Genesis - Selling England by the Pound (1973)

Het eerste nummer door Collins gezongen stond al op Nursery Cryme om precies te zijn. Toen was het nog een verrassende bijdrage overigens en niemand die er zich aan stoorde...

Voor de goede orde, ik heb mij ook nooit gestoord aan Collins als zanger (zie elders), een groot aantal Gabriel liefhebbers in mijn omgeving in die tijd wel. En er zijn natuurlijk ook Genesis fans die zijn afgehaakt, na het vertrek van Gabriel. Ook daar hoor ik niet bij, ik signaleer alleen maar. Maar het is zeker geen onzin.

Ik heb deze plaat nog nooit gehoord maar ben hem nu aan het downloaden ben erg benieuwd gezien alle reacties. Ben geen groot Genesis fan, vooral niet met Phil Collins als de zanger.

Maar Peter Gabriel is van een geheel andere orde.

Dan zal je je hier geen buil aan vallen.
Toch prefereer ik het magistrale Foxtrot.
Hier staan wat mij betreft wat mindere nummers op (more fool me)
De productie is verder wel om te smullen.

het lijkt alsof Nick niets aan Selling heeft veranderd qua remix, althans ik kan het niet horen ...

Dan heb ik goed nieuws voor je: dit album ademt Peter Gabriel, hij zingt alle partijen (op More Fool Me na) en drukt een dikke stempel op dit album.

Ik kan overigens Gabriels soloperiode weer minder pruimen. Genesis met Gabriel = wereld klasse, na het uit elkaar vallen van de band was hier weinig meer van over bij iedereen van de band..

Weet je toevallig ook of alleen SEBTP los verkrijgbaar is als SACD? Want ik hoef niet de hele Genesis box eigenlijk..

Volgens mij kun je hem voor rond de 25 euro bij de betere platenzaak los kopen. Ik vond/vind dat bedrag tot nu toe te gortig en vermaak me wel met de gewone digitale versie.

De sprookjesmuziek kent bij mij weer een flinke opleving. Ik noem een King Crimson met z'n debuut en een veels te onbekende Phideaux, met het prachtige Doomsday Afternoon, als een stel absolute favorieten in sprookjesland. Daarna volgt al gauw toch Genesis, en dan vooral met Selling England by the Pound.

Opvallend bij dit soort muziek vind ik altijd dat ik de albums stuk voor stuk ook een pluim durf te geven voor het feit dat het zo vernuftig in elkaar zit, waarbij emotie echter volop aanwezig blijft. Waar veel van mijn favoriete platen het puur moeten hebben van sfeer en gevoel, zijn het dit soort bands waar ik ook enorm geniet van het prachtige spel en de opbouw.
Dancing With the Moonlit Knight is gelijk al een mooi voorbeeld hiervan. De intro is een schoolvoorbeeld van emotie en sfeer. Dat zachte, warme gitaarriedeltje, de orgel, de beeldende tekst, prachtig, waarna het nummer dan opbenbreekt. Misschien wel het hoogtepunt op deze plaat, al kan The Cinema Show die titel voor mij ook wel toekomen. Vooral de lange instrumentale sectie in dit nummer is schitterend. Ook Firth of Fifth kan je moeilijk onbenoemd laten. Met die prachtige pianomelodie kan het al niet meer stuk, maar dan heb je die schitterende gitaarsolo niet gehoord, misschien wel het mooiste stuk op deze plaat.

Prachtig gemaakt, schitterende middeleeuwse sprookjessfeer, emotie. Hij zou gewoon in m'n top10 moeten staan, zoveel dat deze plaat heeft, maar 't is toch nét niet op dit moment. De kortere nummers staan denk ik nog iets teveel in de schaduw van de epossen.

Je hebt gelijk ook, jkbb, ik verhoog mijn cijfer met een half punt, de cd heeft het verdiend. Het heeft geen zwakke punten om mee af te rekenen.

Misschien een rare vraag. Ik ben natuurlijk oud en er mee opgegroeid. Maar hoe ben jij aan je voorkeur voor Genesis-muziek gekomen?

Ik word ook een beetje naar van dat Collins Het Zwarte Schaap-gedoe. Zijn solo-carriëre staat voor mij los van Genesis, het is een geweldige zanger en muzikant en ik vind dat daar niets mis mee is. In de jaren '80 waren de heren Rutherford en Banks net zoveel verantwoordelijk voor het totaalgeluid, maar dat lijkt altijd vergeten te worden.

Dit is HET album van Genesis wat elke nieuwe fan zou moeten luisteren. Op dit album is de groep in topform, qua symphonie is Tony Banks meesterlijk op zijn keyboards, met name in het prachtige nummer Fifth of Firth.

