Genesis - Selling England by the Pound (1973)

Met een halfje verlaagd naar 4*, dat het een beetje eentonig en langdradig en gekunsteld is vind ik ook wel een beetje nou.
Maar dan heb ik het alleen over de nummers 1,3,6 en 7.
En die nummers zijn de reden dat ik het nog een hoog cijfer geef,de rest hoef ik niet eens te horen.
Ook ik heb deze plaat in mijn top 10 gehad een paar jaar terug, en ik vind dit wel een uitstekende instapper voor het prog-genre.
De sprookjesachtige, middeleeuwse sfeer en toegankelijkheid maar toch ook wel variatie + het britse sfeertje geven dit een fijn gevoel, een gevoel waar je je in thuis voelt, vooral als het buiten regent en je zit met een kop thee thuis.

Kijk ik mag naar veel verschillende soorten muziek luisteren maar op een of andere manier kan deze plaat mij niet bekoren..
lange uitgesponnen nummers die nu eens nooit spannend worden..
de volledige plaat luisteren is moeilijk, in stukjes ja maar al deze nummers samen vormen voor mij géén geniaal album maar eerder een saaie brok die me doe verlangen naar andere, meer spannende muziek..
Neen deze jongen vat het niet...

Toch stiekem wel een klassiekertje naar mijn mening, staan een paar sterke nummers op. Wellicht de beste plaat uit Genesis archief.

Ongelofelijk dat je zegt dat de nummers niet spannend worden. Naar mening heeft iedere track (op More Fool Me na dan) een hoogtepunt, waar met zeker spanning en intensiteit naartoe wordt gewerkt! Ook de herhaling van het deuntje van Dancing With The Moolit Knight in het laatste nummer geeft voor mij een beetje het conceptalbum gevoel, en maakt het album daarmee als geheel weer een stuk beter luisterbaar!

Jammer dat het album je niet pakt, voor mij echt het beste album van Genesis. Voor de rest kan Genesis mij een stuk minder bekoren namelijk (op de Gabriel tijd na dan en Trick of The Tail).

Waarschijnlijk het meest theatrale album van ze, maar boordevol heerlijke muzikale passages. Gabriel klinkt erg goed hierop en met I Know What I Like hadden ze een nummer die ze wat meer bekendheid bij het grotere publiek bracht.

Mijn meest favoriete Genesis-album in de Peter Gabriel- line up met natuurlijk met het fantastische 'I know what I like (in your wardrobe)' en 'Firth of fifth'.

Meesterwerk en voor mij ook een van de beste prog. albums.
Na al die jaren blijft hij boeien. Vind sowieso de Gabriel-periode absolute klasse.

en ik vind de hele gabriel/collins discussie uitgekouwd en onzin

beide drukten hun stempel op de muziek en deden dat even succesvol

deze plaat is idd een klassieker, al heb ik nog steed smoeite met kant 2, het wordt wat minder boeiend terwijl kant 1 van begin tot end boeit en alle kanten op vliegt

vanwege kant 2 krijgtie van mij een 3,5

Helemaal mee eens, voor mij echter de volle 5

Prachtplaat

Absoluut waar. Heb alle albums van Genesis, maar het "oudere" werk spreekt me persoonlijk wat meer aan. Niet alleen Gabriel trouwens, want vind A Trick of the Tail, Wind and Wuthering en Seconds out geweldige albums.

De hele discussie Gabriel versus Collins maakt bij mij de pies ook niet lauw, niet belangrijk ook vind ik. Ik vind dit een beetje sprookjesachtig overkomen en erg goed van begin tot eind, moest eerst wel even wennen aan dit album. Met Collins heeft Genesis ook heel erg goede albums gemaakt, vooral Seconds Out, de live plaat is erg goed. Ik zou dit album nog graag eens org willen hebben maar ben hem nog nooit org tegengekomen in een cd winkel. En online winkels, tja wat moet ik daar nou van zeggen.

Heeft Steve Hackett al eens een bedankje gestuurd naar Mick Box? Want het idee - niet de noten - van zijn gitaarsolo op Firth of Fifth komt rechtstreeks van The Spell (1972).
Alleen wordt Uriah Heep daarom het graf in geschreven en Genesis de hemel in geprezen. Kwestie van vooroordeel vermoed ik.

Tja het is ook een lange gitaarsolo...

Verder hoor ik zeer weinig overeenkomsten. Of was de tijdslengte de inspiratiebron. Daarvoor hoef je geen bedankje te sturen denk ik...

maar goed misschien dat andere mensen het wel horen.

http://nl.youtube.com/watch?v=tj4q-oPcm04

Het begint erg mooi: can you tell me where my country lies etc etc.
Ik liep laatst met mijn zoontje in de stad en ineens kwamen de verhaaltjes van Gabriel naar boven. Deze en natuurlijk: it's one a clock and time for lunch. Ineens kwamen er hele riedels tekst uit. Mijn zoon keek me aan van die ouwe is gek geworden en vroeg wat ik in hemelsnaam aan het doen was. En of het niet wat zachter kon.
De teksten dus, zijn een van de sterkste punten van deze plaat.
De lange instrumentale stukken boeien me wat minder.
Wat de discussie Gabriel en Collins betreft; ze hebben allebei hun eigen stijl, Gabriel ligt me iets meer aan het hart, maar Collins heeft zeker ook solo prima ddingen gedaan. Zelf hadden ze vooral moeite met hun samenzang, Collins omschreef dat eens als een nest jonge kraaien en vertelde dat ze in de studio enorm veel moeite hadden om die stemmen goed ingezongen en gemixt te krijgen.

