Marillion - Marbles (2004)

nu niet meer nee. allen bij speciale aangelegenheden (zoals de fan weekenden)

Marillion is in 1983 meen ik ontstaan....Fish verdween in 1988....is 5 jaar. Hogarth zit er sinds die tijd bij, is zo ongeveer 18 jaar.... Is dit de band van Fish of van Hogarth?[/quote]

Kleine correctie, Marillion is in 1979 opgericht onder de naam Silmarillion. Sinds 1980 spelen ze onder de naam Marillion. Fish kwam in 1981 bij de band (daarvoor waren ze instrumentaal). Dus hij zat er iets langer bij.

Zucht...kan er dan nooit ergens een discussie over Marillion worden gevoerd zonder het over Fish versus Hogarth te hebben. Jammer voor de band, ze zijn zoveel meer waard dan dat!

Groei-albums............ een term die je vaak tegenkomt. ieder heeft er wel een paar die dat zijn en dan uiteindelijk eindigen op 5*.
Marbles is er zo eentje voor mij.

Het begint al met The Invisible Man. Ruim 13 minuten lang pure schoonheid (zet je koptelefoon op en je hoort nog veel meer). En er is werkelijk waar geen minuut te veel. Er hangt een creepy ondertoontje in dit nummer dat me pas na meerdere draaibeurten is gaan opvallen. Een betere opener kun je je niet bedenken.
Marbles I is eigenlijk een verbindingsnummer, een rode draad die telkens weer terugkeert. Het biedt een prima houvast of vormt een spoor op deze cd. Het klinkt ook relaxt. Totaal niet storend omdat het telkens een soort adempauze geeft.
Want Genie is het volgende meesterwerk. Voor mij is dit een vlucht uit de harde realiteit, een vlucht naar verre oorden. Dit klinkt niet aards meer. Bij dit nummer begint er ook een bepaalde emotie in me op te wellen, telkens weer. Een emotie die er vaak al uit moet bij Fantastic Place. Bijna alle keren dat ik dit nummer hoor slaan die emoties wat op tilt en hou ik ze niet goed meer in bedwang. Ik vind de tekst ook prachtig en dit is zo'n nummer dat door merg en been gaat. Het klinkt wat morbide misschien: maar dit is zo'n nummer dat ze mogen draaien op mijn crematie. Ik hoop dat nog lang uit te stellen, maar dit nummer mag echt niet ontbreken.
Zolang ik nog op dit aardse tranendal vertoef beschouw ik het als één van mijn favoriete emo-nummers. Die gitaar-solo, die opbouw. Wow! En soms is het zo heerlijk om eens lekker te los te gaan op muziek............
The Only Unforgivable Thing opent prachtig op orgel. Ook dit is weer zo'n emotioneel nummer met heerlijke gitaarpartijen. Alleen te vinden op de dubbelaar en reden genoeg om dus die enkele cd lekker te laten voor wat het is, want dit mag je gewoon niet missen.
Marbles II zorgt weer voor een mooie voortzetting van het avontuur en hiermee komen we uit bij het langste nummer van dit album, het ruim 17 minuten durende Ocean Cloud. Een mooi sferisch begin, een heerlijk alle kanten opwaaiend middenstuk om langzaam tot een schitterend slot te komen. Een waar mini-avontuur.
Hiervan kunnen we even bijkomen d.m.v. Marbles III die disc 2 opent.
The Damage is wat aardser, wat ruiger ook. Het heeft minder sfeer dan de nummers tot nu toe, maar is daarmee zeker geen buitenbeentje te noemen of van mindere kwaliteit. Ik hou wel van de kracht die dit uitstraalt. Ook dit nummer staat niet op de enkele versie en dat is een gemis, want dit wat ruigere randje is gewoon onderdeel van dit album en kan welhaast niet gemist worden.
Don't Hurt Yourself klinkt wat vlotter en poppy. Het is wat luchtiger en misschien daardoor ook wel uitgebracht als single. Werden er maar meer van dit soort pop-rock nummers gemaakt. Het zit erg strak in elkaar en ik vind de zang van Hogarth hier erg goed.
You're Gone heeft wederom een schitterend gitaargeluid. Ook dit is een gedreven popsong. Wat een lekkere flow heeft dit nummer toch en dat ietwat bombastische vind ik heerlijk te horen. Alsof je je boterham eens lekker dik belegt. Smullen maar!
Op Angelina valt het gitaarspel van Steve Rothery weer op. Dat jazzy begin maakt het gelijk al boeiend, zeker als het na ongeveer anderhalve minuut weer dat prachtige, zweverige sfeertje krijgt. Heerlijk na die paar wat meer down to earth nummers wederom weg te kunnen zweven; boven jezelf uit kunnen stijgen. En die fluwelen stem van Hogarth is toch zo ongelooflijk en haast sprookjesachtig mooi.
Drilling Holes is dan gelijk wat grover en dynamischer. Harder ook. De tempo-wisselingen zijn erg mooi uitgevoerd en het geheel is één brok oprechte emotie.
Na al dat geweld weer even tijd voor Marbles IV, kunnen we ons namelijk opmaken voor het slotstuk Neverland met het heerlijke piano intro gevolgd door synths.
Met dit nummer lijkt alles bij elkaar te komen. Prachtige rauwe emoties, het uitstijgen boven jezelf, een ontlading die er gewoon wel moet komen. Een album als dit verdient dat gewoon. Als dit geen indruk meer weet te maken weet ik het ook niet meer.
Perfect einde van een perfect album.
Marillion heeft zich hier van zijn allerbeste kant laten horen en heeft een klassieker af weten te leveren waar ik ongetwijfeld nog lang van zal genieten en waar ik telkens weer nieuwe en mooie dingen in zal gaan ontdekken.

