Genesis - A Trick of the Tail (1976)

Prachtig album, de eerste zonder Peter Gabriel. De concerten die daarop volgde is Seconds Out een opname van. Geweldige dubbelaar ook, de nummers van Gabriel worden in mijn ogen goed vertolkt met Phil als zanger.

Zonder 'Robbery, Assault & Battery' zou ik dit het beste Genesis album vinden. Nu komt deze net achter "Foxtrot", "Selling England" en "The Lamb".

Op deze plaat vind ik Robbery ook minder. Op Seconds Out klinkt dit nummer wat mij betreft echter subliem.

Inderdaad. Vooral de retestrakke keyboardsolo.

Ik heb een remaster gezien vanavond bij de plato, maar dan eentje zonder dvd(daar heb ik niks mee dus was wel verrast) ook van then there are three en a trick of the tail, duke en abacab. Allemaal zonder dvd. Kan iemand mij vertellen of de andere (foxtrot, nursery crime seconds out enz, enz.) ook geremasterd worden?

ja, release datum 15 september! tenminste Second Out niet dan. Nu komen enkel de Gabriel studioplaten met dvd

Ok, komen ze ook uit zonder dvd?

Dat zal net zoals bij de eerdere worpen wel een paar maanden later zijn.

Ok, dan wachten we het even af.

Wellicht heb je een oud exemplaar gezien. Naast de eerste worp gewone CD's is er ook eerst nog van alle cd's een zgn. definitive edition remaster verschenen die hier en daar nog in de winkels liggen maar niet meer te bestellen zijn.

Daarna volgen dan dus de boxen en de losse versies met CD én DVD.

Ik heb nog gekeken op internet, de cd's die ik had gezien zijn de versies zonder dvd, en uitgebracht in 2008. Waarschijnlijk moeten de andere nog komen. Ik wacht het maar even af.

diegene die hij heeft gezien zijn gewoon de 2007 remasters zonder dvd die nu leverbaar zijn.

Is Seconds Out niet na Wind & Wuthering? Afterglow staat er toch ook op.

Klopt Raynman, ik heb mij vergist

Dit was de laatste plaat die ik destijds (1976) van Genesis heb gekocht. (Later heb ik bijna alles wel aangeschaft, puur voor de verzameling).
Mooie plaat met mooie nummers maar de magie was er na een paar keer draaien wel vanaf. Behalve Los Endos, dat blijft mooi. En erg mooi werk van Hackett, het laatste van hem voor Genesis, dacht ik.

Net zoals mijn tip bij een andere Genesis plaat. Zou ik zeggen; luister Wind & Wuthering eens

Vigil, dat wist ik niet. Dus hij heeft nog een plaat gemaakt en natuurlijk de live shows van Seconds out. Ik ga W&W eens opzoeken. Ik ken alleen Afterglow, van een best of plaat geloof ik.
Bedankt voor de tip.

Eerste Gabriel-loze Genesis cd, met Phil Collins achter de microfoon. Het verhaal gaat, dat nu gelijk veel Genesisfans zijn afgehaakt. Is dat zo? Als het zo is, is dat voor hen jammer, want ik kan nagenoeg geen zwak moment in A trick of the tail ontdekken. Sterker nog.........................de cd is beter dan voorganger The Lamb lies down on Broadway. Ja, ik ben niet bang uitgevallen. 18 jaar, geinteresseerd in het Genesis-oeuvre en waar zul je eens beginnen? A trick of the tail, zou ik zeggen. De mooie, lange uitgesponnen nummers zijn wel vrij rustig (maar ach, als dat goed is gedaan), Collins zingt nog niet voor zichzelf maar in het belang van de band, blijkbaar is het Steve Hackett die hem hier nog onder de duim weet te houden. Die bleef tot en met Wind & Wuthering (ook aan te raden). Banks en Rutherford hadden/hebben in de toekomst geen vat meer op hem. Mooiste nummers zijn Entangled, Mad man moon en Los endos

Nou dat verhaal is mij onbekend. Er zullen er ongetwijfeld een paar geweest zijn. Maar het echte afhaken begon na het vertrek van Hackett. Al moet ik er eigenlijk gelijk ook bij vermelden. Dat er eigenlijk natuurlijk meer fans bijkwamen toen de hits zich opstapelden.

En dat waren natuurlijk de Ome Phil adepten. Met het oude Genesis had dat weinig meer te maken.

Degenen die afhaakten, waren natuurlijk de Peter Gabriel fanaten, dezelfden die ook More fool me van Selling England by the pound standaard weg skippen.

Ook ik ken iemand die vanaf de periode na The Lamb.... niet meer geïnteresseerd is in het oeuvre van Genesis. Bij sommigen draait het dus kennelijk uitsluitend om het vermeende charisma (zie ook naam label) van Peter Gabriel. Charisma heeft hij - wat mij betreft - zeker, en de algehele sfeer van The Lamb... heeft voor mij iets 'magisch', maar daar gaat het nu even niet over.

