dEUS - Vantage Point (2008)

Comme on dit en français; "les gouts et les couleurs ne se disputent pas!". inderdaad.

Begin de cd na een aantal maal luisteren steeds beter vinden, vooral Favourite Game vind ik echt geweldig en is erg aanstekelijk. Misschien niet allemaal vernieuwend zoals hun vorige 2 albums, toch erg goed.

ik vind hem wel vrij goed, het is een album dat moet groeien. het is niet zo dat je na 1x te beluisteren een oordeel kan vergen over deze plaat(alleszins bij mij toch niet). toppers van dit album zijn: slow, popular culture, eternal woman, oh your god en the Architect

De eerste CD die ik van hen hoor, ik moet toegeven: heerlijke (Indie) Rock! Het lekkerste nummer vind ik Eternal Women, gevolgd door The Archtiect.

4

The arcitect springt er aan het beging boven uit, maar naar 10 keer luisteren zijn het juist slow, entenal woman en afsluiter popular cultere (met het prachtige kinderkoor) de beste nummers,
"Jan smeets volgend jaar moeten deze belge de hoofdacht zijn op pinkpop"

Ik blijf er bij: geen tweede 'revolutie op zakformaat' voor dEUS. Wel een erg mooie plaat, met sfeervolle nummers als 'When She Comes Down', 'Eternal Woman', het zwaar aangezette 'Slow' of het aanzwellende 'Popular Culture'. Voor de rest lijkt het wel op Barman en zijn kompanen zoeken naar een radiovriendelijk geluid, met het oerdegelijke 'The Architect' op kop. Slecht is dat niet - intgendeel, 'Vantage Point' grijpt wel vaker naar de keel - alleen verlangen we nog steeds naar hoe het vroeger was?
4,25*

Als het heden zo fantastisch zou zijn, zouden we niet terug verlangen naar het verleden .

Ik moet dEUS van vroeger niet (als één van de weinigen, denk ik). Ze waren toen net iets té experimenteel en apart. Natuurlijk vind ik nummers als Instant Street en Suds'n Soda wel mooi, maar niets in vergelijking met de nummertjes op dit album.

Ik durf zelfs zeggen dat de 10 nummers op deze plaat mijn persoonlijke top 10 aan dEUS- nummers is!

Ja, ik ben een (redelijk nieuwe) fan...

loop ik gister op een feestje he... hoor ik daar deus uit de speaker. ik: "lekker nummertje dit he.. ja ik ben echt wel gek van deus!" ... repliek: "wat vind je van hun nieuwe album dan?" ik: "....... nieuw album?...... " *schaamrood op wangen*

hoe het kan dat ik nu pas hieraan begin... joost mag het weten. in ieder geval heb ik helemaal niets meegekregen van een zogenaamd 'mediacircus' oid. dat maakt het oordelen voor mij misschien wat makkelijker, 'objectiever' misschien

helaas, onbevooroordeeld ben ik zeker niet. want ja, deus ligt me aan het hart en heeft mijn onvoorwaardelijke loyaliteit allang verdient. ik zeg 'verdient', want die loyaliteit komt niet uit de lucht vallen.

wie deze heren gevolgt heeft vanaf de beginjaren weet nu al waar ik over spreek. barman's zang is er om verliefd op te worden en tekstueel is het telkens weer een schot in de roos. vanuit het gevoel gesproken inzichten. en dan die kunst om hun composities zoveel muzikale flair in te geven. zoveel stijlen in het arsenaal. alles voor de muzikale idee.

nu dan dit album. bevooroordeeld als een echte fan heb ik al vlinders in mijn buik voordat ik aan de eerste luisterbeurt begin. met geen sprankje twijfel dat ik 3 kwartier vervoering in het verschiet heb.
zelf-vervullend of vervuld van vertrouwen? u mag het zeggen...

2 uur later word ik wakker uit mijn roes. als herboren kijk ik de wereld in. een goede dosering euforie, romantiek, bezinning en energie hebben zich meester van me gemaakt.
dit album voldoet niet aan mijn verwachtingen.... hij overtreft ze!
dit is ALLES wat ik van deus durf te verwachten EN MEER.

wat sommigen 'toegankelijk' noemen herken ik als een stylistische dichotomy. er is op bepaalde punten gekozen om de oppervlakkige vormelijke kant van muziek te benadrukken en af te zetten tegen de emotionele aard van muziek. dit wordt het best duidelijk met "the architect"; een intellectueel, geknutseld bouwwerk temidden nummers met een gevoeliger, hartstochtelijker aard. twee facetten van muziek die alleen echte groten succesvolle kunnen verenigen.

