Marillion - Marbles (2004)

Nou de Neo-prog jaren van Marillion liggen toch echt ver achter ons...Wat dat aangaat zou R.E.M. er qua muzikaliteit nu dichter bij liggen dan Collage, maar dit terzijde

daarom gaf ik eerder ook aan dan ik marbles gekozen had van marillion omdat er regelmatig nog een berichtje geplaatst wordt

Gek genoeg hier nooit mijn mening over gegeven. Prachtig album, Eén van hun betere. Dit hadden ze ook wel een beetje nodig na 3 mindere albums achter elkaar. Geniale nummers als The Invisible man, Neverland, The damage en Fantastic Place. Ook Angelina is een gewleldig nummer. Het knappe van Marillion is dat ze elke keer iets anders brengen. Of het ook altijd goed uitpakt is wat anders, maar ze blijven niet hangen in een bepaalde stijl. Ik heb al hun albums, met uitzondering van wat kerst albums en echt speciale uitgaven. De begin periode van Hogarth is voor mij de meest succesvolle, evenals de Fish albums. Brave staat bovenaan in mijn top tien, en zal daar ook niet snel uitgaan...

Marillion is een band die helaas niet altijd een meesterwerk weet af te leveren, maar Marbles is een plaat die je als fan MOET hebben ( Brave trouwens ook ).
Probeer als je hem nog niet hebt de 2cd Marbles te krijgen, die is vele malen krachtiger dan de 1cd, vooral door Ocean Cloud.

Elke band maakt in zijn carrière een album wat nooit meer ( misschien ooit ? ) te overtreffen is, Marbles is er een van voor Marillion.

Een meesterwerk van a tot z.Ik kan hier uren overschrijven, dat doe ik niet. Luister maar eens naar Invisisble Man en je bent verkocht!!

Prachtig...5 sterren!!!

Voorlopig 4* voor de retailversie. Het album zoals bedoeld (de 2 cd versie dus) is onderweg. Vermoedelijk zal de score dan nog wel oplopen

Heb Marbles nu zelf ook. Altijd grote fan geweest, maar afgehaakt na Anoraknafobia. Daar stond geen 1 bijzonder nummer meer op. Ik heb toen zelfs bij het concert in Paradiso boe geroepen (kinderachtig!! ) toen ze Garden Party speelden.

Maar goed nu over Marbles: ik had al veel goede verhalen gehoord maar wilde geen nieuwe afknapper mee maken. En na een aantal zeer goede recencies van MuMe gebruikers, heb ik hem toch aangeschaft (en ja ook kaartjes voor Paradiso 11 dec gekocht ).

Het leukste van Marbles vind ik nog wel dat mijn zoontje van vier nu niet beter weet waar knikkers voor zijn dan ze voor zijn ogen te houden en er doorheen te kijken

De plaat is een meesterwerk. Het lijkt erop dat op deze plaat alle voorstudies (=albums tussen Afraid en Marbles) bij elkaar komen. Qua sfeer eigenlijk niet vergelijkbaar met enig eerder album van Marillion en zeker niet qua persoonlijke emotie. Wat betreft dat laatste ken ik eigenlijk geen album dat Marbles overtreft (maar ik sta altijd open voor suggesties ).

intermezzo: The Cure - Disintegration, volgens mij qua thematiek hetzelfde als Marbles, heeft die emotie minder omdat Smith niet mee heeft gemaakt wat Hogarth heeft meegemaakt.

Hogarth zingt hier op onovertroffen wijze de pijn van het uitelkaar groeien van twee personen in een relatie en de breuk met al zijn frustratie, onzekerheid en woede.

Prachtig blij dat ik Marbles heb aangeschaft. Somewhere else ook kopen?

Ik denk (vrees?) dat de score en de reacties bij Somewhere Else wel een representatief beeld geven.

kippenvel als ik hier naar luister, elke keer weer.... onvoorstelbaar dat het zo'n matige opvolger heeft gekregen met Somewhere Else..... maargoed, de paar platen voor Marbles waren ook matig.