Muzikaal doet A Trick of The Tail niet onder voor zijn prachtige voorganger. Echt zwakke stukken kan ik op dit album niet ontdekken, terwijl The Lamb... in mijn beleving wat grotere verschillen kent tussen zwakkere en zeer sterke nummers. Zo had laatstgenoemd album een veel beter einde verdiend (anticlimax); Los Endos is daarentegen een passende en prachtige finale van deze Genesis klassieker.

Deze plaat is bij mij wel even gegroeid zeg (Squonk!) ... deze en Wind and Wuthering kan ik nu minstens zo goed waarderen als hun eerdere werk, misschien zelfs wel beter!

Zou ik dan toch maar eens die plaat met Follow You, Follow Me proberen?

Zou ik zeker doen freitzen, maar hou dan wel rekening met een wat massievere geluidsmuur aangezien het verlies van Hackett wordt gecompenseerd door kamerbrede keyboards. De composities echter zijn redelijk vergelijkbaar met ATOTT en WAW. ATTWT is een album op zich wat makkelijk kan tegenvallen maar het heeft wel degelijk groeipotentie. Bij mij kan ie iig niet meer stuk.

Ik ben ook afgehaakt na deze plaat (ATOTT) maar niet vanwege het charisma van Gabriel. Dat poppenkastgedoe van hem op het podium was aan mij absoluut niet besteed. Maar zijn muziek was na een paar vingeroefeningen wat Gabriel veel interessanter maakte. Als je zijn solowerk vanaf de derde plaat legt naast het latere Genesiswerk verbleekt dat laatste. Genesis is gewoon een klasse lichter dan Gabriel. Waar Gabriel graaft en emotie toevoegt, kiest Genesis voor toegankelijkheid en licht- en vluchtigheid.
Dit album is de opmaat voor die richting.

Persoonlijk vind ik ATTWT meer vergelijkbaar met deze plaat en Duke meer met W&W. Als je de pre-/absentie van Hackett even wegdenkt, zijn ATTWT en deze de meer eenvormig zwaarmoedige platen, waar W&W en Duke wat wijdlopender, onevenwichtiger, maar in hun hoogtepunten ook kleurrijker zijn.

Los van die parallellen vind ik ATotT en W&W duidelijk de betere platen, maar als die beide vier sterren of hoger waard zijn, vind je vermoedelijk op ATTWT en Duke ook nog wel een en ander van je gading en voldoende bodem voor ten minste drie sterren.

Dat vind ik nou eigenlijk precies andersom. ATOTT heeft net als Duke een bepaald concept met een terugkerend thema, terug te vinden in Los Endos waarin het thema van Dance On A Volcano en Squonk weer opduikt. W&W bestaat voor mij eigenlijk net als ATTWT uit los van elkaar staande nummers. Daarbij vind ik W&W ook meer ATOTT dan Duke gehalte hebben, zeker wat de stijl betreft. Duke zit wat mij betreft precies tussen ATTWT en Abacab in. Een typisch overgangsalbum.

Je kunt heel goed A trick of the tail héél hoog op je lijstje hebben staan en Trespass (dus met Gabriel) op nummer 1 in je top 10 aller tijden (wat misschien elders ook tot gegniffel leidt). Geef een band, de artiesten de ruimte. En beoordeel per cd het gebodene.

daar ben het absoluut niet mee eens. De zwaarmoedige platen zijn juist W& W en And Then.. en deze en Duke juist de wat meer "vrolijkere"platen. Ik zou W&W ook zeker niet als onevenwichtig willen omschrijven aangezien de rode muzikale lijn juist het hele album te horen is. Sterker nog, ik vind W&W de meest evenwichte plaat het de discografie van de band (al zou je dat ook van Invis Touch kunnen zeggen enkel is die een heel stuk slechter).

Ik vind het wel meevallen met de zwaarmoedigheid op W&W. Er staan in ieder geval een paar levendige instrumentaaltjes op en de overige lyrics zijn meer verhalend en bespiegelend dan depressief vind ik. Dat kun je van ATTWT inderdaad niet echt zeggen, dat is beslist een behoorlijk donker album. Verder zijn naar mijn mening de ''zware'' albums ook die met Gabriel en niet zozeer met Collins. Je kunt ze voor mij qua gewicht een beetje vergelijken met (alweer) Waters & Gilmour. W&W vind ik qua stijl en structuur ook meer in het verlengde liggen van ATOTT hoewel het net iets minder ingenieus in elkaar steekt en meer ''mainstream'' invloeden bevat. Misschien is daarmee de rode lijn ook enigszins verklaard.