dEUS - Vantage Point (2008)

Bijwijlen nogal overbodige rock-by-the-numbers die wel erg flauw uit de startblokken schiet, het is wachten op 'Slow' (meteen ook het hoogtepunt op de plaat, al mogen de laatste 3 nummers er ook wel wezen) als het eerste nummer dat zich boven de middelmaat kan verheffen.

Tikje beter dan het teleurstellende Pocket Revolution maar nog altijd niet van het niveau van de eerste drie platen. Ach, het is net als met de Smashing Pumpkins: die kwaliteit kan de band niet meer halen.

Wat een ongeinspireerde plaat zeg, saai, zielloos en ga zo maar door. 2*

Dit is zeker niet ongeinspireerd, ik hoor allerlei magnifikiteitjes, originele geluiden. Saai ook absoluut niet. Misschien dat jij meer luisterbeurten nodig hebt. Zielloos, kan ik je geen uitleg over geven waarom dat niet zo is, ik snap gewoon niet wat hier zielloos aan is!?

Ik heb de plaat 2 maal geluisterd, een maal in de trein gisteren, en zojuist op de pc. Ik zal uitleggen wat ik hier zielloos aan vind. Als ik hiernaar luister hoor ik enkel gladde tracks, zelfs waar ze gevoelig pogen te zijn, en denk ik elke keer 'dit heb ik al te vaak gehoord'. Gewoon nergens origineel en voor mij niet intressant genoeg, dat maakt het voor mij dus ook saai. Ik hoop dat je gelijk hebt met je bewering dat ik meer luisterbeurten nodig hebt, al ben ik bang van niet. Maar zeg nou niet 'wat een onzin', dat vind ik op een site waar het puur om smaak en voorkeur draait, een beetje jammer.

Het leek mij vrij duidelijk dat dit niet ongeinspireerd is en dus vind ik het onzin wanneer iemand dat wel beweert. Maar ik accepteer jou mening verder wel.

gewoon nog minstens 10 keer beluisteren

iedereen weet dat een dEUS plaat niet in 1 of 2 luisterbeurten valt

Pocket Revolution viel ook nooit en nergens hoor, zelfs niet na tig luisterbeurten. Misschien is dit wel een groeier, maar ik vrees dat de these dat er gewoon een roedel ondermaatse (zielloos is hier idd de correcte omschrijving) nummers op deze plaat staan meer steek houdt.

Mijn probleem met Pocket Revolution was dat Barman mij net iets te vaak 'stoer' leek te willen doen. Die plaat was echter sterk en overtuigend genoeg om dat enigszins door de vingers te kunnen zien.
Op Vantage Point doet Barman nog meer z'n best 'cool' te zijn. Deze plaat bestaat echter nagenoeg alleen uit zwakke momenten en daarom kan deze geforceerdheid dit keer helaas niet gecompenseerd worden.
Ik blijf erbij dat WCS en IABUTS briljante originele kunstuitingen zijn van grote chaotische inspiratie en TIC een van de best geconstrueerde en bedwelmend mooie meesterwerken van de jaren '90 en dat ze daarna een beetje de weg kwijt zijn geraakt. Eeuwig zonde, maar misschien zit er gewoon niet meer in voor ze en is de koek gewoon op.

Ik vind Barman nou net weinig aanwezig op dit album. Zeer veel andere vocalen en samenzangen, die stuk voor stuk goed klinken. Verder snap ik wel wat je bedoelt met Barman die "stoer" wilt doen, maar ik vind het niet van toepassing op deze plaat.

Nou, ik weet niet hoeveel het met Barman zelf te maken heeft, misschien niet zozeer in zijn 'merkbare' aanwezigheid, maar hij blijft toch de kapitein van het schip, niet dan?

Zeker, je doelt dus meer op de muziek zelf als op de zang?