Ongelofelijk mooi album....heb ook elke variant in huis

dit album doet het zo te zien wel prima

heb deze nog niet gehoord trouwens, moet ik es doen. wat zo ueigenlijk hun beste album zijn?

Dit of "Brave".

En dat is nu weer van kracht. Elke artiest, elk menselijk wezen ter wereld kan een puntje zuigen aan wat Marillion hier laat horen. Godverdomme wat een onvoorstelbaar mooie en oprechte muziek, oprechter dan dit kan gewoon niet mogelijk zijn. Zo zie je maar weer eens wat een willekeurige allemaal luistersessie kan aanrichten...

Zou nu gelijk weer een recensie van jewelste willen schrijven, maar waar moet ik mee beginnen? Moet ik maar weer alle nummers langsgaan?

Nee, dat hoeft denk ik niet echt. Emotie is denk ik een beter onderwerp om over te beginnen. Ik denk dat deze plaat op elk moment wel eentje in het geheel mengt. Angst, wanhoop, woede, verdriet, berusting zijn bijvoorbeeld wat passages die een keer de ronde doen, en allen voelen ze hier echt, oprecht en eerlijk aan. Nergens kitscherig, nergens bombastisch, altijd precies goed.

Wat me pas sinds vandaag echt goed aan deze plaat is opgevallen is zijn opbouw. Die zal ik altijd onbewust wel gevoeld hebben, maar deze keer kwam hij maar al te duidelijk naar voren. Het begin is duisterder, droeviger, het tweede deel bekijkt alles van een wat luchtigere kant, waarna we in een depressie vallen, om uiteindelijk de laatste hoop te laten spreken in de afsluiter.
Ontreddering, wanhoop, angst, verdriet, hoop, zijn allemaal passages in het geweldige progressieve The Insvisible Man. Een man die volledig is losgegroeid van de samenleving begint zijn donderpreek met de toepasselijk zin: 'The world's gone mad'.
Een zeer intelligent geschreven en opgebouwd nummer volgt. Het begin is duister. Het tweede deel bevat de berusting: I've become the insvisible man. Gevolgd door een prachtig stukje spanning. De wanhoop, angst is overduidelijk aanwezig, waarna de verdiet toeslaat, om als laatste nog een sprankje hoop uit de mond van Hogarth in een ijzersterke climax te horen. Een perfecte manier om de rest dan langzaam naar ons toe te laten stromen.

Het is vooral het eerste deel van deze plaat dat wat mij betrefd deze plaat bijna onsterfelijk maakt. We beginnen al perfect, maar wat volgt is nog mooier. Genie heeft altijd een heel troostend effect op me, maar is tegelijkertijd ook erg droevig. Een vreemde combinatie, maar zo perfect in dit nummer. Voor Fantastic Place begint mijn waardering nu te groeien. Berusting, hoop, troost en vreugde mengen zich in een prachtig tekstueel en instrumenteel hoogstandje. In The Only Unforgivable Thing wordt dan de Poët in Hogarth wakker, maar weten de mensen om hem heen het allemaal nog mooier te maken, en is Ocean Cloud een nummer dat alle menselijkheden bezit en alles wat muziek mooi maakt heeft. Een perfecte afsluiter van het beste stukje muziek op deze wereld, CD1 dus. De openingszin is er een om de rillingen over je hele lichaam te krijgen, de sferische opbouw en introductie van een prachtig en heldhaftig verhaal dat dan volgt en wordt bepaald door veel synthesizers is alsof de zee zich aan je voeten bevind. Maar wat dan nog moet volgen mensen, een wrede, duistere, angstaanjagende uitbarsting van Rothery, waar uiteindelijk zelfs nog een schepje bovenop wordt gedaan op deze manier:
Only Me
And the Sea
Will do
As I Please
En zo gaat dat nummer dan maar door in een vlot tempo. Elk stukje staat op de juiste plek en elk segment volgt elkaar precies op het juiste moment op in Ocean Cloud. 17:58 minuten duurde nog nooit zo kort.

