XTC - Black Sea (1980)

XTC op zijn hardst en catchiest. Er staan alleen maar potentiele hits op (in een eerlijke wereld). Favoriete nrs zijn het hard meppende "Respectable Street", het poppy "Generals & Majors", de punky "Burning With Optimism's Flames" en meeslepende "No Language In Our Lungs".

Ben het helemaal eens met dhr. Kneppers. Heerlijke rauwe popsongs van de grootmeesters van XTC. Favoriet hier is 'Respectable Street'.

4*

Rocket from a Bottle is een prachtig popmuziek nummer.
Alleen al voor dit nummer 4 sterren.

Favoriet: "Living through another Cuba".

Je zou maar openen met zo'n song. Awsome stuff!

BLACK SEA 1980

Met Steve Lillywhite achter de knoppen, kreeg de manische
gitaarwave van XTC (zie eerste drie albums) een solidere basis.
En er was meer op Black Sea: hits bijvoorbeeld, want wie goed oplet
hoort dat XTC zelden zo catchy klonk als op hun vierde langspeler.

Respectable Street (uiteindelijk de overbodige vierde single)
zet meteen de toon: een meezingbaar refrein, stevig vastgeschroefd
op een bijna mechanische bas en drums structuur.

Een plaat van XTC vraagt altijd een extra luisterinspanning van het publiek.
Vaak bostst er een dissonant of vreemd akoord doorheen het arrangement.
Meteen is verklaard waarom XTC nummers zo weinig hitpotentie hebben.

Generals and Majors is de spreekwoordelijke uitzondering.
Bassist Colin Moulding (Making Plans for Nigel) schrijft per album
twee of drie songs, maar vaak zit er een onvolprezen hitkandidaat bij.
Deze eerste single van Black Sea laat steevast de beentjes huppelen.

Living through Another Cuba toont Andy Partridge op zijn dansbaarst.
Manische vocalen en doorspekt met ska invloeden en een meesterlijke
gitaar die je tegen wil en dank van je stoel sleurt: dance the Cuba.

http://nl.youtube.com/watch?v=-6SdxDQ6MrM
Let bij het clipje op de bijna panische podiumkoorts van Andy Partridge.
Niet lang hierna zou XTC beslissen om niet meer live te toeren.

Love at First Side brengt ons bij het tweede Moulding nummer.
Opnieuw is XTC bij de tijd ... reggae blijkt opnieuw de inspiratiebron.
Ook met de stemmetjes wordt gespeeld: dubby, arty en wavy.

Rocket from a Bottle neemt wat gas terug.
Een eerder onopvallende albumtrack die er voor zorgt
dat deze eerste plaatkant net niet geniaal kan genoemd worden.

No Language in Our Lungs sluit de eerste zijde gepast af.
Een wat tragere, slepende Partridge ballad waarin hij vocaal
gaat zeuren, en hier en daar met een onverwacht akoord strooit.

Zijde twee opent met het meesterwerk Towers of London.
In ingekorte (en lichtjes verminkte) versie als tweede single uitgebracht.
Met een heel poppy brug en doorweven met het klokken van de beiaard.

Op Paper and Iron laat Lillywhite de drums knallen.
Een nummer dat meer van een jam dan een afgewerkte song heeft.
Black Sea is eerst en vooral een rockplaat met popinvloeden.

Later zal XTC het poppy element in hun muziek gaan beklemtonen.
Burning with Optimism's Flames illustreert die accentverschuiving.
Een aanstekelijk refrein en erg grappige, bijna gesproken strofes.

http://nl.youtube.com/watch?v=i-ips-W3p7I

Sgt. Rock knipoogt naar Sgt. Pepper ... XTC houdt altijd
het Beatles handboek bij de hand, maar net als op de oudere
single This Is Pop, wordt ook deze ode aan de popmuziek
(en tevens derde single) ontwricht door geforceerde akoorden.
Maar altijd is er weer dat sterke refein dat de song rechttrekt.

Travels in Nihilon is een zeven minuten drumorgie.
Steve Lillywhite trekt alle registers open (denk ook bijvoorbeeld
aan Like a Song van U2) waardoor dit nummer over the edge klinkt.
Een trucje dat XTC nog eens zou overdoen op The Big Express,
waar Train Running on Soul Coal zichzelf te pletter rijdt in overproductie.

De 2001 remaster zet de bijhorende bonustracks weer op z'n plaats.
De orginele CD release plaatste die storend tussen beide plaatkanten.

Het zenuwachtige Smokeless Zone (afkick wave voor rokers?),
het ska vriendelijke Don't Lose Your Temper en het hypnotiserende
The Somnabulist zijn in de eerste plaats experimenteler en
op die manier ook begrijpelijkerwijs de b-kantjes.

