menu

dEUS - Vantage Point (2008)

mijn stem
3,64 (677)
677 stemmen

Belgiƫ
Rock
Label: V2

  1. When She Comes Down (5:05)
  2. Oh Your God (3:51)
  3. Eternal Woman (4:22)

    met Lies Lorquet

  4. Favourite Game (4:11)
  5. Slow (6:09)

    met Karin Dreijer Andersson

  6. The Architect (3:56)
  7. Is a Robot (4:57)
  8. Smokers Reflect (4:26)
  9. The Vanishing of Maria Schneider (4:43)

    met Guy Garvey

  10. Popular Culture (4:56)
totale tijdsduur: 46:36
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
4,0
aERodynamIC schreef:
Ik vrees dat dit wel eens mijn eerste teleurstelling gaat worden voor wat betreft een band die 3x 5* aflevert en 1x 4,5*. Ach, eens moet het er een keer van komen dat je favorieten met een cd komen waar je niet zo heel veel mee kunt. Daarbij blijven er nog 8 nummers staan die misschien weer heel erg meevallen. Blijft het nog even spannend.

Laat ik maar beginnen met te zeggen dat het me allemaal reuze is meegevallen, wat zeg ik? Ik vind Vantage Point eigenlijk net zo goed als Pocket Revolution. De grootse 5 sterren die ik voor de eerste drie albums over had zullen niet gehaald worden maar daarmee is het dus niet zo dat dit een slecht album is, integendeel, weer weet dEUS een album af te leveren dat me weet op te winden en absoluut te pakken. Iets wat ze keer op keer flikken. Ik ben het er een klein beetje mee eens dat het magische een beetje ontbreekt (dat vond ik al bij het vorige album), maar ze consolideren hun kwaliteit absoluut en weten dat dik te onderstrepen met klasse-nummers.
De eerste klanken van When She Comes Down verrassen me eigenlijk best wel. Ik hoor er een soort Talking Heads-achtige sound in (die sound verdwijnt overigens al snel na het intro). Niet echt typisch dEUS in elk geval. Het nummer heeft een paar draaibeurten nodig gehad, maar inmiddels heeft het me goed weten te raken. Er hangt een bijzonder sfeer rond dit nummer waar ik nog niet helemaal uit ben. Misschien toch nog wat magisch dan. In elk geval ben ik dit al een beetje gaan indelen bij mijn favoriete tracks.
Oh Your God zal ik zeker niet magisch noemen, maar wat rockt dit nummer lekker zeg. Toen ik luistersamples hoorde wist dit me al te overtuigen en dat doet het nu zeer zeker. Lekker rauw, lekker ruig en toch een heerlijke flow. Hiermee creeëren ze in elk geval een favoriet nummer tot nu toe.
Eternal Woman neemt gas terug en is goed herkenbaar dEUS, misschien wel een beetje terug naar The Ideal Crash, maar dan wel, het moet gezegd, deze keer net even dat kleine stukje extra dat ontbreekt. Hoe dan ook wel een relaxt nummer dat prima in elkaar zit en voor een prima rustpuntje zorgt na Oh Your God.
JWB schreef dat dEUS met dit album misschien wat tegen Soulwax aanschurkte. Toen ik Favourite Game hoorde dacht ik gelijk: daar zou dit nummer best wel eens verantwoordelijk voor kunnen zijn. Met nummers als deze neemt dEUS inderdaad wel wat afstand van de schitterende nummers als te vinden op de eerste drie albums, maar ik vind het zeker wel een bijzonder nummer ook al komt de sound bekend voor.
Slow heeft me echt heel erg veel draaibeurten gekost om te komen waar het nu is: namelijk een prima nummer. Het komt niet vaak voor dat nummers er zo lang over doen, maar dit is er dus wel zo eentje. Het kostte veel tijd om op me in te werken maar dat is nu dus dik voor elkaar. Het is een broeierig nummer en wekt een zekere spanning op die het hele nummer onderhuids weet te blijven.
The Architect deed me in het begin ook helemaal niks, en dat terwijl ik het album van Magnus toch erg lekker vind. Want aan Magnus doet dit me toch wel denken. Inmiddels is dit nummer nog veel beter gearriveerd dan Slow. Het swingt de tent uit en ze krijgen mij er funky dansend mee mijn huiskamer door. Van 'bah doet me niks' naar 'yeah baby yeah' in een paar weken tijd.
Op Is a Robot horen we toch wel een beetje een nieuwe weg die dEUS is ingeslagen. Het is wat rauwer en ruwer en daar is de volvette gitaarlaag ongetwijfeld verantwoordelijk voor. Ook dit is een wat moeilijker nummer om doorheen te komen en kost ongetwijfeld wat tijd, maar bij mij begon het na een paar keer toch wel te komen.
Smokers Reflect doet me ergens aan denken en tot nu toe ben ik er nog niet achter waaraan. Ik dacht een beetje aan Elbow (wat zou kunnen omdat Guy Garvey op het volgende nummer meedoet). Hoe dan ook is dit wel een bijzondere song.
Elbows Guy Garvey doet zoals gezegd mee op The Vanishing Of Maria Schneider. Het is niet zo dat hij dit nummer naar een hoger plan tilt, wel is dit een uitstekend nummer wat ook meerdere draaibeurten nodig heeft om beter tot je te komen. Ook hier is de sound van het nummer best rauw te noemen wat hier en daar een beetje ten koste gaat van de bijzondere momenten die we tegenkwamen op bijvoorbeeld WCS.
Afsluiter Popular Culture doet aan het einde notabene denken aan Polyphonic Spree. Zou Barman voor de grap tijdens optredens ook in zo'n lang gewaad gaan optreden?
Goed nummer dat ook een perfecte afsluiter vormt van een album waarbij ik opgelucht adem haal. Ik was bang voor een tegenvaller en dat zou niet eens zo erg zijn gezien het feit ze al 4 schitterende albums hebben afgeleverd. Maar wat blijkt? Dit album is gewoon ijzersterk en kan zich zeker meten met Pocket Revolution, het enige album dat ik niet op 5* had staan.
dEUS hoefde zich voor mij al niet meer te bewijzen, maar Vantage Point toont aan dat deze band echt tot mijn allergrootste favorieten behoort. Het was niet nodig om de band nog in mijn hart te sluiten (dat was lang geleden al gebeurd), maar het is toch wel fijn te weten dat de liefde nog heel innig kan blijven. Hier teer ik wel weer een tijdje op en als we de verhalen mogen geloven hoeft dat niet eens zo lang te duren omdat er al plannen zijn voor een album in 2009. We zullen zien........ ik ga me voorlopig nog verder verdiepen in Vantage Point en dat zal ik met alle plezier gaan doen!

