Marillion - Marbles (2004)

Groei-albums............ een term die je vaak tegenkomt. ieder heeft er wel een paar die dat zijn en dan uiteindelijk eindigen op 5*.
Marbles is er zo eentje voor mij.

Het begint al met The Invisible Man. Ruim 13 minuten lang pure schoonheid (zet je koptelefoon op en je hoort nog veel meer). En er is werkelijk waar geen minuut te veel. Er hangt een creepy ondertoontje in dit nummer dat me pas na meerdere draaibeurten is gaan opvallen. Een betere opener kun je je niet bedenken.
Marbles I is eigenlijk een verbindingsnummer, een rode draad die telkens weer terugkeert. Het biedt een prima houvast of vormt een spoor op deze cd. Het klinkt ook relaxt. Totaal niet storend omdat het telkens een soort adempauze geeft.
Want Genie is het volgende meesterwerk. Voor mij is dit een vlucht uit de harde realiteit, een vlucht naar verre oorden. Dit klinkt niet aards meer. Bij dit nummer begint er ook een bepaalde emotie in me op te wellen, telkens weer. Een emotie die er vaak al uit moet bij Fantastic Place. Bijna alle keren dat ik dit nummer hoor slaan die emoties wat op tilt en hou ik ze niet goed meer in bedwang. Ik vind de tekst ook prachtig en dit is zo'n nummer dat door merg en been gaat. Het klinkt wat morbide misschien: maar dit is zo'n nummer dat ze mogen draaien op mijn crematie. Ik hoop dat nog lang uit te stellen, maar dit nummer mag echt niet ontbreken.
Zolang ik nog op dit aardse tranendal vertoef beschouw ik het als één van mijn favoriete emo-nummers. Die gitaar-solo, die opbouw. Wow! En soms is het zo heerlijk om eens lekker te los te gaan op muziek............
The Only Unforgivable Thing opent prachtig op orgel. Ook dit is weer zo'n emotioneel nummer met heerlijke gitaarpartijen. Alleen te vinden op de dubbelaar en reden genoeg om dus die enkele cd lekker te laten voor wat het is, want dit mag je gewoon niet missen.
Marbles II zorgt weer voor een mooie voortzetting van het avontuur en hiermee komen we uit bij het langste nummer van dit album, het ruim 17 minuten durende Ocean Cloud. Een mooi sferisch begin, een heerlijk alle kanten opwaaiend middenstuk om langzaam tot een schitterend slot te komen. Een waar mini-avontuur.
Hiervan kunnen we even bijkomen d.m.v. Marbles III die disc 2 opent.
The Damage is wat aardser, wat ruiger ook. Het heeft minder sfeer dan de nummers tot nu toe, maar is daarmee zeker geen buitenbeentje te noemen of van mindere kwaliteit. Ik hou wel van de kracht die dit uitstraalt. Ook dit nummer staat niet op de enkele versie en dat is een gemis, want dit wat ruigere randje is gewoon onderdeel van dit album en kan welhaast niet gemist worden.
Don't Hurt Yourself klinkt wat vlotter en poppy. Het is wat luchtiger en misschien daardoor ook wel uitgebracht als single. Werden er maar meer van dit soort pop-rock nummers gemaakt. Het zit erg strak in elkaar en ik vind de zang van Hogarth hier erg goed.
You're Gone heeft wederom een schitterend gitaargeluid. Ook dit is een gedreven popsong. Wat een lekkere flow heeft dit nummer toch en dat ietwat bombastische vind ik heerlijk te horen. Alsof je je boterham eens lekker dik belegt. Smullen maar!
Op Angelina valt het gitaarspel van Steve Rothery weer op. Dat jazzy begin maakt het gelijk al boeiend, zeker als het na ongeveer anderhalve minuut weer dat prachtige, zweverige sfeertje krijgt. Heerlijk na die paar wat meer down to earth nummers wederom weg te kunnen zweven; boven jezelf uit kunnen stijgen. En die fluwelen stem van Hogarth is toch zo ongelooflijk en haast sprookjesachtig mooi.
Drilling Holes is dan gelijk wat grover en dynamischer. Harder ook. De tempo-wisselingen zijn erg mooi uitgevoerd en het geheel is één brok oprechte emotie.
Na al dat geweld weer even tijd voor Marbles IV, kunnen we ons namelijk opmaken voor het slotstuk Neverland met het heerlijke piano intro gevolgd door synths.
Met dit nummer lijkt alles bij elkaar te komen. Prachtige rauwe emoties, het uitstijgen boven jezelf, een ontlading die er gewoon wel moet komen. Een album als dit verdient dat gewoon. Als dit geen indruk meer weet te maken weet ik het ook niet meer.
Perfect einde van een perfect album.
Marillion heeft zich hier van zijn allerbeste kant laten horen en heeft een klassieker af weten te leveren waar ik ongetwijfeld nog lang van zal genieten en waar ik telkens weer nieuwe en mooie dingen in zal gaan ontdekken.