Ik lees hier toch vrij negatieve dingen. Het komt volgens mij vooral neer op: "de kwaliteit van vroeger kan nooit meer gehaald worden". Ik zeg nooit nooit, maar Vantage Point (en Pocket Revolution) zijn inderdaad niet zo sterk als Worst Case Scenario, In A Bar, Under The Sea en The Ideal Crash. Een eigenzinnig debuutalbum, een geperfectioneerde, qua stijlen zéér uiteenlopende 'sequel' én een ijzersterke plaat met bovendien één van de beste nummers allertijden aanwezig (hoef toch niet te zeggen welke ). En dan Pocket Revolution. Ik blijf het een goede plaat vinden, maar op lange termijn haalt-ie 't (bij lange na) niet bij de eerste drie.

Vantage Point evenaart dat ook niet (komt wel in de buurt though!). Máár. Hóeveel beter dit album klinkt dan Pocket Revolution! De heerlijke opener When She Comes Down doet mij veel goeds vermoeden voor de rest van de plaat. Oh Your God = Suds & Soda, maar dan anders. Hoef er niet bij te zeggen dat het een coole rocker is, vooral live lijkt me dit gaaf. Mintzkov is niet mijn favoriete band en ook in Eternal Woman overtuigt de guest-vocal mij niet. Gelukkig blijft de rustige stem van Barman over, wat het nummer alsnog over de streep trekt. Favourite Game is cóól. Wat een gaaf einde! Padadadadadapapa. Ook weer zo'n nummer dat live volgens mij goed tot z'n recht komt. Slow is een diamant, een parel. Wat een geniale single, wat een práchtig einde! De vrouwelijke helft van The Knife stuwt het nummer naar hogere regionen.

Na dit alles komen we bij The Architect, een lekker dansbaar nummer. Niet bijzonder geniaal ofzo, maar ook zeker niet de slechtste dEUS-single (die eer gaat uiteraard naar 7 Days, 7 Weeks). Het experiment van Vantage Point heet Is A Robot met een erg vreemd middenstuk. In dit geval positief wel te verstaan. Smokers Reflect is een mooie ballade en benadrukt nog maar eens dat Barman wel degelijk mooi kan zingen. Aan The Vanishing Of Maria Schneider wen ik maar niet. Ik zou van elk nummer op Vantage Point een paar regels kunnen zingen, behalve van nummer 9. Nouja, misschien vaker horen. Popular Culture heeft zo'n heerlijke corny tekst en valt in positieve zin op door het kinderkoor. Schitterend einde van wederom een sterke dEUS-plaat.

Vantage Point is dus geen WCS, IAB, UTS of TIC. Maar tegelijkertijd is het ook geen Pocket Revolution. Het is een nieuwe weg die dEUS ingeslagen lijkt, waar het experimentele (grotendeels) vervangen wordt voor een dansbare, live-geschikte plaat. En zo verrassen Barman en co. mij alsnog en kan ik alleen maar jaloers naar de Belgen kijken. Ik wilde dat Nederland zo'n superband kende.

4,5*.

wij hebben kane (waahahaha)

ik begrijp de negatieve reacties ook niet zo goed, ik snap ook niet dat men PR slecht vind

magoed, ik vind um dus wel ok, deze plaat, en ik denk dat je dit los moet zien van voorgaand werk, het is niet wat je gewend bent, en dat is ok,dan blijkt het toch een goeie plaat imo

kheb overigens het id dat als er meer tijd ingestoken zou zijn het beter zou zijn geweest

de kenmerkende stijl van opbouwen en toevoegen van instrumenten blijft hier wat op achterwege en mede daardoor lijken het wat standaard deuntjes

Telkens ik Slow hoor, wordt het nummer gewoon beter en beter. Echt een topper, binnen de korste keren in men top 5 beste dEUS songs denk ik.

Voor de rest van het album voorlopig 4*, maar dit gaat zeker nog stijgen!

Nog even te vroeg voor een definitief cijfer, maar toch even vooraf.....:

Jezus, wat steekt dat "Favourite Game" toch ijzersterk in elkaar!