avatar van itchy
2,5
Nou, vooralsnog laat Vantage Point me behoorlijk koud. Ook ik ervaar een behoorlijke afstandelijkheid, het lijkt wel alsof er veel te lang aan de plaat is gesleuteld. Ik mis het rauwe en pure. Het lijkt verdorie wel een plaat die door studiomuzikanten is ingespeeld. Ik zit telkens te wachten tot Mauro eens uit de bocht mag vliegen, of tot Tom eens écht intiem durft te worden. Maar dat gebeurt niet, en over de volle lengte hoor ik een band zonder eigen smoel. Ook na vijf luisterbeurten blijft me weinig van de nummers bijstaan, het is een vrij eenvormig gebeuren. Te veel songs zijn op dezelfde manier gesmoord in een bedje van strijkers en synths. Op deze band is vooral het woord "degelijk" van toepassing en dat is wat mij betreft geen positieve omschrijving.

Zonde, want je hoort de vakmanschap en ik geloof zeker dat het Barman en consorten menens is, maar het komt niet over. Waar in de "oude" dEUS (je gaat toch onbewust vergelijken) het geheel meer was dan de som der delen, vind ik dEUS anno 2008 een ietwat anonieme en te gladde band.

avatar van Zandkuiken
4,5
In één of andere Franse recensie werd dEUS anno 2008 vergeleken met een oudere dame die wanhopig op zoek gaat naar haar jeugdige schoonheid, door middel van facelifts en botox enzovoort. De auteur van dat stukje verlangt blijkbaar iets anders van Barman en z'n handlangers dan ik, want Vantage Point is nu al mijn plaat van 2008. De intensiteit waarmee ik deze release heb beleefd bewijst dat dEUS mij meesleept zoals geen enkele andere band dat kan. Deze plaat heeft uiteraard nog maar weinig te zien met WCS, MS=MC of IABUTS, maar toch voelt Vantage Point als een heel logische opvolger van The Ideal Crash en Pocket Revolution. Sommige mensen zoeken in dEUS misschien vooral naar de ongepolijste schoonheid van de beginjaren, maar ik hou evengoed van de rechtlijnigere songs waarmee Barman uitpakt sinds de TIC-periode. En binnen die aanpak zijn de nummers op deze nieuwste worp van een onwaarschijnlijke kwaliteit. Misschien zal Vantage Point op termijn voor mezelf niet dezelfde impact hebben als The Ideal Crash (dat album staat voor mij gelijk met schoonheid vastgelegd op een geluidsdrager), maar ik vind 'm toch iets sterker als (het eveneens fenomenale) Pocket Revolution. Voorlopig is er nog geen lied dat mij al kan raken als Bad Timing of Nothing Really Ends, maar als geheel vind ik VP nu al beter. Niet dat er op Pocket Revolution slechte nummers staan, zeker niet, maar deze is qua niveau consistenter, en sleept je echt mee in één onafgebroken luistertrip.
Opener When She Comes Down is 'n typische dEUS-"groeier" (Heeft Tom Barman beslag kunnen leggen op een magische formule waardoor zijn nummers bij elke luisterbeurt beter worden?!). Deze song heeft nog 'n ruime groeimarge, maar klinkt nu al hemels. Wat 'n prachtig refrein!
Oh Your God, dat al 'n tijdje geleden te horen was op de podcast van Les Inrocks, is waarschijnlijk het hardste nummer op de plaat en meteen ook één van m'n favorieten. In de maanden die vooraf gingen aan deze release, bestempelde Barman Vantage Point als zeer into-your-face. Hij dweepte ook vooral met bands als Queens Of The Stone Age en Tool en dus vreesde ik al dat dEUS met een loeihard werkje ging komen aanzetten. Begrijp me niet verkeerd, ik ben een groot fan van QOTSA en ik hoor dEUS graag rocken, maar ik hou toch vooral van hun eclectische karakter. Ik was dan ook aangenaam verrast dat er eveneens ruimte was voor rustige songs, zelfs meer dan op Pocket Revolution vind ik persoonlijk. De tragische signatuur van Pocket Revolution heeft Barman wel ingewisseld voor peis en vree, en dat vind ik toch een beetje jammer. Ik zie mijn grote held liever gelukkig dan miserabel hoor, maar de pijn die rond Pocket Revolution hangt, is best wel romantisch en ook een deel van de kracht van dat album.