Vandaag weer eens in zijn geheel gedraaid. De 2cd versie that is. En wat me iedere draaibeurt gebeurt, gebeurde nu ook weer. Twijfel over mijn rating van 4,5*. Kijk dat zit dus zo. Ik zet cd 1 op en nadat de laatste klanken van Ocean Cloud zijn weggestorven, schakel ik, met tranen in de ogen, in op Music Meter om het album terstond van de volle mep van 5* te voorzien.

Maar, zoals iedere keer, juist als ik op de "mijn stem"knop wil hengsten, schiet me te binnen dat dat andere schijfje meetelt voor de rating. Nou daar gaan we dan. Don't Hurt Yourself, Angelina en zeker het geweldige Neverland doen bepaald geen afbreuk aan de op cd1 opgebouwde bewondering. Maar dat doen The Damage, Drilling Holes en zeker het dieptepunt van deze cd Your Gone wel. Dat laatste nummer was nota bene de troef in het bereiken van een groter publiek. Als iemand Marillion een groter publiek gunt, ben ik het wel maar niet met dat nummer please.

Samenvattend: CD1 is geweldig en behoort tot het beste wat Marillion ooit op plaat heeft gezet. CD2 is wisselvallig at best en kent , naast een paar prachtnummers, ook niemendalletjes die zelfs op Radiation tot het zwakkere materiaal hadden behoord. Even rekenen dan maar: 5 sterren plus 3,5 sterren is gemiddeld 4,25. Omdat het Marillion is, wordt dat dan naar boven afgerond. Ik blijf bij 4,5*

Marbles , volledig aan mij voorbij gegaan . Er was een tijd dat elke release van Marillion gekocht werd door mij . '' a change of heart '' ? wellicht wel . Na Radiation , wat ik overigens nog een heel aardige plaat vindt , ben ik de band minder intensief gaan volgen .
Zeven jaar na dato is Marbles in een deluxe uitvoering alsnog in mijn bezit . Zie het als een goede wijn die een paar jaar moet rijpen , wat in een goed vat zit verzuurt niet ..... tja bikkel , tijd voor een inhaalslag betreft dit album .
Uitvoerig geprezen en eigenlijk meer dan terecht . Dit is inderdaad 1 van hun beste werken .
Een plaat die wat tijd nodig heeft om op de juiste waarde geschat te worden , maar oh oh wat wordt hier fantastisch gemusiceerd en wat kan progessieve rock eigentijds klinken . Het levende bewijs horen we op Marbles .
De opener The Invisble Man is gelijkal erg raak . Een prachtige opbouw en de band werkt zich subliem naar een climax . Je denkt dan , hebben we het beste al gehad ?
Nu is dit nummer zeker een hoogtepunt en waarschijnlijk ook wel mijn favoriet , maar Marillion heeft hier nog veel meer fraais in petto.
Het eerste Marbles themaatje komen we snel tegen en Genie , Fantastic Place en The Only Unforgivable Thing zijn wederom van een uitstekend niveau . Kalm , mellow en sfeervol , perfecte melodielijnen en de inkleuring is smaakvol . Wat mij betreft is dit een album waar met name Mark Kelly zijn beste partijen neerlegd .
Na Marbles II is de volgende epos een feit . Het weergaloze Ocean Cloud . Zweverig , hypnotiserend en veel muzikaal vernuft , en een Hogarth die escaleert met fraai emotioneel zangwerk .
Na Wederom het themaatje Marbles III , komen we bij The Damage waar de band wat rauwer uitpakt . In Thematiek doet het sterk aan The Beatles denken . Op zich een lekker nummer , maar waar de heren zo lekker bezig waren hun eigen ding te doen , is dit enigzins een soort parodie , maar in de kern een lekker rocknummer .
Don't Hurt Yourself is een poppysong , maar met de juiste lading . De hitsingle You're Gone is flink eigentijds met een modern ritme , maar Marillion maakt er wel iets eigens van . Stiekem toch 1 van mijn favorieten . Muzikaal weer om te smullen .
Angelina is prachtig kwetsbaar , Hogarth maakt er vocaal weer iets moois en emotioneels van .
Drilling Holes en Marbles IV zijn de voorbode voor de afsluiter Neverland . Wederom een lang uitgesponnen stuk . Erg fraai weer , maar het houd me wat minder bij de les dan Invisble Man en Ocean Cloud . Wellicht misschien nog een groei nummer .