Echt wel pure klasse. En dit voor een band van wie ik stilaan begon te vrezen dat ze het niet meer 'konden'. Geheel onterecht, zo blijkt!

Nu ik eraan denk: Die indrukwekkende "papababappababababap..." stukjes, zat dit al niet op het einde van de crescendo in Theme from Turnpike, in de live-uitvoering deden??? Of is dit al een ouder herwerkt nummer, dat ze toen twee jaar geleden al live speelden?

Mauro deed dat trucje inderdaad steeds aan het eind van Theme From Turnpike op de vorige tour:

The Power of Haha

Leuk dat het nu, ietsje aangepast, zijn eigen nummer heeft

Ik weet nog niet wat ik met dit album aan moet. Ik vind het niet echt te vergelijken met andere dEUS albums, en als ik het ergens mee moet vergelijken, dan kom ik uit bij Achtung Baby van U2. Vraag me verder niet om uitleg, want die kan ik niet geven. Ik mis de zachte zang van Barman die op andere albums wel aanwezig is; en dus ook een stuk emotie. Laat Stef Kamiel zich maar weer met dEUS bemoeien, Mauro mag ook blijven; maar laat hem meer funk in de muziek brengen; klinkt nu allemaal te veel electroclash achtig.
Geen slecht album; zeker niet, maar toch wel te weinig bezieling in de nummers.

hoe moeilijk ik het ook vindt, weerhoudt ik er mijzelf van al te gaan luisteren op een of andere site, roel wacht tot vrijdag als dat lukt (maar 6 dagen meer, komaan roel, je kan het)

Als je alle albums 10 gaat luisteren wordt zelfs Bonnie Raitt nog spannend...

Ik vind de nieuwe dEUS best wel goed... maar niet overdonderend. Ik mis een stukje meeslependheid of zo iets. Nummers als Eternal Women, Smokers Reflect en The Vanishing... bekoren mij meer dan Slow. The Architect vind ik echt TE goedkoop.

Iemand noemde dit alles 'zielloos'. Dat gaat bij niet op, al begrijp ik het wel. In een eerdere recentie word bij vele nummers gerefereerd aan andere bandjes. En hoe afwisselend alle albums ook zijn geworden, het was 'vroeger' altijd dEUS. En andere bandjes wilde die sound kopiëren. Nu schijnt dEUS dus sounds van anderen te pakken...

Dat 'zielloos' kan ik wel inkomen. Pocket Revolution was al meer stijl dan emotie, en dat is hier voor mijn gevoel nog verder doorgevoerd. Al met al klinkt het wat te smoooooth. Vooral TIC raakt me nog steeds, ook als ik er niet heel aandachtig naar luister. Dat heb ik met PR en VP nog niet gehad. PR is wel gewoon 'vette muziek', zeker live en ik denk dat voor VP net zo opgaat (dinsdag is de test).

Eigenlijk is de verandering in sfeer vergelijkbaar met wat ik had bij X&Y van Coldplay (en roep nu niet allemaal dat het muzikaal niets met elkaar te maken heeft, want dat weet ik ook wel). AROBttH was een gevoelige plaat, X&Y meer het album met de perfecte pianopartijen en stationsongs. Stijl boven gevoel.

Dus, als je Vantage Point plaat wil vergelijken met het voorgaande, dan is 'ie niet bijzonder goed, het hart is nog zoek. Om maar even af te sluiten met een vies woord: 'groeiplaat'.

Eerste paar keer luisteren was ik nog neit overtuigd, maar nu op deze brakke zondag ochtend word ik overdonderd door dit wederom geweldige album.

Wat is eternal women toch een prachtig nummer. Hoe Lies Lorquet dat E.T.E.R.N.A.L zingt, mijn god om verliefd op te worden gewoon!