misschien zelfs nog veelzijdiger dan "Worst Case Scenarion" valt al het voorgaande werk hier op zijn plek.
sommige nummers explosief en energiek (Oh You God), andere romantisch en gecontrolleerd (Eternal Woman). ik hoor "In A Bar..." hier terug (When She Comes Down), "The Ideal Crash" (Slow, Is A Rose) en "Pocket Revolution", maar ook veel 'nieuwe dingen' (Favourite Game (-> hoor hier de invloed van Soulwax!), The Architect).
de teksten vertellen weer heel lief en zacht keiharde waarheden. van persoonlijke politiek tot maatschappijkritiek. vernieuwend waar het vaker direct de toehoorder toespreekt, en bij vlagen 'harder' is geworden... volwassener ook. vervolgens wordt er ongelovelijk genuanceerd en dynamisch geluid gegeven aan deze boodschappen met een Barman die soul, funk en rockzang aandurft en met veel gebruik van meerstemmigheid.

als je dan zonodig bevooroordeeld moet zijn (je bent mens dus kunt niet anders ) gebruik het dan niet door een nauwkeurig bepaalde ervaring te verlangen (odner het mom van 'smaak')... maar gebruik het om het vertrouwen te hebben dat het daar waar de artiest naartoe beweegt ook genieten is. zo kom je nog eens op terra nova.

nu wil ik overigens niet concluderen dat ik dit beter vind dan al het voorgaande. dat zou ik uberhaupt nu nog niet kunnen zeggen, maar verwacht ik ook niet tbh. maar pocket revolution... die moet het toch nu al afleggen geloof ik.

het is weer een hele fijne lekkere deus!
wat vrolijker en frisser dan pocket revolution...
ja deze blijft nog wel even hangen in mij cd speler!
4 sterren

Deze week gekocht en na 3 keer luisteren:
Beter album dan Pocket Revolution met vooralsnog als opvallende sterke nummers Eternal Woman, The architect en Smokers reflect.

Het niveau van hun eerste 3 albums halen ze echter helaas weer niet, vind ik. Vooralsnog 4 punten.

Wat me opvalt na één luisterbeurt, wat klinkt Tom Barman soms als Damon Albarn. Soms nog meer als Albarn dan Albarn zelf.... (Bij wijze van spreke dan natuurlijk).
Ook vind ik sommige nummers behoorlijk on-uniek (ja, stom woord...) klinken, dat valt me bij dEUS wel een beetje tegen.

Voor de duidelijkheid, ik ken verder alleen nog het album Worst Case Scenario.

Ja, in een zekere zin klinken sommige nummers inderdaad wat banaal, maar dat neemt niet weg dat er enkele kleppers tussen zitten.
Ik zou zeker toch eens de andere albums ook eens beluisteren, het is de moeite..

Ik vind het opvallend dat men dit album door de bank genomen beter vindt dan Pocket Revolution. Ik meen dat laatstgenoemde toch beter is. Op Vantage Point staan m.i. een aantal nummers die ik gewoon niet goed genoeg vind voor een dEUS album. Daarmee doel ik vnl. op 'Is A Robot' en 'The Vanishing...' (ondanks medewerking van Elbow-frontman). Zonde. Pocket Revolution is naar mijn bescheiden mening van voor naar achter en weer terug helemaal goed.

'Is a robot'? Niet goed genoeg voor dEUS? Je weet niet wat je zegt man. Die outro is fenomenaal!

De laatste drie nummers hebben nogal wat weg van R.E.M. ten tijde van Automatic for the People, naar mijn mening dan. En natuurlijk de meer ingetogen kant van Blur, mee door de stem van Damon Albarn, eeh..., ik bedoel Tom Barman natuurlijk.

ja die ruled inderdaad wel een pakske

Prachtig album van onze buren. Ik heb nog niet veel ander referentiemateriaal van dEUS zelf, maar het is niet moeilijk te horen dat dit gewoon een fantastische plaat is.
Ik viel als eerste voor de ultieme cross-over tussen dance en rock in de vorm van The Architect, maar inmiddels hebben alle nummers hun schoonheid geopenbaard. Deze zal hoog scoren in mijn eindejaarslijstje.

Ik heb hier al een aantal associates klaarliggen van mij.

Oh Your God doet me denken aan een kruising tussen Wolfmother's Woman (riff) en Grinderman's No Pussy Blues (dictie).

Eternal Woman, dat stukje met die extra vocalen doet me ergens aan denken, maar ik kan het niet plaatsen.

The Architect doet me denken aan de Talking Heads.

Bij de eerste tonen van Smoker's Reflect moet ik denken aan Something New Under the Sun van Epic Soundtracks.

