dEUS - Vantage Point (2008)

Een halfje eraf na nog eens een volledige luisterbeurt. Drieënhalve ster is een fatsoenlijke dEUS (dus goeie songs, mind you ), drie sterren betekent 'tegenvaller'. Ik mis echt de verscheidenheid van op In A Bar Under The Sea en de goeie songstructuren van bijvoorbeeld de voorganger... Om die laatste reden ook credits voor The Architect, maar meer ga ik niet bejubelen.

Dit is voor dEUS niet echt een vernieuwend album, maar dat neemt niet weg dat het muzikaal nog steeds uitstekend in elkaar zit. Zelf vind ik vooral de tweede helft van het album sterk.

Weer 's opgegraven na hem een paar maanden niet gedraaid te hebben. Het enige enthousiasme van het begin is nu wel helemaal weg. Een degelijke plaat die inderdaad uitstekend in elkaar zit, maar het songmateriaal is niet sterk en de bezieling is eigenlijk ook wel ver te zoeken. Jammer. Halfje eraf.

Persoonlijk ben ik het met je eens dat Vantage Point niet de overrompeling is van de eerste drie platen. De songs hier hebben misschien niet de magie of de we - doen - maar - wat - maar - toch - klinkt - het - fabelachtig - mooi-kracht van de eerste drie platen, maar ze bekoren me toch op een andere manier en daarom niet minder...
De stormachtige schoonheid van Roses, Hotellounge of Instant Street heeft dan wel misschien plaats moeten maken voor een soort van vakmanschap, maar voor mij is het toch smullen van die dEUS-ambacht anno 2008. Ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat Vantage Point in de verzamelde muziekpers een pak minder goed ontvangen is dan bijvoorbeeld voorganger Pocket Revolution. Misschien staan er inderdaad geen absolute dEUS-krakers op genre Nothing Really Ends en Bad Timing, maar ik vind de tien nummers van VP één voor één erg sterk en als geheel scoort hij bij mij beter dan Pocket Revolution.
Een maand of vijf nadat ie is verschenen, wordt dit schijfje hier nog regelmatig gespeeld (de absolute The Ideal Crash-verslaving is evenwel uitgebleven) en er komt nog geen sleet op de songs (hoewel The Architect nu ook niet élke dag moet langskomen). Slow is nog steeds mijn grote favoriet, en ook Eternal Woman en Popular Culture doen het momenteel goed hier, maar de favorieten wisselen nog dagelijks (altijd een goed teken!).

Ik ben bang dat deus niet meer het niveau van The ideal Crash gaat halen. Toch staan hier wel een aantal aardige nummers op, maar niet meer dan dat. Ja, ze proberen wel een ander soort geluid te produceren, maar wat mij betreft is het qua album niet geslaagd. Laat ik worst case scenario maar weer eens opzetten

Halfje er op?
Halfje er op.

Wat een album. Smokers Reflect is toch zo'n prachtig nummer.-

Is er al enig nieuws over het album dat dEUS in 2009 uit zou gaan brengen? Hopelijk wordt-ie iets beter dan deze.

gewoon een erg goeie plaat, ook al ligt het niet in dEUS verwachting, das het probleem van de liefhebber die smalend uitkijkt en hoopt op nog en worst case scenario of ideal crash, die niet gaat komen

dEUS klinkt hier volwassen en vooral modern

nix mis mee, laat ze maar lekker experimenteren

Arty-farty verpakking zonder inhoud. Mauro zou moeten maken dat ie wegkomt bij dEUS en voor zichzelf de draad weer oppakken met het maken van echte rockmuziek.

precies zoals ik zeg, de fans willen meer van hetzelfde, dEUS kiest voor het experiment en daarmee verandering, een dikke plus

nee, een plaat als deze willen beoordelen als zijnde rockmuziek moet je ook niet doen want dEUS is beduidend meer dat niet onder die term valt

@Joy,


Ik ben geen fan en ik wil niet per definitie meer van hetzelfde.