zie hierboven i rest my case

Schitterend verwoord.. Wat ik alleen niet snap is dat sommige mensen hier maar een halve * aan geven.

Voor mij is en blijft Marillion de band van FISH.

Hans, met alle respect, maar hier is het "artiest"-topic voor... Ik weet uit ervaring dat dergelijke Fish vs. Hogarth discussies zich eindeloos voortslepen en uiteindelijk geen winnaar kennen (net als in een echte oorlog ).

Vandaag weer eens in zijn geheel gedraaid. De 2cd versie that is. En wat me iedere draaibeurt gebeurt, gebeurde nu ook weer. Twijfel over mijn rating van 4,5*. Kijk dat zit dus zo. Ik zet cd 1 op en nadat de laatste klanken van Ocean Cloud zijn weggestorven, schakel ik, met tranen in de ogen, in op Music Meter om het album terstond van de volle mep van 5* te voorzien.

Maar, zoals iedere keer, juist als ik op de "mijn stem"knop wil hengsten, schiet me te binnen dat dat andere schijfje meetelt voor de rating. Nou daar gaan we dan. Don't Hurt Yourself, Angelina en zeker het geweldige Neverland doen bepaald geen afbreuk aan de op cd1 opgebouwde bewondering. Maar dat doen The Damage, Drilling Holes en zeker het dieptepunt van deze cd Your Gone wel. Dat laatste nummer was nota bene de troef in het bereiken van een groter publiek. Als iemand Marillion een groter publiek gunt, ben ik het wel maar niet met dat nummer please.

Samenvattend: CD1 is geweldig en behoort tot het beste wat Marillion ooit op plaat heeft gezet. CD2 is wisselvallig at best en kent , naast een paar prachtnummers, ook niemendalletjes die zelfs op Radiation tot het zwakkere materiaal hadden behoord. Even rekenen dan maar: 5 sterren plus 3,5 sterren is gemiddeld 4,25. Omdat het Marillion is, wordt dat dan naar boven afgerond. Ik blijf bij 4,5*

Grappig hoe we het binnen één bericht over één album eerst volkomen eens en daarna volkomen oneens zijn.