Het is een aardige zit dit Marbles , want dit is een plaat die 100% focus vraagt . Maar in de juiste stemming is dit een fantastisch geheel . Er wordt flink uitgepakt met fraaie sounds , met name in de keyboards , maar mijneer Rothery laat ook weer flink van zich horen .
Maar bovenal , wat een fantastisch stel songs en wat een gedrevenheid . Progrock uit het boekje en de passie en beleving is groots . Dit verdient een 5 , geen twijfel over mogelijk .

Nu het kwartje bij Ocean Cloud definitief is gevallen kan ik hier in het kort wat neerpennen. Wat is Marbles toch een ontzettend goede plaat! Ik heb de dubbelaar en wat de eerste cd betreft krijgt 'ie wat mij betreft vijf sterren. Zelden zoveel emoties gehoord op één plaat.

The Invisible Man bijvoorbeeld. Die dwingende sfeer, dat interessante drumwerk en het mysterieuze gitaarwerk zorgen voor een erg drukkend geluid. Goede timing qua zang (en hoe het koor wordt ingezet). De vocale uithalen zijn hartverscheurend - zeker tegen het einde van deze sequentie (rond de 9,5e minuut). Gebruik van die synthesizer (geen idee of het dat is trouwens) op 8:35 klinkt ook erg goed en maakt het geheel nog meer af. Een van de weinige nummers waar ik ook graag naar de tekst luister.

De plaat wisselt minder toegankelijk werk af met prettig in het gehoor liggende nummers. Genie, Fantastic Place en The Only Unforgettable Thing klinken allemaal toegankelijk en zijn ook welkome afwisselingen met mooie melodieën en een duidelijke sfeer.

Sinds gisteravond is Ocean Cloud definitief tot me doorgedrongen en ik denk zelfs dat dit nummer The Invisible Man overtreft qua... álles. Die heerlijke gitaar op het begin, de fraaie zanglijnen (met name die machtige uithalen na de vijfde minuut!), afgewisseld met lekkere muzikale stukken en toepasselijke ambient (de zee! meeuwen!). Hoop, rust en kalmte worden uiterst merkbaar.

Des te interessanter is het dat halverwege de sfeer plotseling omslaat. Die donkerte vanaf 10:10 bijvoorbeeld, met die duistere drums. Maar de ontwikkeling die zich vanaf 12:10 inzet is wat mij betreft een onovertroffen staaltje muziekmaken. Die donkere wolken die zich ontwikkelen - goed getroffen. En wat een enorme dreiging klinkt er een minuut later - "Watch me/watch me!"

Marbles - en dan vooral Ocean Cloud - bevat een uitgebreid palet aan emoties en Marillion weet dat zo poëtisch en accuraat te brengen dat ik het bijna met niets kan vergelijken. Wat mij betreft is dit het schoolvoorbeeld van hoe muziek hoort te zijn. Maar de tweede cd? Ik durf er mijn vingers niet aan te branden. Vandaar dat ik mijn stem nog even achterwege laat. Tijdens de eerste luisterbeurt vond ik 'm namelijk erg wisselvallig. Maar wat niet is kan nog komen.

