschien wel één van de mooiste nummers ooit uitgebracht. Het nummer is ook ontelbare keren gecoverd, en niet door de minste artiesten. The Jackson 5, Elvis Presley, Aretha Franklin en Johnny Cash. Toch blijft voor mij deze versie van Simon & Garfunkel met afstand de mooiste, en dan te bedenken dat Garfunkel het nummer in eerst instantie helemaal niet wou zingen omdat hij vond dat het nummer niet bij zijn stem paste. Ongelofelijk, maar waar.

Heb dit album afgelopen week nu een paar keer gehoord en ik wordt gewoon erg vrolijk van deze mannen. Twee geweldig mooie stemmen die ook nog er eens heerlijk pakkende songs ten gehore brengen. Nee, bij mij kan dit duo niet meer stuk. Oja, Baby Driver vind ik trouwens echt een Beatles nummer. De hele sound, de manier van zingen, mooi nummer. Het blijft toch jammer dat het bij vijf reguliere albums is gebleven.

prachtig album met als absoluut hoogtepunt natuurlijk de titeltrack. Wat is dat toch een geweldig nummer! Dit is een album wat eigenlijk iedereen in de kast moet hebben staan.

Thuis draaide mijn oudere broers en zussen dit regelmatig, heb de plaat nu zo'n 25 jaar niet meer gehoord, en eigenlijk ook niet gemist merk ik nu.
Er staan een paar leuke nummers op maar hoe iemand op zo'n manier bye bye love kan spelen begrijp ik niet. Het komt in de buurt van Corrie Konings "het is voorbij voor jou en mij".
Dan had Neil Young het met "O lonesome me" beter begrepen.

Voor the only living boy in New York twee sterren, en daar blijft het bij.

Wel bijzonder om te merken dat de meeste mensen de titelsong "Bridge Over Troubled Water" echt fantastisch vinden. Ik denk dat er met de song op zichzelf niet veel mis is, ooit hoorde ik een ruwe versie van Paul Simon himself, alleen met zijn akoestische gitaar, en dat was eigenlijk perfect. Maar wat er uiteindelijk van terecht is gekomen is niet mijn kopje thee. Wat een bombarie! Als je ooit aan iemand moet uitleggen wat het woord 'overproductie' betekent, dan moet je "Bridge..." draaien.
(Of "The Long And Winding Road", maar daar hebben we het nu niet over.)
Van kant één vind ik "So Long, Frank Lloyd Wright" schitterend vanwege de jazzy gitaarakkoorden en de geweldige tekst, van kant twee beluister ik graag "Song For The Asking" maar het echte prijsnummer is inderdaad "The Only Living Boy in New York". Art was in gedachten meer bij zijn filmcarrière dan bij zijn muzikale maatje, en Paul weet daar nog een fraaie song over te schrijven ook.
De rest van de songs hebben voor mij na al die jaren hun glans verloren, en sommige songs heb ik nooit zien zitten, "El Condor Pasa" voorop. Als "Bye Bye Love". "Het is voorbij voor jou en mij " is, dan is "El Condor Pasa" "Una Paloma Blanca..."

BRIDGE OVER TROUBLED WATER 1970

De plaat der platen in de platenkast van de buurman.
Zo sijpelde hij stilletjes de slaapkamer van mijn broer binnen.
Mijn broer kocht een gitaar, leerde zichzelf spelen, schreef songs,
hoorde The Beach Boys en startte als hobby een eigen bandje.

Ik kreeg Simon & Garfunkel dus via mijn broer ingelepeld.
Drie songs kenden we al van op de radio: Bridge, Condor en Cecilia.
Netjes volgens de wetten van de popindustrie vooraan in de tracklijst gezet.

Daarna volgde clever genoeg het minst memorabele nummer van de hele plaat.
Keep the Customer Satisfied heeft nog die psychedelische inslag van het vorige album
maar botst hier naar mijn mening te zeer met het meer gestroomlijnde songmateriaal.