Voor mij was deze plaat de eerste kennismaking en ben toen pas teruggaan werken. Samen met The Lamb is dit mijn favoriet.

naar het schijn mogen we de nieuwe versie's van de platen met gabriel er nog bij en met dvd over de totstandkoming ervan en volledig digitaal geremasterd verwachten op 15 november , wat moeten we dan denken van de exemplaren die ik over een 10 tal jaar geleden gekocht heb waarop de ' definitive mastering ' stond , zo wordt je altijd in de zak gezet , onvoorstelbaar !!

maar met dat dvd'tje met gesprekken over die tot standkoming van het album , dat zie ik wel zitten , benieuwd of peter daaraan gaat meegewerkt hebben ??????!!!!!!??????

Niet alleen interviews maar ook prachtige live beelden uit die tijd op de DVD's. Interviews met alle bandleden die per CD hebben meegedaan want je moet uiteraard de box kopen.

aha , dan zal het toch de moeite lonen, bedankt jackson browne fan , heb trouwens je raad opgevolgd en die 2 akoestische optredens gekocht en de nieuwe jackson browne is al besteld !!!!

Voor mij toch wel het kunsstukje van Genesis.
De groep klinkt gerijpter en de koers is structueler.
Songmatiger in I Know What I Like bijvoorbeeld. Het was dan ook het 1e nummer wat iets van een hitje was.
De geweldige opener, wat een sfeer en muzikaal en tekstueel geweldig ingekleurd.
Firth Of Fifth is natuurlijk ook een verhaal apart. De goddelijke solo van Hackett. Iets waar hij altijd aan herinnert zal blijven.
Een album vol highlights want ook Battle Of Epping Forrest en The Cinema Show zijn absolute meesterwerkjes. Deze klokken met gemak 11 minuten, maar zijn het ook dubbel dwars waard.
Wat mij betreft 1 van de betere 70's albums. Origineel, ideeenrijk en een groot muzikaal vernuft.

Ik sluit mij volledig aan bij bikkel. Sfeervol, inventief en melodieus symforockalbum met zanger Peter Gabriel in topvorm.
De opener "Dancing with the Moonlit Knight" en "The Cinema Show" vind ik de beste nummers op dit Genesis-album.

Sluit mij ook helemaal bij Bikkel aan. Heb SEBTP gekocht na Trespass, heb er lang van genoten. Heeft veel indruk gemaakt, vooral als je 14 bent en je alle fantasieën de vrije loop kunt laten. Kom daar nog eens om als je de 4 kruisjes bent gepasseerd. Het veelvuldig draaien van SEBTP is wel sterk teruggelopen. Toen Phil Collins in de jaren 90 zei, dat hij dat oude werk eigenlijk veel te traag vond, was ik het stiekem wel een beetje met hem eens, in dit geval. Heb ook alleen nog de geremasterde versie maar de genoemde box waar Beaster en Running on empty met elkaar over spraken, ik ben bang dat ik die aan mij voorbij laat gaan

Berichten verplaatst naar De Site > Gebruikers > Stemgedrag

In november de 5.1 versie! Dat wordt een nieuwe luisterervaring!

ach ver van huis heb ik geen surround maar kan ik de stereo uitvoering beluisteren: overbodig wat mij betreft. dit magistrale album is gewoonweg niet verder te optimaliseren.

de beste van Genesis

Opvallend dat zo 'More fool me' zo weinig stemmen als favoriete track heeft. Ik vind dit echt een prachtig nummer namelijk!!

Kon het nog mooier, ja het kan nog mooier. Na het beluisteren van de SACD versie ben ik daar nu helemaal van overtuigd. Het geluid is zo helder, heeft zo veel meer diepte en je hoort nieuwe aspecten. Lijkt wel of het gisteren is opgenomen. Goed werk van Nick Davis.
Zo was de cello in After the Ordeal wat verscholen, maar heeft nu een prominente plaats en het intro van The Cinema Show is één van de meest geslaagde resultaten van deze uitgave.
Het geldt eigenlijk voor de gehele '70 - '75 box. Een compleet nieuwe luisterervaring, waarbij de muziek veel meer ruimte heeft en nooit vermoeiend wordt om naar te luisteren. Met daarbij de DVD's en de extra disk is het een document om van te smullen.

En zo is het!

Ja, dat begrijp ik, maar More fool me is voor veel Genesis-fans van de Peter Gabriel tak vloeken in de kerk: het eerste nummer gezongen door Phil Collins en dus het begin van het einde! Het nummer wordt daarom met gemengde gevoelens gewaardeerd.........

Juist tijdens het beluisteren van deze box valt het juist op hoe prominent de rol van Phil is als (achtergrond)zanger. Dus over zijn zang en vooral zijn drumwerk hoor je mij niet klagen, sterker nog, niets meer dan lof.

wat ene hoop onzin nog altijd over gabriel/collins

more fool me had net zo goed door gabriel gezongen kunnen worden trouwens