Nee, veel verder dan 'degelijk' kom ik niet, en ik kan zelfs nog wel een eindje meegaan met de mensen die dit een ongeïnspireerd album vinden. Vooral in de teksten vind ik dat tot uitdrukking komen, ik zat echt echt wel een paar keer "mjah.." te mompelen als er weer zoiets voorbijkwam als Eternal woman are you listening well? Eternal woman are you breaking the spell?, zo geforceerd aan elkaar gerijmd en zo nietszeggend. Daar heb ik op dit album nog wel vaker last van.

Muzikaal gezien heeft het nogal een valse start, Favourite Game is een opleving, maar pas vanaf Is A Robot wordt het echt van een hoog niveau. Het album wordt vooral een heel eind opgekrikt door de twee onwaarschijnlijk mooie afsluitende nummers, The Vanishing of Maria Schneider en Popular Culture. Dat zijn de momenten waarop ik echt versteld sta van de kwaliteit van deze band, maar die momenten zijn op dit album helaas zeldzaam.

hehe ---> geen bezieling, zielloos, enz...

de backlash na de eerste golf van jubelberichten was natuurlijk niet te vermijden.

on topic: na 1 week heavy rotation is dit zondermeer de beste dEUS plaat ever.

Dat Tom Barmans zangstijl van arty-farty (lol) naar cool ge-evolueerd is past perfect bij de muziek die ze nu maken: perfect uitgebalanceerde mix van popmuziek en rock, clever verpakt in de Deus-stijl die sinds the Ideal Crash gehandhaafd wordt.

Zielloos is het mijns inziens nooit: nummers als Slow, When She comes Down, eternal Woman en smokers reflect staan bol van passie en bezieling. Misschien minder door de zang van Barman (het melancholisch, gepijnigde van The Ideal Crash is ver te zoeken, maar dat was dan ook een "break-up"-plaat), maar eerder door de manier waarop de vocalen in de muziek ingebed zijn. Dat Peter Gabrilaans bruggetje in Smokers delight bijvoorbeeld, de gitaren in het refrein van "when she comes down", het met schaduwige en duister ingespeelde "Slow" of de speelsheid en vreugde waarin op "maria schneider" gemusciseerd wordt.

En we kunnen toch alleen maar blij zijn dat Barman en Co op "popular Culture" nog maar eens hun muzikale en stylistische grenzen nog maar eens verleggen en een bijna Flaming Lipiaanse slothymbe afleveren!

Waar "pocket revolution" een stap terugwaarts was in vergelijking met "the ideal crash" is dit album weer twee grote stappen voortwaarts. De toekomst behoort dEUS en de toekomst begint nu.

Dit alles is toch maar puur een mening.
Waar ik Pocket Revolution een schitterend album vind, vind ik deze echt niet spannend. Geen enkele uitschieter. Eternal Woman, Oh Your God & The Architect zijn tot nu toe mijn "favorieten".
Dit 2 stappen voorwaarts noemen is naar mijn bescheiden mening dan weer echt larie. Dit is bijlange niet zo veel beter als Pocket Revolution (als het al beter is) & komt m.i. tot de knieën van In a Bar, Under the Sea, wat ik de minste dEUS van de 4 vind.

ik heb zo het id dat dit een album is wat alsnog gaat vallen

hoe vaak hebben we de negatieve kritieken wel niet gelezen bij een plaat die hoge verwachtingen had en waar bleek dat men en andere koers was ingeslagen, die alsnog geniaal bleek

het is idd ff wennen, maar kan me niet voorstellen dat dit een zwakke plaat blijkt

Ik heb vooralsnog hetzelfde. Eigenlijk zijn alleen Slow, The Architect en de laatste twee nummers écht goed. Bij de rest heb ik inderdaad ook vaak een gevoel van 'mwah'. Het is niet zo spannend als het bij de eerdere albums was.

de die-hard fans zullen inderdaad als eerste op het album duiken. Met de andere muziekliefhebbers komt ook er ook meer neutraliteit en zal het cijfer wat inzakken.

Voor een aantal die-hard fans is dit album ook wel een tegenvaller.