Eternal Woman is 'n mooie ballade, maar heeft nog niet de kracht van pakweg The Magic Hour, Secret Hell, Serpentine of Magdalena. Lies Lorquet die E-T-E-R-N-A-L fluistert, had pijnlijk kunnen worden, maar pakt gelukkig mooi uit. Tekstueel flirt Barman soms al eens met de grote metaforen: zo word ik al wat angstig als ik de woorden "ocean" of "stars" hoor. Om het met zijn eigen woorden te zeggen: "Heaven and moonshine, you gotta be kidding". Maar goed, dit is niets nieuws, luister maar eens naar Disappointed In The Sun. Verder vind ik de lyrics op deze Vantage Point best wel sterk, hoewel sommigen Barmans hersenspinselen al eens onder de noemer "stoerdoenerij" durven te plaatsen. Ook de zang is hier absoluut top, en klinkt minder melig dan op Pocket Revolution.
Favourite Game is een sterk nummer dat misschien nog wat moet groeien, maar dat vooral het torenhoge niveau moeiteloos vasthoudt. Echt sexy vind ik de tekst nu niet, hoewel Tommy hier toch zwoel uit de hoek wil komen.
Slow dan, voorlopig het absolute hoogtepunt voor mezelf. De gastvocalen van Karin Dreijer Andersson tillen dit lied naar hogere regionen, en maken me nieuwsgierig naar The Knife, waar ik nog niks van ken. De recensies van Vantage Point zijn over het algemeen wat minder positief dan ten tijde van Pocket Revolution, heb ik zo de indruk. En als ik dan een bespreking lees waarin Slow wordt neergesabeld, denk ik al "Die heeft het niet gesnapt". Nogmaals, andere verwachtingen ...
The Architect wordt weleens het meest banale genoemd dat deze groep ooit op plaat heeft gezet, en ergens kan ik me daar wel in vinden. Het is een erg leuk nummer, maar het "vervoert" me niet. Ik hoor het eigenlijk ook liever passeren op de radio dan in de context van Vantage Point.
Het iets avontuurlijkere Is A Robot is dan weer iets harder en heeft ook nog groeipotentieel. Hij bevalt me nu al prima en kan op termijn uitgroeien tot één van mijn grote favorieten.
Het slot van Vantage Point is ingetogen en melodieus, en wordt op gang getrokken door het prachtige Smoker's Reflect (schitterende titel overigens!): het moment dat Tom Barman "Oh you're oversimplifying" inzet, is hartverscheurend.
Over The Vanishing Of Maria Schneider ben ik nog niet helemaal uit: soms sleept deze een beetje, maar anderzijds is het de enige song die me op een ander moment al het diepste heeft geraakt. Misschien wel de beste rustige, misschien de minste? De tijd zal het uitwijzen ...
Met afsluiter Popular Culture heb ik de indruk dat het Nothing Really Ends-truukje nog eens wordt overgedaan. Sterk nummer, maar geen Nothing Really Ends vrees ik. Toch is de climax één van de hoogtepunten.
Vantage Point is inderdaad misschien iets "makkelijker" dan WCS en IABUTS. Het kost minder moeite om "mee te zijn". Maar daar staat dan tegenover dat deze minder grillig is, dat het tien keer raak is. En dat is toch ook wel belangrijk voor me, dat een plaat coherent en vooral consistent is. Hoe dit album zich zal verhouden tot de rest van het oeuvre, daar heb ik nu nog geen idee van. Elk dEUS-album moet groeien, en misschien boet VP binnen een aantal jaar wel in aan kracht, in tegenstelling tot de andere platen. Maar daar kan ik me nu nog geen zorgen over maken. Nu is het genieten geblazen!