Dan volgt in de schaduw van het kolossale eerste deel het tweede. Deze opent met Marbles III. Eigenaardige maar erg sterke nummertjes blijven die vier. Ze zijn onmisbaar en passen perfect en worden precies goed getimed.
Don't Hurt Yourself en You're Gone bekijken het verhaal van een wat toegankelijkere kant, vreugdevoller ook. You're Gone lijkt haast wel een euforische uitbarsting van Hogarth in donkere tijden.
In Angelina zitten we dan denk ik op een innerlijk dieptepunt. Dit nummer wordt gezongen door een eenzame, depressieve man, al rijdend in zijn auto afgestemd op de zender van deze mevrouw:
All the classics all the hits
Angelina, she's got it
Als dan Drilling Holes en IV passeren krijg je langzaamaan het idee dat de heer Hogarth iets verborgen heeft gehouden deze hele plaat lang. En ja, de waarheid komt eindelijk boven tafel in het beste nummer ooit, Neverland. De laatste hoop schreeuwt Steve uit zijn lijf, in alle passie slaat Rothery op zijn gitaar, en per passage stapelen de emoties zich bij me op, steeds een treedje hoger. Maar of het ook heeft geholpen, zullen we nooit weten...

Een perfect einde voor een prachtig concept, welke ondanks dat hij ver boven de grens van een normale lengte van een album uitkomt, geen seconde te lang duurt. Dit verhaal zou zomaar je eigen geweest kunnen zijn, misschien dat Marbles daarom juist zoveel los weet te maken bij in ieder geval mijzelf en waarschijnlijk ook vele anderen. Een plaat die ondanks een nummer dat er nooit op had mogen staan, weer overduidelijk mijn nummertje 1 mag zijn.

Nou ben ik toch weer alle nummers langsgegaan...

He, welk nummer had er niet op mogen staan, The Damage? Waarom niet? Niet geheel toevallig is dat ook het enige nummer wat je in je verhaal niet aanstipt.

Al een keer in een vorig bericht aangegeven waarom.

En nu staat er alweer een ander op 1... Wat is nog het nut van een top 10 als je hem om de paar uur weer omgooit?

Of vind je dat juist wel leuk?

Ik verbaas me over de berichten hier, had allerlei negatieve berichten verwacht eigenlijk, long live progressive rock!

Ocean Cloud

Deze net besteld van hun site, 11 pond tegenwoordig.
Dat is met verzendkosten erbij zo'n 18 euro.
Vind ik niet gek voor een dubbelaar uit 2004.

Sinds het uitkomen van deze cd.....de dubbele...op 1 in mijn lijstje.
Werkelijk fantastisch,was Marillion even kwijt sinds brave maar dit slaat werkelijk alles.....fantastisch!
Draai ook de dvd,...is ook waanzinnig!
Zou leigenlijk een 10 willen geven.

Had eerder een 4* gegeven voor de retail. Heb de 2CD uitvoering al weer een tijd binnen, maar vergeten om er hier mijn mening over te geven. Met de 2CD wordt erg duidelijk dat het ook bedoeld is als 2CD en niet als een uitgekleede retailversie.

Op de 1CD hoor je al wel de kwaliteit van de mooie nummers, maar met de 2CD valt alles echt op zijn plek. Op de 2CD heb je de nummers in juiste volgorde en worden ze verbonden door schitterende nummers als Ocean Cloud die op de 1CD ontbreken. Dit is wat mij betreft een volle 5*.

Hmmm, ook meteen mijn top 10 maar eens even aanpassen

Na het meesterwerk Afraid of Sunlight volgde een rits matige/slechte albums en toen was er Marbles. Vergeleken met het voorgaande viertal, is dit album een verademing. Marillion slaagt er eindelijk weer eens in fatsoenlijke muziek te maken.

The Invisible Man is een sterke opener. Het veel geprezen Ocean Cloud bevat schitterende passages, maar kan mij niet elke luisterbeurt boeien. Het klinkt soms alsof het de band (te) veel moeite heeft gekost zo'n lang nummer te componeren.