Met zowaar de eerste Engelse top 20 notering voor I know what I like,

Phil Collins zingt hier een solonummer More fool me

More Fool Me is trouwens ook live the beluisteren op de box-set van de Gabriel-era. Heel erg leuk om een erg bescheide Phil Collins zich zelf te horen introduceren.

En de mensen klapten achteraf erg enthousiast...maar dat kan natuurlijk een productie-trucje zijn

DIt album is trouwens perfectie. Iedere noot is juist, geen enkele overbodig.

Dit is het eerste album uit de Gabrielperiode van Genesis dat ik kocht, waardoor ik ook gelijk verkocht was. Wat een muzikaliteit is dit! Dancing with the moonlit knight, Firth of Fifth, the batlle of the epping forest en eigenlijk ook alles wat daarna komt, fantastisch.
tja en More fool of me valt dan toch een beetje in het niet. Wel mooi en gevoelig gezongen, maar ik vind het niet passen op dit album.
Ik moet ook zeggen dat de productie me ook zeer prettig in de oren ligt, en dat voor 1973. Terwijl the Lamb e.a wat rauwer klinken.

Dit album laatst weer geluisterd, voor het eerst in jaren. Het album heeft me nooit echt kunnen raken, ondanks dat het het best gewaardeerde Genesis-album is. Ik weet nu ook weer waarom... Op Dancing with the Moonlit Knight en Firth of Fifth na, staan er gewoon geen goede nummers op dit album. The Cinema Show, The Battle of Epping Forest en I Know What I Like vind ik op zn zachtst gezegd een beetje excentriek, en op sommige punten gewoon achterlijk. Nu is die excentriciteit natuurlijk een van de handelsmerken van Gabriel en kan ik het op bv. The Lamb prima waarderen, bij deze nummers vind ik het irritant. De overige drie nummers zijn wel aardig, maar niets bijzonders. Dat ik bij mijn score van 3,5* blijf, komt doordat ik Firth of Fifth en Dancing With the Moonlit Knight wel hele goede nummers vind, anders had er niet meer dan 2,5* ingezeten. Nu kom ik dus op 3,5* en daarmee voor mij het minste Genesis-album met Gabriel...

Dit mag nog. Je mag er niks aan vinden of excentriek, ook al vind
de rest van de hier aanwezige fans dat het niet zo is. Dat is je smaak.



Dit gaat te ver. Achterlijk? Misschien verschrijf je jezelf, maar bedoel je dat je twijfelt aan de geestelijke vermogens van de bandleden?



3.5 valt nog mee, als je een album maar slecht vind. Dat je juist van alle Genesis cd's met Peter Gabriel Selling England uitkiest is wel opzienbarend en een nogal eenzaam standpunt......

Jouw mening, dus prima wat mij betreft. Ik heb over Selling wat mijzelf betreft nog nooit zoveel onzin bij elkaar geraapt zien worden. Het woord achterlijk kan ik moeilijk plaatsen maar is bijna beledigend. Maar goed ieder zijn mening. Wat mij betreft de ultieme Symfo plaat, nooit meer overtroffen.

Sluit me daar volledig bij aan.

Dat je een andere mening hebt okay, maar door nummers als "Battle ....' en 'Cinema show' als excentriek en achterlijk te bestempelen geeft aan dat Titmeister zich niet heeft opengesteld voor dit album. Daarom verder maar geen aandacht aan geven.

Het standaardwerk in de symfonische rock

Idioot natuurlijk om een reguliere poster als Titmeister op zo'n manier weg te zetten omdat hij een bepaald gevoel niet heeft /deelt over een aantal nummers wat overeen komt met wat de fans vinden.
Hij geeft toch duidelijk aan dat hij sommige wél waardeert

Helemaal niet idioot. Boven reageren Musician, Running on Empty en Flipper op een nette manier. Ze hebben alleen problemen met de kwalificatie "achterlijk". Begrijpelijk want dat is als zodanig nogal gechargeerd en onnodig grievend. Zo'n opmerking maak je alleen als je een reactie wil uitlokken. Nou, die krijgt ie, prima toch.

Diverse mensen vallen ook al over het woord 'excentriek'. Welnu, of je ervan houdt of niet, als er toch één Genesisnummer vrijwel objectief excentriek is, is het The Battle of Epping Forest wel.

''Excentriciteit'' maakt muziek iig een stuk avontuurlijker. Zolang het gat maar in het midden zit. Niets geestdodender dan voorspelbaarheid. Mensen die dit album nog nooit hebben gehoord zal het altijd weer boeien, in positieve danwel negatieve zin.

En zo is het. Iedereen is zeer netjes in zijn reactie maar het is nogal overdreven om de muziek achterlijk te noemen. Het lijkt er dan bijna op dat je de luisteraars en liefhebbers als niet normaal kwalificeert. Dus als je iets niet mooi vindt prima, maar dat kan ook in normale taal.