Ik blijf een groter liefhebber van Fish dan van Steve Hogarth.
Die laatste klinkt qua zang meer als The Blue Nile, en Fish heeft dat stoere en krachtige Schotse.
Muzikaal gezien is Marillion niet meer te vergelijken met het oude werk en klinkt als een totaal andere band.
Voorheen meer raakvlakken met Genesis, nu meer met Pink floyd.
Grappig dat ik dus wel een groot liefhebber ben van Pink Floyd, en van Genesis lang niet alles kan waarderen.
Marbles blijkt toch een goed album te zijn, en You’re Gone is een geweldige single.
Alleen wordt voor de zoveelste keer Hear The Drummer Get Wicked gebruikt (Madonna, Public Enemy, Soul II Soul).
Het Massive Attack nummer van Marillion; begeleid door een Simple Minds gitaar.
Don’t Hurt Yourself is de volgende topsong; bijna Americana; Fleetwood Mac achtig.
Fantastic Place volgt hier ook mooi op; zacht, maar intens, maar hier stoor ik mij net als in You’re Gone wat aan het drumwerk; dit klinkt wel heel erg standaard.
Drilling Holes heeft het eerder genoemde Pink Floyd gevoel, maar dan voornamelijk in de zang.
Die gitaarsolo op Neverland laat mij in gedachtes even terug zweven naar Misplaced Childhood.
Bij Marbles ontbreekt het voor mijn gevoel nog aan een geheel; iets wat ik bij Brave en Misplaced Childhood wel ervaarde.

In tegenstelling tot een behoorlijk grote groep andere fans van de Hogarth-era, is Marbles nooit echt een favoriet van me geworden. Dat wil niet zeggen dat de materie niet goed is, want Marbles biedt nog steeds een hoop kwaliteit en een paar van de beste Marillion-songs in tijden (niet geheel toevallig ook nog eens de langste liedjes op de cd's). Ik denk dat het komt omdat ik van Marbles gewoon heel vaak mezelf loom en vermoeid voel. Ook bij de laatste luisterbeurt besefte ik dat mijn bank extra zacht aanvoelde en heb ik mijn ogen toch zeker even een paar tellen gesloten terwijl ik langzaamaan wegdroomde op de muziek.

Maar verdomd nog aan toe als het allemaal niet weer wonderschoon is. De drie epics The Invisible Man, Ocean Cloud en Neverland (die solos!) zijn gewoon pareltjes eersteklas. Ocean Cloud was zelfs het nummer dat me deed inzien dat Marillion ook zonder Fish spannende muziek kan maken. You're Gone is een terechte hitsingle geweest en Angelina betovert me iedere keer. Ik denk dat slechts Genie en de Marbles-nummers me niet zoveel doen en dat is meer omdat ik ze net iets teveel vind kabbelen.

Eigenlijk lijkt het album qua sound best nog wel op het rockerige Anoraknophobia, maar dit keer is het wederom een stukje meer prog en zit die Beatles-zweverigheid er nog steeds in. Heeft invloeden van andere bands, maar voelt nog steeds heel erg Marillion aan. En ja, ondanks het feit dat het geen favoriet is wederom een prima score.

Voorlopige tussenstand:
1. Brave
2. Clutching At Straws
3. Fugazi
4. Script For A Jester's Tear
5. Afraid Of Sunlight
6. Seasons End
7. Market Square Heroes
8. Marbles
9. Misplaced Childhood
10. This Strange Engine
11. Anoraknophobia
12. Holidays In Eden
13. Radiation
14. Marillion.com