Dat XTC nooit hitpotentie heeft gehad komt naar ik vrees ook door de zang prestaties van de heer Partridge. Hij was(en is) weliswaar een getalenteerd zanger en liedjesschrijver maar een getalenteerd zanger is hij-met alle respect-nou niet echt. Nou zijn er wel andere band met niet zulke getalenteerde zangers die wel genoeg hoog in de hitlijsten belandden, maar Met de heer partridge-Tja ik weet het niet hoor,maar daar moet je echt van houden.Plus die neurotische ska-ritmes,dat geeft vooral die muziek een veel hoger moeilijker in het gehoor lig gehalte dan die dissonante akkoorden.
wel net als hun voorganger een hele leuke plaat die absoluut swingt als een trein.

Ik begrijp helemaal wat je bedoelt, alleen ik snap je niet.

Net als Drums and Wires een matig album, met in dit geval mij wat te veel ska-invloeden, met op het einde een flinke uitsmijter, hier dus Travels in Nihilon.

Zo moeilijk is dat toch niet?Ik bedoel:Componeren kan hij als de beste,alleen zijn zangstem is niet helemaal de mijne. En was travels in nylon soms een liedje die ze niet op deze plaat hebben uitgebracht omdat ze hem niet goed genoeg vonden?

Misschien handiger om voortaan direct te schrijven wat je bedoelt.

Ik denk omdat ze het ten tijde van de release te koud vonden om in nylons te reizen.

Dit is waar Kaiser Chiefs en Franz Ferdinand de mosterd hebben geleend....

Twee van mijn favoriete tracks op dit album, 'Sgt. Rock' en 'Travels in Nihilon', benadrukken mede door het sterke contrast de creativiteit en veelzijdigheid van deze band. De mannen van XTC hebben al veel uithoeken van de popmuziek bezocht en naar mijn mening over het algemeen met succes. Zo ben ik juist gecharmeerd van de ska invloeden in 'Living Through Another Cuba', evenals ik dat ben van bijvoorbeeld het poppy/punk album 'Go2', het beatleske 'Apple Venus I' en de psychedelische uitstapjes onder het pseudoniem 'The Dukes Of Stratosphear'. 'The Black Sea' lijkt mij na 'Apple Venus I' een goed begin om kennis te maken met XTC, om daarna te ontdekken dat zelfs een veelal ondergewaardeerd album als 'Mummer' meerdere mooie nummers bevat, zoals 'Beating Of Hearts', het apocalyptische 'Deliver Us From The Elements' en het jazzy 'Ladybird'.

Deze week nog eens gedraaid en ik moet zeggen
dat ik hem zo sterk vind dat ik hem hoger waardeer dan English Settlement.

English Settlement heeft de beste songs, maar ook enkele minder goeie.
Black Sea telt geen echte missers en luister in lengte perfect weg.

Mijn bespreking uit het Niels Tip-Topic. Deze werd me getipt door dazzler:

Nummers schrijven kunnen deze gasten: en hoe. Ongelooflijk leuke en catchy new wave vol met leuke melodieën, sterke coupletten en refreintjes die wel de hele dag in je hoofd kunnen blijven hangen. Een erg vrolijk album, een feestje van zo'n 50 minuten. Denk echter niet dat dit een pak vrolijkheid is zonder verdere inhoud, want dat is het zeker niet. Dit is muziek die erg goed in elkaar steekt en er wordt strak gespeeld. Daarnaast heeft dit ook wel een rauw randje: ondanks de vrolijkheid en het feit dat deze nummers ontzettend catchy zijn begrijp ik wel waarom deze band geen hits gehad heeft. Pere Ubu is een naam die bij me opkomt als ik dit beluister, al is dit wel een pak poppier. Dit heeft naast de muzikale stijl ook veel te maken met de enigszins aparte zang van Andy Patridge, ook verantwoordelijk voor het feit dat deze popmuziek 'ander klinkt dan anders', want je moet er wel van houden. Ikzelf kan het zeker waarderen en erger me er allerminst aan. Het album blijft behoorlijk constant, al verkies ik de eerste helft wel over de tweede helft en zijn er toch wel duidelijk hoogtepunten (Love at First Sight, Rocket From a Bottle en Generals and Majors om er wat te noemen) die werkelijk ongelooflijk catchy zijn en een enkel iets minder interessant nummer, al zijn dit ook prima nummers want slecht wordt dit nergens. Daarnaast is dit ook een album dat je vaker op kunt zetten, ik heb dit flink wat keren gedraaid in toch behoorlijk korte tijd. Een pak goed gearrangeerde vrolijkheid vat wat dit album is denk ik wel samen.

Bijzonder vrolijke plaat dit, gelijk al de eerste 2 nummers die geweldig klinken. Alleen bij Living Through Another Cuba heeft op mijn koptelefoon van die irritante geluidjes die mij kippevel bezorgen. Krakende piepjes dit werkt niet goed bij mij, terwijl het nummer erg vrolijk is.