En dan is er Artie farty die dweept met meester architect Frank Lloyd Wright.
Een erg goed nummer waarin Garfunkels vocale aanpak tot zijn opperste recht komt.
Mooi met die jazzy toetsen die zullen terugkeren op Still Crazy after All These Years (1975).

Kant 2 opent met The Boxer en lailalai ... kennen we dat lied niet van ergens?
Een kant en klare kampvuur klassieker waarvan ik mocht leren dat ie van S&G was.
De single uit 1969 ging het album enkele maanden vooraf, maar past perfect in het plaatje.
Later zou Simon met Duncan, Hearts and Bones en Graceland vergelijkbare story's schrijven.

Baby Driver verscheen warempel ook op single in de US.
Een vluggertje dat iets te snel voorbij raast om genietbaar te zijn.

Maar daar doemt al meteen een andere klassieker op aan de horizon.
Tom, take your plane right on time ... en we glijden zachtjes mee op de vleugels
van een wall of sound arrangement om U tegen te zeggen met vocalen die Brian Wilson
vast niet onberoerd lieten. En het is alsof ik Garfunkel al Bright Eyes hoor zingen in de verte.

Why Don't You Write Me is best een lekker nummertje.
Een soort skiffle blues met een heerlijk arrangementje.

De Bye Bye Love cover hoor [Live] te lezen in de tracklijst.
Een ode aan hun vocale mosterdpot die ze tijdens het concert in Central Park
nog eens herhaalden, maar dit keer met die andere hit Wake Up Little Susie.

En dan eindigt deze megaseller met Song for the Asking.
Uit het gejoel van de menigte doemt enkel nog Paul Simon op.
Alsof hier een link wordt gelegd naar zijn eerstvolgende solo plaat.
Song for the Asking is een liedje dat het best scoort tijdens de kerst.

Terug naar het begin van de plaat.

Naar Sint Cecilia bijvoorbeeld, patroonheilige van de muzikanten.
Aardig om weten dat Simon voor deze song startte met enkel een ritme patroon.
Daarop kantkloste hij de hele song. Een meestamper voor de fanfare van ... Sint Cecilia.
Een procedé dat hij veel later zou herhalen op het album Rhythm of the Saints (1990).

En alsof dat niet volstaat gaat hij in El Condor Pasa alvast op bezoek bij Los Incas.
Bijzonder om te horen hoe Simon zich op Bridge over Troubled Water langzaam los weekt
van het folkduo imago en het bijhorende, muzikale verwachtingspatroon. Hij legt het oor
te luisteren bij andere muzikale tradities en zoekt naar nieuwe invalshoeken.

En dan is er de titelsong waarmee het album begint, maar evengoed weer kan afsluiten.
Bijna letterlijk de zwanenzang van Simon & Garfunkel die hoorbaar vechten om hun vocale gelijk.
Troubled water dus. En dat water tussen beide zangers blijkt inmiddels veel te diep.

Al gaan de credits voor de song naar Simon, de vocale inkleuring is toch Arts verdienste.
Met dat mistige stemgeluid van hem draagt hij de luisteraar moeiteloos over het water.
Simon & Garfunkel: het is vijf albums lang mooi, adembenemend mooi geweest.

Amen.

Heb het album er eens naast gelegd en je hebt gelijk. Iets verhoogd.

Het titelnummer behoort al een (voor mij) lange tijd tot mijn absolute favorieten en recent is daar The Boxer bijgekomen. Wat een prachtige nummers heeft dit tweetal weten te fabriceren.

Vind ik nu niet. Trouwens 1 van mijn favorieten en het geeft de plaat wel een extra dimensie. Dat het nummer op voorgaande albums zou passen is waar. Maar hier past ze evenzeer.

De non-georkestreerde Bridge over Troubled Water die als bonustrack op de remaster staat vind ik anders wel veel, veel mooier. 't Is een klasse nummer, maar dat arrangement doet er wel een tikkie van af wat mij betreft.