Helemaal mee eens!

Maar dan cd2. Ik moet bekennen dat ik You're gone eigenlijk het beste nummer van cd2 vind, weliswaar nog in de schaduw van de meeste cd1-nummers, maar toch. Het lijkt erop dat de band er na bijna 20 jaar eindelijk in geslaagd is met een waardige opvolger van Kayleigh te komen.

Voor de rest: Angelina kan ermee door, The damage en vooral Don't hurt yourself vind ik flauw, Neverland duurt minstens vijf minuten te lang en de andere nummers vind ik blijkbaar zo nietszeggend dat ik me ze, na tientallen luisterbeurten, blijkbaar nog steeds niet voor de geest kan halen.

Zij we het in ieder geval eens dat CD1 geweldig is en CD2 niet zo

Beste Marty McFly,

Hans is een vredelievend mens die zeker geen oorlog wil uitlokken of uitvechten met wie dan ook. Ik geef alleen maar mijn mening, that's all !!

Met een hartelijke groet .

Praat Hans vaker over zichzelf in de derde persoon? Dit kan immers duiden op schizofrene trekjes?

Terzijde: ik heb Fish ZEER hoog staan, zowel in zijn Marillion-tijd als zijn solowerk, dat ik nog steeds op de voet volg...

The invisible man & neverland zijn perfect. De rest vind ik leuk.

Tja, Marbles. Wat heerlijk om dit album zo af en toe op te zetten. Zonder meer één van de beste van Marillion. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik niet alles even sterk vind. Maar de highlights maken voor mij alles goed. Voor mij zijn dat:
Invisible Man, wat een geweldig subtiel en geraffineerd nummer, het gaat mij niet vervelen.
You're gone: een nummer dat loopt als een geoliede machine; degelijk en het zit goed in elkaar.
Fantastic Place: bij dit nummer voel ik soms de waterlanders opkomen (en niet van verdriet).
Neverland: verscheurend gevoelig, misschien een minuutje te lang. Ik vind het soms wat Pink-Floyd achtig (dromerig) overkomen.
Angelina: een welkome verrassing, lekker kabbelend en relaxt.
Ocean Cloud: lang epistel met mooie wisselingen. Een echt Marillion-sfeertje.
Voor mij is dit album het beste wat Marillion heeft uitgebracht na "Brave".

nu rest alleen nog de vraag.. Waarom staat deze niet in de top 250???

Wat is ocean clouds toch een prachtig nummer, de eerste keer dat marillion me zo weet te raken .
De rest van het album ken ik nog niet goed genoeg maar sommige nummers komen me soms te poppy over, vooral naar het einde toe.

Ik val in slaap bij het luisteren van deze cd begrijp ook niet echt de hoge waardering maar misschien komt het omdat ik meer van wat de style van Seasons End & Clutching the Straws houdt. Er staan enkele äardige nummers op maar dan is de koek op deze krijgt van mij 3 sterren

Ik vind em erg goed. De eerste die de moeite waard is sinds Brave. Alleen snap ik niet waarom die dubbel-cd er moest komen. Ja, Ocean Cloud is de moeite waard, maar die andere nummers voegen niks toe en degraderen deze plaat bijna als nog tot het niveau van z'n vier beroerde voorgangers.
En dan laat ik Marbles live, Marbles by the Sea, op 't land, in Scotland, in weetikveelwaar nog buiten beschouwing. Maarehm....eindelijk weer een goede plaat dus.

Ben blij dit nog even ontdekt te hebben voordat ik morgen twee weken wegga. Hemels mooie plaat. Bij een aantal nummers op het eerste deel barstte ik in tranen uit zo mooi. Op het tweede deel vinden we inderdaad het pop gedeelte, maar daarom niet veel minder. Staan een aantal mooie composities tussen. Hoogtepunt is wel het kolossale Ocean Cloud. Blijf het erg knap vinden, nummers zo lang maken zonder een moment verveling. En dat geldt voor veel artiesten.

