Portishead - Third (2008)

Dummy is op zich wel een sterk en relaxed album, maar in vergelijking met deze inderdaad minder spannend. Third is iedere seconde interessant. Een prachtige mix tussen chaos en rust. Navrante en gelukzalige geluiden, allemaal in één. Dummy is braver, meer gestroomlijnd.

Draai je hier nu niet de boel om? De tijdslijn is toch eerst Dummy, dan Portishead (de tweede) en dan Third. Dus als je al wil vergelijken dan is het dus zo dat Third behoorlijk anders klinkt dan het debuut en niet andersom wat mij betreft.

Is mij niet opgevallen maar is dat nu zo belangrijk
Maar goed. Ik zal het even voor jou corrigeren.

"Third" is het derde reguliere album dat Portishead gemaakt heeft dat wel even totaal anders klinkt dan hun debuut "Dummy".
(zucht)

Ik vind dat Dummy veel spannender is dan dit, voor mij, tegenvallende album. Ik hoor hier een aantal ideetjes die niet verder uitgewerkt zijn en ik hoor nummers die verpest worden door "rare" en misplaatste geluiden (trompet op een raar moment bv.).
Nee, echt een tegenvaller. Ik hoop dat een eventueel volgend album (is daar al sprake van?) niet voortborduurt op dit album...

Er ging even het gerucht dat er dit jaar al een nieuw album kwam, maar daar lijkt het nog niet op. Denk wel dat een nieuw album hier op voort zal borduren. Moet zeggen dat ik Dummy - hoe mooi ook - nooit meer draai sinds deze uit is. Ik vind deze plaat echt veel spannender en wat mij betreft is het zelfs een van de beste albums van het vorige decennium.

Ik was muzikaal zo gefrustreerd dat ik dacht dat ik geen 5* plaat meer tegen zou komen, uit nieuwschierigheid deze geluisterd en ziedaar, gelijk hoog in me top 10, briljante plaat!
Het heeft iets donkers, iets broeierigs maar vooral alsof doomsday word aangekondigd.
De sfeer hier is echt mijn ding, het geeft een beetje weer hoe ik me vaak voel, spacend, eng en down(geen verslaving ofzo) maar ook heel goed. Zijn de drums hier trouwens echt of elektrisch?

Hetzelfde bij mij! Ik kan er niet minder van maken, Top 10 materiaal. Elk spreekwoordelijk puzzelstukje is op zijn plaats gevallen. De opbouw van sommige nummers: The Rip, Machine Gun, Small, Magic Doors, Threads, maar ook de drones van Silence, We Carry On en Nylon Smile en de verstilde schoonheid van Deep Water en Hunter. Buitenaards inderdaad!

Dit smaakt naar meer, heel veel meer!

kan niks aan de bovenstaande berichten toevoegen, had nooit heel veel met Portishead voor ik deze hoorde, maar dit is echt een van mijn favoriete albums.

Briljant.

The Rip is zo'n fantastische trip, die mag van mij dag en nacht op repeat. Na enkele luisterrondes heb ik nog steeds het idee de plaat amper te kennen en stiekem ben ik daar wel blij mee. Blijven luisteren en ontdekken is in dit geval namelijk niet bepaald een straf.

Wat een sfeer, ik word er helemaal ingedrongen in deze plaat. Deze plaat is prachtig, staat nu trouwens terecht in mijn top 10 en kan zeker nog stijgen.

Behoorlijk geniaal album. Vreemd en toch zo lekker. The Rip en Magic Doors (die beat!!) zijn favoriet. De stem van Beth Gibbons werkt heerlijk hypnotiserend.
Enige minpuntje is Machine Gun, die repeterende machinegeweer drums storen mij te veel om van de rest te kunnen genieten.