Met rock in de muziek bedoel ik iets in dezelfde geest als soul en blues.
Bloed, zweet en tranen. Authenticiteit, liefde en sex. Dat wil ik horen in muziek.

Verandering omwille van de verandering, experiment omwille van het experiment, dat is maar een beetje hip, cool en modern doen. Een pose. Maar het betekent verder niks. Veel vorm, weinig inhoud.


Ik ben Mauro eens een keer tegengekomen in Antwerpen. Toen hij mijn herkenning zag voelde ik meteen dat hij zich wat onwennig voelde, want hij kent mij natuurlijk niet. Gevoelige en bescheiden jongen.

De melodieën die hij uit zijn hoed tovert (op Songs From A Bad Hat in het bijzonder) doen vaak hetzelfde met mij als Tom Waits weet te presteren. Als ik ze een keer heb gehoord, dan klinken ze de volgende keer alsof ik ze al mijn hele leven ken, vanuit een ongrijpbaar verleden altijd deel van me hebben uitgemaakt.

Met Tom Barman heb ik eens samen in een bioscoopzaal gezeten. Ik zat in het midden van de zaal en hij vooraan. Ik kon moeilijk naast hem kijken. Hij zat met zijn voeten op de leuning van de zetel voor hem, en maar rondkijken of hij wel gezien werd.

Dat verschil van persoonlijkheid zit hem ook in de muziek. Mauro verdoet zijn tijd daar vind ik.

dEUS wist zonder Stef Kamil Carlens nog een keer te verrassen met The Ideal Crash, maar daar zal het bij blijven vrees ik. Terwijl Zita Swoon met elke plaat beter wordt.

@Kronos:
Zita Swoon met elke plaat beter?!
Dat vind ik juist een band die ooit zeer spannende, sprankelende, fantasierijke muziek maakten en nu een soort belegen salon-chanson-troubadours-kleinkunst-collectief is. Echt vreselijk!

dEUS zal misschien nooit meer het niveau halen van hun eerste drie platen, hun muziek blijft een spannende rand bezitten die ik zeer kan waarderen. Ik zie dEUS toch als een soort Sonic Youth: kan tot in de eeuwigheid albums blijven uitbrengen, is steeds weer iets om naar uit te kijken!

En nogmaals @Kronos:
Ik denk dat jij uit Belgie komt? Ik hoor veel van die Mauro, maar in Nederland is hij nagenoeg onbekend. Welke albums van hem raad jij mij aan? Je beschrijving maakt wel nieuwsgierig, want ik ben een groot fan van Tom Waits.
Voor het argument dat Barman ijdeler zou zijn dan Mauro ben ik overigens geheel ongevoelig. Volgens mij zegt dat verschil in karakter hélemaal niets over de kwaliteit van muziek. De grootste artiesten waren arrogante klootzakken (Lennon, Cobain, Bowie, etc.). Niet dat ik Barman een arrogante klootzak vind (noch van het niveau van genoemde voorbeelden). Het lijkt me juist een zeer toffe peer. Ik wil alleen maar zeggen dat hoe hij erbij zit in een bioscoopzaal voor mij geheel losstaat van de muziek die hij schrijft.

Dan nog even on-topic over Vantage Point:
Toen deze plaat nog uit moest komen, zag ik er ongelofelijk naar uit. In tegenstelling tot veel andere oude dEUS-fans vond ik Pocket Revolution namelijk wél een fantastische plaat. Weliswaar minder grillig en gelaagd dan z'n drie voorgangers, maar uitsluitend sterke songs. Vantage Point viel echter verschrikkelijk tegen. Ik vond het een flauwe, bedachte, oppervlakkige plaat. Op momenten zelfs tenenkrommend (The Architect).
Toch bleef ik maar volhouden, want alle dEUS-albums zijn immers groeiplaten. Het hielp echter niets, ik bleef Vantage Point maar een rukplaat vinden. Op een gegeven moment had ik er schoon genoeg van en heb ik hem maar naast me neer gelegd.
Na een aantal maanden heb ik de plaat maar nog eens van stal gehaald en op de een of andere miraculeuze manier viel nu wél ineens het kwartje. En werd hij opeens per draaibeurt wél beter. Vreemd hoe die dingen werken.
Inmiddels vind ik hem zelfs sterker dan Pocket Revolution. PR bevat weliswaar sterkere nummers, maar als geheel vind ik VP overtuigender. PR is immers meer dEUS-by-numbers, ze doen waar ze al goed in waren én doen dat uitstekend. Maar VP is frisser, het is anders, funky, stoer, maar nog steeds eigenzinnig. Zelfs het 'stomme' The Architect stoort mij nu niet meer, past juist helemaal bij dit album.