avatar van Sir Spamalot
Sir Spamalot (crew)
Dank zij de topic “Ga dat album eens reviewen” kwam ik opnieuw in contact met deze “Vantage Point” van mijn landgenoten Deus, tevens hun vijfde studioalbum. Deze had ik bij het uitkomen al een paar keren beluisterd, dank zij mijn lokale pindakaasboer , dus ik was er al enigszins mee vertrouwd. Dit weekend en vandaag heb ik de gelegenheid genomen om dit nog een paar keren te beluisteren (vandaag alleen in mijn bureel, want collega is vandaag papa geworden). Voor de Deus-kenners geef ik nog even mee dat ik enkel hun “hits” (lelijk woord) ken en dit album, dus schiet mijn kop er niet af als ik er naast zit.
Volgende zaken vallen mij in heel positieve zin op: de helderheid van de productie want je hoort werkelijk ieder detail, de heel sfeervolle inkleuring van de nummers en de subtiele details in hun muziek. Het begint heel mooi met She Comes Down, een lekker traag sfeervol stukje muziek. Opvolger nummer twee vind ik muzikaal mooi (lekker gitaarwerk) maar de zang bevalt mij minder (de gesproken stukken althans), want Tom heeft best wel een goede stem. Eternal Woman met gastzangeres Lies Lorquet vind ik een zalig nummer: prachtige samenzang en opnieuw die sublieme sfeer – een topper. Favourite Game is weer zo’n heel catchy nummer, de bassriff blijft onmiddellijk in je geheugen haken. Slow (met gastzangeres Karin Dreijer Andersson) heeft een paar draaibeurten nodig gehad maar opnieuw een prachtsong met veel sfeer. Dan volgt natuurlijk de overbekende The Architect, inventief gitaarwerk opnieuw. Over Is a Robot en Smokers Reflect kan ik niets negatief zeggen, mooie nummers, maar dan komt The Vanishing Of Maria Schneider (bekend van de film Last Tango In Paris met Marlon Brando): een pareltje, luister er gewoon naar hoofdtelefoon op en ogen dicht. Popular Culture sluit deze aardige, sfeervolle cd af.
Leuke zijsprong voor mij (ik ben een hardrocker op leeftijd )en ik ga me zeker op tijd en stond verder verdiepen in Deus. Ook vind ik het positief dat niettegenstaande hun populariteit en hun “hits” (weer dat lelijk woord) ze een coherent album hebben gemaakt en daar hecht ik wel belang aan in dit geval: nergens zakt dit album in of staat er een slecht nummer op, maar de één vindt schoon wat de ander lelijk vindt…

avatar van Gajarigon
2,5
Vantage Point is een verrassend plaatje. Rustig, braafjes, dikke productie (synths en strijkers zijn alomtegenwoordig), voorspelbaar welhaast. De zang van Tom Barman blijf ik ondermaats vinden (ben echt niet zo'n fan van de man), en mede door de productie lijken alle nummers ook verdacht veel op elkaar. Er is niets te vinden dan kan storen, maar ook niets beklijvend. Middelmatig dus.

Gast
geplaatst: vandaag om 06:18 uur

geplaatst: vandaag om 06:18 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.