Grappig da's het enige nummer dat ik zo nu en dan expres opzet. Dit nummer zou niet misstaan in een minimal techno mix. Ben benieuwd wat jongens als Marc Houle of Ambivalent hiermee zouden doen

Machine Gun

Machine Gun was altijd mijn favoriet, maar het wordt nu toch wat minder. Het nummer werkt voor mij het beste als ik let op de melodie die er later bijkomt, maar het nummer is me net wat te rechtlijnig. Voor minimal techno is het veel te langzaam en ik denk dat het nummer zijn charme ook wel verliest als je het tempo 25 bpm opschroeft. Wat dat betreft is het beter geschikt in een hiphopset. Ik las ook dat Chuck D wel eens mee heeft gerapt tijdens een optreden. En Flying Lotus draait het ook wel in zijn DJ-sets.

Threads, Small en We Carry On vind ik een stuk beter.

Klopt helemaal, Herman. Bij We Carry On heb ik dat ook een tijd gehad en momenteel zijn het Small, Threads maar ook Magic Doors (met dat fijne experimentele saxofoon (?) solootje) favoriet.

Bij mij was Machine Gun eerst ook en van de favorieten, maar nu vind ik het een van de minderen. Het machinegeweer begint me af en toe een beetje te irriteren. Favorieten zijn nu Silence, We Carry On en de twee afsluiters.

De grote favoriet hier.

Toch wel een mooi album, weet echter nog steeds niet helemaal wat ik ermee moet. Ik vind het soms echt onzettend mooi (Machine Gun, Small, Magic Doors), maar ik heb hetzelfde probleem als ik ook met Dummy heb: Beth Gibbons... Ik heb erg weinig met haar als zangeres, ik vind haar zang gewoon niet zo. En dat is érg jammer, want ik hoor verder heel veel moois. Toch heb ik ook wel een idee dat het een groeialbum is... 5* zal het door Beth echter nooit worden, vrees ik.

Huh??? met Joy Division en Talk Talk in je top 10?? Niemand kan toch zo mooi smachten als Beth?

Voor mij ook één van de allerbeste zangeressen, dat werd laatst in Utrecht maar weer eens bevestigd. Live heb ik nog geen betere gehoord denk ik (misschien PJ Harvey).

Ja, raar he? Ik weet ook niet hoe het komt, want ik heb ook het idee dat het precies in mijn straatje ligt. Toch vind ik Ian Curtis en Mark Hollis geweldige zangers, en Beth soms wat aan de vervelende kant. Moeilijk te verklaren.

Inderdaad Gibbons verward me soms. Maar dan op een zeer positieve manier. Bijvoorbeeld bij Carry On voel ik een zekere sensuele lichtheid. Een soort bizarre mix tussen Donna Summer en Kate Bush (dat engelachtige) Maar aan de andere kant klinkt ze soms als een getormenteerde jazz zangeres. Ik vraag me gewoon af, waar komen al die emoties precies vandaan?

We Carry On (ik luister hem net voor de ladder) is gebruikt door James Holden in zijn sets 2 a 3 jaar geleden. Kippenvel! Net ook weer

DIT... IS... ZO... GOED!!!


Man, man, man, wat een lekker plaat is dit.
Totaal niet toegankelijk, zeer experimenteel. Maar heel die plaat kruipt overal in je lichaam.

Ik vond (en vind) de tweede plaat absoluut de mindere en deze net zo goed als de eerste.
Heerlijke muziek als je in het donker in de auto rijdt.

Getormenteerd... Wow, mooi taalgebruik man!
Jammer, dat je wel "verward" verkeerd spelt...

inderdaat te snel geweesd!

Lekker album, op zich.
Ik hou alleen niet zo van die abrupte eindes.
Voor de rest vind ik dit een prima eerste kennismaking met Portishead.

Een prachtige combinatie van vrij dreigende, prachtige electronics die (en deze vergelijking is - niet voor niets - wel vaker gemaakt) wel aan Massive Attack doet denken en een geweldige zangeres die er perfect bijpast. Samen zorgen ze voor een ontzettend sfeervol album, waarin de instrumentatie en electronics voor de meest prachtige melodieën zorgen en af en toe lekker eigenzinnig worden toegepast. Dat mag ik wel als dat goed slaagt, zoals op dit album absoluut het geval is. De plaat blijft met gemak de hele zit boeien, het betovert, het kruipt onder je huid: een mooie ontdekking waarvoor ik jassn, die mij dit album tipte bij het super tip-topper spel, van harte dank.

Threads is zo fucking briljant!