Maar als je dat nou echt vindt? Titmeister is er de persoon niet naar mensen te grieven. Ik lees toch echt een opmerking over de muziek, snap niet waarom jullie dat meteen op jezelf betrekken.

Inderdaad, wat een overdreven reacties zeg. Begrijpend lezen blijkt nog altijd zeer lastig te zijn voor sommige (niet beledigend bedoeld ).

Dat is het laatste, dat ik het op mezelf betrek.

Kom Herman, het woord 'achterlijk' wordt in de muziek niet gebezigd, kan nooit een opmerking over de muziek zijn.

Alle woorden die betrekking hebben op niet mooi, niet goed, niet mijn smaak, is allemaal te billijken (ook de positieve varianten daarvan).

'Achterlijk' hoort als negatief woord thuis bij, wat ik eerder schrijf, mensen bij wie je kunt twijfelen aan hun verstandelijke vermogens.

Er is geen muzikant waarover wordt geschreven op MuMe, bij wie je kunt twijfelen aan z'n verstand. Anders ben je namelijk niet in staat tot het schrijven of lezen van muziek of het bespelen van een instrument.

Er lopen wel héél wat excentrieke figuren rond in de muziekbusiness (zo niet alle), dat is heel wat anders. Excentriek is een positief woord voor iemand die je leuk/apart vind om wat hij of zij doet of zegt.

Om te voorkomen dat ik als off-topic er uit geknikkerd wordt: Selling England by the pound is dus geen achterlijke plaat, de groep Genesis is ook zeker niet achterlijk. Integendeel zou ik haast zeggen. D'r valt ontegenzeggelijk veel te schrijven over de heren.

En daarom schrijf ik dat Titmeister zich vast per ongeluk heeft verschreven, maar hij mag het wat mij betreft een k+t plaat vinden!

Ja sorry hoor ik ken Titmeister niet maar ik vind het woord 'achterlijk' erg vreemd gekozen als muziek je niet aanstaat, wat ik verder gewoon respecteer want smaken verschillen nu eenmaal.

Laat ik verder dan nog zeggen dat ik Selling England By The Pound een uiterst slimme plaat vind die gemaakt is door een aantal zeer intelligente muzikanten. De zeer hoogbegaafde solo's en het bijna academische samenspel maken deze plaat tot (zoals eerder gezegd) het standaardwerk voor de Symfonische Rock. Maar dat is gewoon mijn mening.

En nu: zand erover ....... er zijn ergere zaken op deze wereld,

Juist

Zo vallen wij over elkaar heen om één woord terwijl diegene in kwestie zich houdt aan een volledige radiostilte.

Als afsluiter: (Ik vind) Selling is een achterlijk goed album

knappe, pientere, schrandere, slimme, vernuftige, verstandige en briljante afsluiting van een mogelijk oneindige discussie die dit album wel verdient mits dit dispuut ook enig hout zou snijden. Maar dat doet het niet en daarom

Een klassiek Genesisalbum bestaat uit een aantal epische nummers en een aantal korte nummers, waarvan sommige luchtig en sommige melancholiek zijn. Het heeft bij mij met name even geduurd voordat ik deze setup als 'typisch Genesisalbum' onder ogen kon zien. Tot die tijd was het altijd: tja, onevenwichtig.

Goed, daar ben ik nu dus overheen. Dit album schittert voor mij in de epics: Epping Forest, Cinema Show, maar toch vooral in de iets minder excentrieke nummers Moonlit Knight (hét archetypische Genesisnummer) en Firth of Fifth (maar niet speciaal vanwege Hacketts solo).

Nu I Know What I Like gewoon tot 'echte' Genesis-albumtrack gepromoveerd is, kan ik daar ook ten volle van genieten. After the Ordeal is niet spectaculair, maar een aardig tussenstuk. More Fool Me is eigenlijk de voornaamste reden waarom dit album niet de volle mep krijgt.

Voor iemand die hier niet mee opgegroeid is en dit meer dan dertig jaar na dato leerde kennen, is het verleidelijk om dit album als te gepolijst te beschouwen, als prog binnen de lijntjes. Die neiging heb ik dan ook gehad, maar dat is feitelijk hetzelfde als jaren '80 Metallica tot clichémetal uit te roepen: dat clichés later ontstaan zijn, zegt meer over kopieergedrag dan over het origineel. Hooguit is Selling England by the Pound het eindstuk van het symfonische vijfmanschap Genesis (The Lamb is toch een andere boeg).

Op grond van de uitschieters hoor ik Nursery Cryme nog net iets liever. Niettemin is dit een (bijna-)topalbum van Genesis.