Gelukkig is dit verdwenen bij het 4de nummer ,dat me ergens doet denken aan een mix van The Clash en Madness, erg catchy in de goeie zin van het woord.

Rocket from a Bottle zoals Dazzler aangeeft inderdaad niet de beste track van het album, blijft ook niet meteen hangen. En ook No Language in Our Lungs vind ik zeker geen goed nummer, Traag en voortslenterend.

Towers of London wel weer een lekker nummer. Nog beter .Paper and Iron (Notes and Coins) met een geweldig intro. De vrolijkheid blijft bij Burning with Optimism's Flames.

Het ietwat bluesachtige Sgt. Rock (Is Going to Help Me) doet me dan weer wat minder.
Travels in Nihilon met de machtige drums sluit dit prima album in stijl af.

Dan moet je Living Through Another Cuba maar eens zonder koptelefoon beluisteren.
Kan je toch onmogelijk op blijven stilzitten. Met die kraakjes bedoel je wellicht de gitaarhaakjes.

Anders wel blij dat je dit album goed kan smaken.

Met peper en zout en tacosaus erbij kan ik het nog niet wegwerken.

Met dit album verloor ik al deels mijn geloof in XTC: het album begint goed met Respectable Street , doet dan met Generals and Majors en later met Sgt. Rock (Is Going to Help Me)
aan een vorm van jolig-poligheidheid (inhaken maar en meezingen) die later zijn climax zou beleven in - jaja - The Kaiser Chiefs; gelukkig staan er paar wavistische songs op, zoals Living Another Cuba, m.n. Love at First Sight en No Language in Our Lungs, maar ook Towers of London (fijne baslijn) mag er zijn.

Door dit album ging ik weer meer verlangen naar de tijd van Drums 'n Wires en English Settlement, maar da's wellicht een van de karakteristieken van een OW'er t.o.v. een J of PW'er.

1 Generals and Majors (4punten)
2 Respectable Street (3 punten)
3 Paper and Iron (Notes and Coins) (2 punten)
4 Travels in Nihilon (1 punt)

Dit zouden mijn punten klassering zijn geweest in de new wave ladder.

by the way ik zal Living Through Another Cuba eens zonder koptelefoon luisteren.

Ofwel zit Mjuman aan de fles, of hij is ziek, maar wat hij schrijft over Black Sea heet onzin.

En dat hij weer verlangt naar "de tijd van" Drums 'n Wires en English Settlement
doet vermoeden dat hij vergat dat Black Sea precies tussen die twee albums in zit.

Want waarom zou een OW'er English Settlement (1982) wel nog kunnen smaken
en Black Sea (1980) overlaten aan J of PW'ers?

Als het de fles is of de stress is, of een stuk onzekerheid, dan is het de midlife crisis, zong Long.

Dazzler dazelt dagenlang door daar de dag duurt - vanwege zomertijd. "Smaken" zegt men hier van eetbare dan wel drinkbare zaken, vandaar.

Sinds wanneer is de mening van iemand onzin? Waar haal je de logica vandaan?
Waarom zou ik niet mogen verlangen naar albums van tijd a. (D&W) en tijd c. (ES) zonder b. (BS) hogelijks te waarderen? Dat album heb ik altijd gezien als een inbetweenie die enerzijds niet de drive en gekte heeft van Drums 'n Wires, maar anderzijds de afronding en het brede spectrum mist van English Settlements - dat vind ik veel meer een afgerond pop/wave document dan deze Black Sea. En ja de door mij gewraakte songs kunnen me op verkeerde momenten irriteren - maar dat heeft niets met fles te maken -- dat vind ik een vorm van misplaatste, suggestieve lolligheid die niet met de werkelijkheid overeenstemt: Such a Shame (on You?)

Daar zit de onzin. Een "mening" die mijns inziens nergens op stoelt.
XTC stopt hooguit wat venijnige ska-hooks en wat fluitjes in de songs.

Met dat inhaken zit je goed als je het over de singel Wait til Your Boat Goes Down zou hebben,
die tussen Drums and Wires (1979) en Black Sea (1980) in zit en wijselijk van het album werd gelaten.
Meezingen mag je op All You Pretty Girls en Ball and Chain voor mijn part.

Neen, alle gekheid op een stokje. Ik ben het dus helemaal niet met Mjuman eens.
Mag ook wel eens. We moeten niet altijd als twee JD handen op één buik door het leven gaan.

Ja, waarom? Wat is eigenlijk een J of PW'er? En vergt lidmaatschap van de club nog enige contributie?
Vreemd genoeg draai ik meestal ook Drum 'n Wires of English Settlement (eigen versie, laat het laatste deel weg na track 10 of zoiets) van XTC.