Op sinterklaasavond zal ik dEUS zien in Paradiso. Het is de vijfde keer dat ik ze zie en het zal dus niet echt verrassen, maar toch zie ik er ongelofelijk naar uit! Ben benieuwd of ze nieuwe nummers zullen spelen. Want in 2009 zou er toch al een nieuw album uitkomen? Dat heeft Barman immers in verschillende interviews gezegd. Weet iemand daar misschien iets meer over?

@ Kaaasgaaf,

Ik vind Songs From A Bad Hat de beste van Mauro. Een ijzersterke rockplaat met tijdloze melodieën.

Maar van The Evil Superstars dat meer neigt naar de gekte van Captain Beefheart is eigenlijk ook alles helemaal geweldig. Love Is Okay vind ik echter het sterkst.

Dankje Kronos, ik zal beide albums eens gaan checken. Ben benieuwd!

Chraaach chedaan Kaaasgaaf !

Toch leuk dat je in een land als Zweden, waar dEUS natuurlijk lang niet de bekendheid geniet zoals dat in Nederland en België het geval is, dit plaatje gewoon voor een kleine 8 euro op de kop kan tikken
Voor dat bedrag kon ik hem natuurlijk niet laten liggen, al is deze release in eerste instantie wat langs me heen gegaan. Ken dan ook slechts enkele nummers, dus ik ben benieuwd! Binnenkort mijn oordeel.

In de lokale freerecordshop ligt ie nu voor zeven en half, als je 'm samen koopt met nog een andere in die promotie. Daar kan ik hem dus ook niet meer voor laten liggen. Alleen nog even bedenken welk ander ceedeetje ik erbij neem.

Dat is Hooverphonic (Singles 96-06) geworden.

Twee schijfjes samen goed voor zo'n twee uur gezellig Bellig intiem thuiszijn muziekje.

Neergeteld, 15 eurootjes.

Er moeten vast slechtere tijden geweest zijn om in te leven.

Muzikaal zit het wel snor met deze heren, maar waar hun vorige album nog redelijk boeiend was/is, vind ik deze redelijk saai. Leuk voor een week, meer niet.

Wie vind die doosjes met afgeronde hoeken, waarin ook deze dEUS, even ergelijk als ik?

Ik vraag me af wie zoiets kan bedenken en hoe het mogelijk is dat het dan ook nog in productie wordt genomen.

Wellicht heeft in de states ooit iemand een firma voor de rechtbank gesleurd omdat ie zich bezeerd had aan de ongemeen scherpe hoek van zo'n gewoon cd-doosje.




Eerlijk gezegd, ik begin deze juist na hele vele weken steeds maar beter te vinden. Op CD klinkt het ook allemaal veel beter dan het mpdrietje waar ik het al die tijd mee moest doen.

Ik heb een mooie digipak...

kreeg deze van een vriend van me in bruikleen, omdat we samen naar het concert in Tilburg gaan zondag a.s.
Ik kon hier bij de eerste luisterbeurten niet echt opgewonden van raken, maar nu na enkele malen draaien begint het album mij wel beter te bevallen.
Ben niet heel erg bekend met hun werk ( alleen Pocket Revolution heb ik in de kast staan ) , maar vanaf Track 6 vind ik het niveau omhoog gaan.

Bij de eerste luisterbeurten was ik best enthousiast. Ik vond het meteen beter dan Pocket Revolution. Na een drietal luisterbeurten vond ik er steeds minder aan en leek de neerwaartse spiraal, die mijns insziens ingezet was met de voorganger, verder te gaan.