Jammer dat ze met Hogarth wat teveel wisvallige platen maken, hoewel ze inmiddels net zoveel goede met hèm hebben gemaakt als met Fish (sic Hans Brouwer!!).
Maar deze is weer geweldig, sommige nummers zijn zo ongelooflijk mooi dat je haast zou vergeten dat ze ook .com, Radiation e.d. hebben gemaakt. Gewoon deze nog een keer opzetten.

4,5* met de neiging naar 5. Verder geen commentar nodig

ik ben totaal geen marillion liefhebber, maar wat ik hier tot nu toe van gehoord heb maakt me nieuwsgierig naar meer

Altijd voel ik me wel verplicht op de een of andere manier om bij mijn hoogstgewaardeerde albums iets neer te pennen. Maar het is altijd zo moeilijk om gevoel in woorden te brengen vind ik zelf. Bij dit album is het al bijna helemaal onmogelijk, maar ik waag me er toch aan.
Ik ging niet met de allerhoogste verwachtingen dit album binnen. Ik kwam er met een totaal ander gevoel uit. Het duurde niet lang of ik wist dat dit mijn nummer 1 zou gaan worden. Wat een emotie, zoals ik hem nog nooit heb gehoord op een plaat. Ik ben dan ook erg blij dat ik de deluxe edition in huis heb.

De opener had niet beter kunnen zijn. The Invisible Man heeft zoveel wendingen dat hij geen seconde verveeld. Alles klopt aan dit nummer. Maar vooral die tekst geeft me de rillingen over het lijf. Alleen een waar genie kan hier achter zitten, of een man met veel schuld, emoties. Zo'n man zou Hogarth best wel eens kunnen zijn. Mooiste momenten vind ik toch wel de temopversnellingen met natuurlijk een briljante climax.
Over de Marbles is er eigenlijk niet zoveel te vertellen, onmisbaar zijn ze wel op deze plaat. Mooie verlengstukken op al het moois wat hier staat.
Genie wekt bij mij de meeste emoties op van alle nummers, daarom ook een van mijn drie favorieten van deze plaat. Misschien kan dit zoveel emoties bij me opwekken omdat ik het kan vergelijken met een gebeurtenis van nog niet zo kort geleden. Het heeft in ieder geval niks te maken met het bizarre verhaal achter deze plaat. De tekst is weer buitengewoon goed. Prachtig gezongen ook, de stem van Hogarth vond ik in de beginperiodes nog erg scherp en niet fijn klinkend. Inmiddels kan ik me daar allang niet meer in vinden. Nog een prachtige gitaarsolo van Rothery, ik kan het er alleen mee eens zijn: wat een gevoel legt deze man in zijn spel.
Op naar Fantastic Place, persoonlijk vind ik dit de minst goede van deel 1, maar begrpijp me niet verkeerd, nog steeds 10+* waard. Het zal denk ik te maken hebben met het onderwerp misschien, de instrumentatie klinkt ook een klein beetje te sentimenteel naar mijn gevoel. Hoewel ik wel moet zeggen dat de gitaarsolo van Rothery er weer eentje is om van te smullen.
The Only Unforgivable Thing is poëzie. Het enige wat bij me opkomt om te zeggen bij dat nummer. Maar het is toch niet echt de tekst die dit nummer een van mijn favorieten maakt, het zal toch vooral het instrumentele zijn wat deze zo mooi maakt. Neemt bijvoorbeeld alleen al de prachtige orgel intro en outro. En, het is haast onvermijdelijk, een ongelooflijk mooie gitaarsolo weer eens van Rothery.
Na Marbles II gaan we op weg naar het allerbeste wat te vinden is op deze plaat. Ocean Cloud. De openingszin zegt al genoeg, dit wordt een zeer emotionele rit. En dat wordt het dan ook. Dit is zo'n nummer wat zo'n beetje alles wel heeft. Emotie, een prachtige opbouw, sfeer, prachtige gitaarpartijen en zo heeft 'ie nog wel meer. Dit gaat verder dan het beste nummer van deze plaat, dit is het beste ooit gemaakt.