Angelina vind ik te 'soft' (Amerikaans in de negatieve zin des woords), en doet mij in de verte denken aan het door mij verguisde Angelia van ene Richard Marx. Deze track sla ik dus liever over. Neverland is daarentegen een waardige afsluiter, en was nóg mooier geweest als de climax wat ingekort/eerder was geweest. En dat terwijl ik eigenlijk gek ben op lange(re) nummers...

Marbles is over het algemeen heel aardig, maar meer dan 3,5 ster kan ik er op dit moment niet van maken.

Prachtig album, heb m ook live op DVD, zeer indrukwekkend.
Persoonlijk liggen mij de Fish albums net ff beter, maar vind deze samen met Brave wel meesterwerkjes.

Een prachtig album, beter dan wat ze daarvoor hebben gedaan. Helaas heb ik alleen de eerste cd en mis zo te lezen wel het een en ander!!

Mijn introductie met Marillion en nog steeds m'n favoriete plaat van ze. Ocean Cloud is echt een belevenis, zeker toen ze hem een keer live deden, wonderschoon.

Een zeer sterke plaat, die doet denken aan de gloriedagen van Clutching at Straws enerzijds en Brave anderzijds.
Vooral de dubbelceedee versie is een aanbeveling, omdat de retailversie wel heel erg gestript overkomt.

Marillion is weer goed bezig vanaf 2004.

In eerste instantie vond ik de positieve aandacht voor dit album wat overdreven. Natuurlijk vond ook ik het en goed album maar had Marillion er daar al niet veel meer van? Het "probleem" was wellicht dat ik als 1ste de 1 disc versie had en me daar dus meer op gefocust had.

Nu na een aantal jaar zit ik volop in de herbeluistering van de dubbel cd en van de live cd Marbels by the sea. Er komen allerlei muzikale gevoelens bij me naar boven die ik al tijden niet meer heb gevoeld. Daarom rest mij ook maar 1 ding op dit album op een dikke vette 5 te trakteren.

Uiteraard staan er ook wel wat mindere nummers op dit album (geen slechte!) zoals The Damage en Don't Hurt Yourself maar daar tegenover staan dan weer een aantal nummers welke de beste zijn welke Marillion ooit heb opgenomen (Ocean Cloud, Neverland, Genie, Fantastic Place, The Only Unforgivable Thing en The Invisible Man).

Hoewel ik helemaal niet scheutig ben met 5-en (28 st) is dit de 10de van Marillion . Noem het tunnelvisie maar ik sta er in ieder geval helemaal achter

Tja, daar staat Oceancloud niet op, heh?

één van de beste platen van marrilion!!!!!!!!!
invisble man!!!!!

Inderdaad een van de beste van de heren van Marillion. Heb destijds gelukkig meteen de dubbelcd aangeschaft en in het begin helemaal grijs gedraaid. Draai hem nu wat minder, maar elke keer als ik hem draai word ik weer bij mun kladden gevat voor een ruim anderhalf uur durende trip. Meesterwerk van een topband die ik gelukkig ook al twee keer live heb mogen zien

Heb ze nu in totaal 4 keer live gezien. De 1e keer dat ik ze live zag was ik pas 13 ofzo. gelijk toen een shirt van 'marbels' aangeschaft Deed dat shirt aan naar school en iedereen kwam meteen weer met vragen als: 'Wat is dat nou weer voor een raar shirt'?? Ja dat is marrilion jongens zei ik toen. iedereen keek me aan van' wat is dat nou weer'???

Dat soort dingen heb ik ook wel eens, als ik bijvoorbeeld een shirt van Jimi Hendrix aanheb. Word je al snel een oubollige sukkel gevonden. Ach laat ze maar lekker met hun Timberlakes en Bauertjes Gelukkig zijn er nog genoeg jongeren, waar ik mezelf ook onder reken, die wel een goede smaak hebben

Je haalt me de woorden uit de mond