Maar sinds kort is Pocket Revolution me wel meer en meer gaan bevallen. En nu ik Vantage Point op CD heb en met het tekstvel erbij kan beluisteren geldt dat ook voor deze.

Zelfs The Architect vind ik nu helemaal goed. Het doet me denken aan het hoofdpersonage uit het boek The Fountainhead, een man die met grote passie tegen de stroom in zijn beroep als architect probeert uit te oefenen.

pocket revolution en vantage point zijn best puike platen maar voor hun echte hoogdagen moet je wel teruggrijpen naar, in volgorde van fantastischheid:

1. In A Bar Under The Sea : tweede album. klassieker. gemaakt in een heel woelige periode voor de band toen founding members rudy trouve en stef kamiel carlens al hadden aangekondigd te vertrekken. heel divers qua stijlen, en toch een mooi geheel. bevat enkele geweldige songs als fell off the floor man, roses, disappointed in the sun, little arithmetics, theme from turnpike.
2. The Ideal Crash : iets poppier en gestileerder dan in a bar. derde album. instant street, sister dew, magdalena, the magic hour zijn topsongs die eigenlijk eender wat van pocket rev en vantage point doen verbleken.
3. Worst Case Scenario : het debuut. bevat tijdloze klassiekers als hotellounge, suds & soda en via... als geheel misschien nog een tikje onevenwichtig

ik vind dat alle albums op zichzelfstaande werken zijn die allemaal een dikke 5 verdienen

de laatste tijd veel geluisterd en het is klassemuziek

zelfs ogenschijnlijk mindere nummers (minder populair) verdienen het predikaat dik in orde, en ja ik heb wel eens ander beweerd

ik heb gewoon alle nummers doormekaar heen in mijn speler gezet en zo ben ik er toe gekomen de conclusie te trekken dat dEUS een band is waarvan ieder nummer enorm de moeite waard is

ieder nummer zet een sfeer neer, een zeer sterke sfeer, ik zit er meteen in, vanaf de eerste noot, en elk nummer roept sterke beelden in me op, die een verhaal vertellen, vaak prachtige verhalen, die je met een beetje levenservaring hoedanook herkent

klasse dus

misschien is dat de kracht van dEUS wel

Dat is zeker zo. Maar daar waar de twee laatste albums gewoon dik in orde zijn, zijn het geen onmisbare klassiekers zoals de drie eerste dat wel zijn, vind ik.

Als geheel in de volgorde zoals de nummers op Vantage Point staan komt het bij mij niet zo tot z'n recht. Daarom speel ik het tegenwoordig maar random. Misschien voor mezelf eens een goede volgorde uitzoeken en dan vooraf gewoon even programmeren.

ik denk dat het groeiplaten zijn, dEUS heeft eens te meer bewezen te weten waar mee bezig te zijn, vaak zijn tijd vooruit, vaak bleek later hoe geniaal een nummer in elkaar stak en hoe aanstekelijk het deuntje bleek, en de diepere lagen ontvouwden zich langzaamaan, de song gaf zich langzaamaan prijs

voor elke dEUS song is een tijd en plaats

Op deze manier krijg je volgens mij toch niet zo'n goede indruk van de individuele albums. Prima om zo de nummers afzonderlijk te beoordelen maar je hoort er het album zelf niet mee.

Klassiekers zijn de laatste twee wat mij betreft nog niet en ik denk ook niet dat dat er in zit. Maar hoe dan ook ontzettend straf dat dEUS inmiddels 5 albums op een rij heeft weten te maken die gewoon absoluut de moeite zijn om steeds weer naar te blijven luisteren.

Deze band begint me steeds beter te bevallen, afgelopen zondag een fantastisch live concert van de heren gezien in 013 te Tilburg.
Daarvan was ik diep onder de indruk, ik heb meteen The Ideal Crash meegenomen ( ik kom nog met een beoordeling ).
De livenummers van Vantage Point kwamen in ieder geval goed uit de verf.
op zeker ga ik van dEUS nog meer aanschaffen.