En ik weet niet meer waarom. Misschien zit er onvermoed een soort samenhang tussen beide albums. Maar ik zal Black Sea gelijk nog eens uit het hoesje halen. Misschien vergis ik mij wel deerlijk.

De pregnante vraag dringt zich hier op wat snijdt meer in een mens zijn ziel - Red, Complicated Game (zeker live indrukwekkend - had je echt het idee dat de dwangbuis voor Partridge klaarlag, backstage), of Generals and Majors en Sgt Rock? Toegegeven Nigel en Respectable Street mogen van mij op één kussen: cynisme in observatie.

En luister maar eens naar The Kaiser Chiefs, dan weet je meteen waar die de mosterd hebben gehaald - die band associeer ik altijd met bierdrinkende football supporters, alhoeewel ze ook populair waren op Lowlands.

Het vrolijke Living through another Cuba heb ik altijd een geweldig nummer gevonden.Stond destijds op de prima verzamelaar Life in the European theatre (een anti-kernwapen plaat of zoiets).De rest van Black sea heb ik pas onlangs gehoord en dat blijkt vrijwel van hetzelfde hoge nivo te zijn.Kwaliteitspop met een rockrandje waarbij vooral opvalt wat voor geweldige songschrijvers de heren van XTC waren.Sterk en invloedrijk album.

Zo lovend, frolunda en toch "maar" 3,5 sterren.
Als ik je mag geloven, verdient het album minstens een 4.

Je mag me geloven

Jij schikt je wel erg snel naar de wensen van de pop-prelaat

Ga je dan ook nog iig naar het tweede XTC - Go 2 (1978) (liefst met de bonus nr's van Go+ erbij) en de derde XTC - Drums and Wires (1979) luisteren?

Wat is een pop prelaat?.....en wat XTC betreft English settlement ken ik door en door en vind ik zelfs nog beter.Mummer aardig maar minder en de volgende op het lijstje is White music....we zullen horen

Er zijn er die dwepen met Skylarking.
En er zijn er die dwepen met Apple Venus.

Toch blijft English Settlement hun classic album.

En dan is er een achterhoedegevecht tussen de pop prelaat en de OW'er.
De eerste vind Black Sea de op te vissen parel en is blij met iedereen die de plaat
een positieve stem geeft. De tweede schuift Drums & Wires als topper naar voor.
En in een adem promoot hij dan het neurotische buitenbeentje Go2.

En voor dat Mjuman de kans heeft om zich af te vragen
waarom Go2 een buitenbeentje zou zijn, antwoord ik zelf alvast
dat het een experimenteler album is dat minder dat Beatles element
in zich draagt, waar het werk van XTC vaak om geroemd wordt. En dat ik
Go2 nog eens dringend moet bespreken. Ik geraak maar moeilijk door die plaat.

XTC is absoluut een band met veel gezichten. In het begin was Barry Andrews (keyboards) degene die mede zorgde voor de funk (en de onrust); hij was erbij t/m Go2. Wat Barry teweeg kon brengen zouden we zien bij Shriekback - die ik ooit als voorprogramma in Vreeburg de Basildon Boys a.k.a. Depeche Mode dwong om hun uiterste best te doen om mad hatter Barry en zijn Boys te evenaren en vervolgens te overtreffen - zelden was Vreeburg zo stampend.

Het debuut van XTC kan je nog omschrijven als 'punky' - Go2 (met de dubversies e.p. Go+) is de Engelse tegenpool van de US-stadneurotenrock van Talking Heads (More Songs) of Urban Verbs. Eenieder met funk-neigingen in zijn ledematen en een hang naar neurose (of juist om die te onderdrukken) moet genoemde albums minimaal 'checken'.

Drums & Wires heeft iets meer lijn, maar nog steeds de onrust: van de liefde (When You're Near Me), het leven (Complicated Game), een anders gedrag controleren (Nigel) etc. Dit is veel meer een liedjes plaat dan een relaas van monologues interieurs (zoals D&W) - er wordt niet afgerekend, bespiegeld of bezongen: er zijn verschillende liedjes op dit album waarvan ik ronduit een afkeer heb, omdat ze te nietsig zijn, nergens mee afrekenen - alleen iets toezingen en dat is imo zo defny un-Partridge, vergeleken met de twee daarvoor.

Er staan 3-4 aardige - goede nummers op, en dat zijn prompt de meest 'wavistische' - dus de kenner weet waarover ik het heb. Het is mij te veel meezing, pardon (reeds) te 'catchy' en dan wordt bij mij al snel de Kollumse klapperkoubacil wakker.

Gelukkig kwam hierna een fijn episch album - met meer verhaal en minder braafheid.

Geen cent meer dan 3* voor deze.