Popular Culture doet me ontzettend aan Spiritualized, die strijkers en die belletjes erin.

En natuurlijk, de hele plaat doet ontzettend aan Damon Albarn denken.

Ben 'm toch iets meer gaan waarderen na meerdere draaibeurten.
The thrill is gone, maar vakwerk is het nog steeds.

@Kid A(cid) :

What the hell maakt dit alles eigenlijk uit? Doodmoe word ik van die talloze vergelijkingen. Inderdaad, iedereen haalt wel ergens inspiratie maar ik snap niet waarom we dat dan van ieder nummer moeten gaan uitzoeken. De meeste mensen houden er trouwens hun eigen ideeën op na als het gaat over invloeden. Het verkondigen als zijnde een feit is dus geheel uit de boze.

Vergelijken heeft geen zin dus dan heb ik het maar lekker over de cd zelf. Overheerlijk album dat me toch wel verrast heeft in de positieve zin. Vantage Point voelt meer als een geheel aan dan z'n voorganger en dat kan ik enkel bejubelen. Voornamelijk de opener vind ik ijzersterk, als mede Favourite Game en Slow. Om nog maar te zwijgen over de afsluiter: Popular Colture.
Er staan enkele minder nummers op dit recentste album van dEUS maar dankzij een keurig ineen geknutselde track-list wordt dat probleem verholpen.

Ja zeker, dEUS is nog steeds van de partij, ook al is de magie niet langer zo aanwezig als 14 jaar geleden. (In mijn kleine, psychedelische, wereld)

Hé, rustig kerel. Ik vind dit een mooie plaat, maar ik ken alleen Worst Case Scenario en Vantage Point, dus ik vind het verschil nogal heel groot. WCS klinkt voor mij zo uniek en ongrijpbaar, dat Vantage Point op dat punt een beetje tegenvalt.

Maar ik vind Slow, Favourite Game, Popular Culture en Smoker's Reflect simpelweg ijzersterk. Ik weet niet of ik mijn stem nog verhoog naar 4,5, simpelweg omdat ik die score ook voor WCS heb en ik die toch een stuk beter vindt. (Die heeft dan wel weer kans om een 5 te krijgen.)

Neen, ditmaal kan ik met de beste wil van de wereld de lovende commentaren niet bijtreden. De nieuwe dEUS klinkt bijzonder moe, redelijk repetitief en zelfs simpelweg flauw. 'n Album boordevol snel vervelende composities die het na één week écht wel hebben gehad. Niet één memorabele song waarbij spontaan 'Hey mannen, this is one for the ages!' in m'n hoofd springt.

Sorry.

ik heb em nu bijna 4 maand en heb em enkel in de eerste week gespeeld, ik heb er geen drang naar om de cd uit het rek te halen zoals dat me goeie cd's wel heb 2.5*

Bij mij gaat ie ook van 4 naar 3.5*. Zelfde gevoel als [Roel], in het begin wel veel gespeeld maar nu speel ik em nog amper. Ook op Werchter was ik niet overtuigd van de nieuwe nummers, en maar wat blij als ze klassiekers speelden.

Slecht is dit album natuurlijk niet, maar voor deus toch een mager beestje.

Ik snap er niks van, hoe kan Smokers Reflect zo laag staan in de favorietenlijst, dat nummer is zó goed. Het onderliggende gitaargeluidje dat over de gehele song op de achtergrond hoorbaar is brengt me in eens soort van trance. Ben ik de enige die dat zo beleefd of vinden jullie de andere nummers écht zoveel beter. Mijn favorieten tot nu toe zijn Smokers Reflect en Eternal Woman. Ook het nummer Slow is zeer fraai, mede door de inbreng van Karin Dreijer . Binnekort eens andere cd's beluisteren van onze Belgische kameraden, Vantage Point is namelijk het eerste werk dat ik van ze hoor en het beloofd veel goeds.

^^geloof me, dan wordt het nog veel beter;)

Ik krijg er ook dit gevoel wat bij, ik merk dat ik hem veel minder vaak opzet of de neiging heb om er terug naar te grijpen; Na een tijdje brengt een mens alles toch wat meer tot de juiste proporties, ik verlaag van 4.5 naar ****, toch nog behoorlijk goed, maar voor mij niet het niveau van hun topplaat The Ideal Crash.

Niks aan toe te voegen. Vantage Point is dEUS, maar dEUS is niet Vantage Point.

pracht van een plaat hoor!!!! kan niet stoppen met hem te beluisteren!
ik vind Smokers Reflect & Popular Culture dé 2 toppers van de plaat, samen met Slow! heerlijk wat Mauro doet!
dEUS is top