Na weer een mooi Marbles nummertje gaan we naar het minste nummer van deze plaat. The Damage vind ik niet echt in het totaalbeeld van deze plaat passen. Hij klinkt nogal hard vergeleken met de rest, hij klinkt ook gek genoeg vrolijk. Het zal waarschijnlijk nooit wat worden met deze, had er ook niet echt bij gehoeven, tenminste, bij het totale album, want echt slecht is hij natuurlijk ook weer niet.
Alles wordt wel weer goed gemaakt bij Don't Hurt Yourself. Schitterende intro om te beginnen. Een stel mooie gitaarpartijen weer en, zoals gewoonlijk zou je het haast gaan noemen, een sterke tekst weer. Het klinkt inderdaad wel erg luchtig vergeleken veel van de andere nummers, nadelig is het natuurlijk absoluut niet.
You're Gone vond ik eerst een vrij waardeloos op z'n zachtst gezegd. Vrij vreemde plaat weer om te horen tussen de rest. Inmiddels kan ik hem wel waarderen. Hij past natuurlijk gewoon in het totale plaatje.
Angelina is misschien het rustigste nummer van allemaal. Leuk beginnetje waarna de eerste tonen te voorschijn komen. Zweverig is inderdaad de beste manier om deze te beschrijven. Mooie samenzang op bepaalde momenten tussen Hogarth en een voor mij onbekende dame.
De eerste keer dat ik Drilling Holes dacht ik in een James Bond film te zijn beland. Net als The Damage een vrij hard klinkende plaat tussen de rest. Veel meer is er eigenlijk niet over te vertellen, hij is gewoon erg goed.
Na de zwaarmoedigste Marbles beginnen we aan de laatste lange rit van deze plaat. Neverland is een grote uitbarsting van emotie. Prachtig gewoon. Vooral de outro doet me altijd erg veel. Een minuut lang ongeveer aan belletjes, klokjes, wat het ook mag wezen. Hoe moet ik dit nou beschrijven... De plaat laat je hiermee zo verdwaasd achter. Het lijkt geen einde te hebben. Moeilijk te beschrijven. Het is gewoon een perfect einde gezien het totaalbeeld, laten we het daar maar op houden.

Ik vraag me af of ik ooit Marillion een van mijn favoriete bands kan gaan noemen. Als de Hogarth periode vaak zo klinkt, dan zou dat best kunnen. Zou dat niet zo zijn, dan hebben ze in ieder geval wel de allerbeste plaat ooit gemaakt. Deze gaat er pas vanaf als hij me gaat vervelen, dat kan nog lang duren.
10*

Leuke review basketballerke . Heb ik weinig op toe te voegen, behalve dan dat ik Fantastic Place niet het minste nummer van de eerste cd vind, maar eigenlijk na Ocean Cloud het beste nummer op cd 1 vind.

liefhebbers van marillion en andere neo-prog moeten zeker moonshine van collage een keer beluisteren

Dat was ik zeker een keer van plan, maar de quote "marillion en andere neo-prog" staat hier toch wat vreemd...?

idd, ik vond het zelf ook niet helemaal passen, maar er zijn bij dit album nog regelmatig reacties, daarom pastte het hier wel het beste dacht ik om collage in de aandacht te brengen

nah oke dan. Ik wilde bij deze trouwens graag even reclame maken voor de jaren '90 albums van R.E.M.

haha, r.e.m past niet echt goed...
marillion is in ieder geval neo-prog net zoals collage