Sorry fans. Dit is het toch niet voor mij. Dit soort moderne prog is toch al niet mijn ding en Marillion is in elk geval een leuke uitzondering. Marbles is duidelijk een geliefd album en op zich snap ik het ook wel. Als geheel maakt het ook wel indruk. Ik kan wel weer met gebruikelijke kritieken komen als 'te lang', dus 'teveel nummers', maar dat zullen jullie wel meer gehoord hebben. Ik heb wel degelijk genoten van Ocean Cloud, maar doe mij dan maar If My Heart Were a Ball, It Would Roll Uphill van de voorganger. Marbles is een album dat voor mijn smaak teveel te sfeer opzoekt. Ik houd van spanning in muziek en die mis ik hier. Marbles lijkt me een ideale soundtrack op een tropisch strand terwijl langzaam de zon in de zee zakt. Jammer dat ik niet van tropische klimaten houd. Ik zal niet zeggen dat Marillion hier slecht bezig is, maar het doet me gewoon niet zoveel. Ik vond het af en toe zelfs wat saai.


Tussenstand:
1. Misplaced Childhood
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. Brave
5. Afraid Of Sunlight
6. Clutching At Straws
7. Market Square Heroes
8. Anoraknophobia
9. Season's End
10. Marbles
11. This Strange Engine
12. Holidays In Eden
13. Radiation
14. Marillion.com

Beetje onduidelijk hoe nou al die releases in elkaar zitten, want je hebt dus kennelijk de oorspronkelijke enkele CD, daarna de "limited edition"-dubbele, en wat momenteel te koop is (en wat ik kortgeleden heb aangeschaft) is vooral de inmiddels kennelijk gewone dubbele maar dan met bovenstaande nummers in een iets andere volgorde (en minus de singlemix van You're gone), hetgeen mij doet afvragen of er wel straffeloos geschoven kan worden binnen de tracklisting van een album dat toch zó duidelijk een bepaalde sfeer probeert over te brengen. En waar ik helemaal niet bij kan is dat het magnum opus Ocean cloud niet op het oorspronkelijke album zou hebben gestaan... Enfin.
        Wat ik hier in de huidige 2-CD-constellatie hoor is in ieder geval een prachtig album met de band gefocust en in topvorm, Hogarth geïnspireerd en met een sterke set teksten, een goede afwisseling tussen puntig en uitwaaierend, en een hang naar nummers die meer zijn gestructureerd rondom zangmelodieën met minimale of beperkte begeleiding, sfeer en soundscape dan rondom traditionele arrangementen waarin elk instrument min of meer constant aan bod komt (ik moest soms dan ook wel denken aan de latere Talk Talk). De hoogtepunten (naast Ocean cloud de indringende opener en het perfecte Don't hurt yourself) behoren dan ook tot het beste dat ik van de inmiddels 12 albums van deze band ken.
        Uiteindelijk kom ik toch niet tot de maximale score omdat sommige nummers voor mij net te veel leunen op sfeer en te weinig op melodie en afwisseling, en dan betrap ik mezelf erop dat mijn interesse wegzakt en mijn gedachten afdwalen (net als bij de latere Talk Talk). Daarnaast behoor ik ook tot degenen die vinden dat het slot van Neverland niet het einde is dat dit album verdient, met z'n overdaad aan stemecho's en daarna z'n overdreven belletjes wanneer het nummer zelf al lang is weggestorven. Niet dat het slecht of vervelend is, maar het voegt niets toe en het doet voor mij afbreuk aan de rest van de compositie. 4* voor het geheel is voor mij een mooi begin, en/maar wanneer ik over een poosje mijn hele Marillion-collectie weer ga draaien zou Marbles best eens hoger kunnen uitkomen.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

wederom een Marillion album in deze top250. En wederom onbekend bij mij op voorhand.
Het lijkt er op dat Marillion zich vooral bedient van conceptuele albums. Ook dit Marbles lijkt ook weer met die aanpak te zijn gemaakt. Een album die qua sfeer iets geheels uitstraalt en waar een aantal mooie songs op terug te vinden zijn(bv. Genie, Angelina). Best een interessante plaat dit.

Ik ben zowat de enige hier geloof ik, maar dit veel geprezen album doet mij nagenoeg niets. Ik vind de songs spanningloos, ik hoor geen geweldige,briljante songwriting hoe graag ik ook wil, ik hoor alleen sferische prog die de verwachtingen verder niet waarmaakt.