XTC - Black Sea (1980)

Uiteraard staat of valt alles met je persoonlijke smaak. Je beroepen op (praktijk)ervaring als (professioneel) muzikant is - imo - niet zo zinvol; ik ken musici die buiten datgene wat ze zelf spelen nauwelijks verder kijken en op hun oordeel zou ik ook niet willen afgaan. Ik luister al meer dan 50 jaar naar muziek - zie het "Reistopic" en heb zodoende een aardig pensum met bijbehorende vaardigheid opgebouwd, als kritisch luisteraar.

Bij een van de wave-topics heb ik ooit een parallel gelegd tussen Talking Heads en XTC en die wil ik graag weer aanhalen: mijn ex kon destijds heel weinig met Talking Heads - Talking Heads: 77 (1977), Talking Heads - More Songs About Buildings and Food (1978) en Talking Heads - Fear of Music (1979) Pas bij Talking Heads - Remain in Light (1980) en de bijbehorende tour kwam de waardering; vervolgens kon ze ook 'terugploegen' naar de meer wavistische eerste drie. Bij mij hangt het van mijn bui af of ik Fear of Music of Remain in Light prefereer. Talking Heads koos de kant van polyritmiek en de wereldmuziek.

Nu dan XTC: dezelfde dame had - o wonder - ook grote moeite met XTC 1, 2 en 3 (al stond daar wel "Nigel" op). Black Sea en English Settlement kon haar goedkeuring wél dragen. Waar Talking Heads haar kon verleiden met polyritmiek - en de kracht van een live wereld-act - bleek het bij XTC de púre pop te zijn - daar hoeven we niet moeilijk over te doen. Een band als The Clash ging meer de rock-kant uit en ook daar ligt een parallel met XTC: London Calling is de English Settlement van The Clash: de staalkaart van muzikale vaardigheden waarover beide bands beschikten - al bevat London Calling net ff wat meer drive and urge. Lost in the Supermarket is de ultieme anti-winkelensong en Guns of Brixton geeft het Clash standpunt inzake rassenrellen.

Ik vind het jammer dat XTC de neurose en de belijdenis ervan heeft los gelaten - dit album mist drive en engagement. Het vertrek van Barry Andrews heeft XTC minder goed gedaan - Barry was de 'funker' de dynamische tegenhanger van 'straightjacket Mr Partridge' en Moulding stond er altijd bij alsof ie zijn best deed omdat ie wist dat ie achteraf een paar uur op z'n PSP of Wii mocht spelen (bij wijze van spreken). Andrews startte later Shriekback op dat Depeche Mode ooit in een van hun eerste live-tours a firm run for their money gaf - wat een voorprogramma was dat

De combi van funker Andrews en controlfreak/neuroot Partridge - nb: mijn indruk - was een uitdagende. Imo kwam het einde te vroeg. Altijd het gevoel gehad dat Dave Gregory Partridge net niet genoeg tot het uiterste tergde en uitdaagde. Frappant genoeg zijn er de laatste 5 jaar wel meerdere samenwerkingsprojecten geweest tussen Partridge en Andrews - misschien waren beiden inmiddels "old and wise" - Van die projecten wil ik zeker eens kennis nemen. Wellicht brengt dit boek ons ook nog eens dichter bij The Real Mr Partridge?

Dat vind ik een goed voorstel.


Volledig mee oneens en mijn goed recht.
Net zoals het jouw goed recht is om dat te schrijven.

Daarom nog één keer "eenvoudig" de door mij ervaren essentie herhalen.

En verder hoef ik daar dus niet "moeilijk" over doen.

Ok - fair 's fair

Al vraagt het knaagdier in mij: zeg dan eens iets over de inbreng van Dave Gregory vs die van Barry Andrews - kan dat?

BTW: engagement in de zin van politieke betrokkenheid - maar licht je visie anders toe

Inderdaad minder neurotisch, da's een feit. Maar je ontkomt nu eenmaal niet(en ik herhaal het maar weer een keer) aan een logische verandering in stijl en componeren.
En dat is maar goed ook, want voor je het weet trapt een band in zijn eigen val. Herhaling van zetten kan slecht uitpakken voor een band.
Vanaf zeg maar Skylarking, klinkt XTC bij tijd en wijlen als een soort ontbrekende schakel tussen The Beatles en Beach Boys, maar dan in een ander tijdsbeeld.
Alles wordt wat gepoleister en het jonge honden gedrag is tot het minimum beperkt.
Andere volwassennere albums. Wellicht wat serieuzer, maar onderschat Partridge niet, want zijn eigenzinnigheid is nooit ver weg.

Doch de enorme positieve energie van deze plaat (en zeker ook van Drums & Wires, ik wil die zeker noemen als één van hun beste albums) is aanstekelijk. En dat is wat ik wel mis op de albums na Englisch Settlement.

Neen, ik ga er niet moeilijk over doen.

Muzikaal engagement: trouw aan je eigen dada, de muziek spelen die in je lijf zit,
weinig commerciële toegevingen (tenzij je het schrijven van een popdeun
automatisch een knieval voor de markt wil noemen, wat ik niet doe).

Politiek engagement: ik zie het verschil niet met de voorganger,
maar dat is omdat XTC me al voldoende aanspreekt zonder politieke agenda.
Neen, ik begrijp de kritiek niet zo goed: Respectable Street, Generals and Majors,
Living though Another Cuba, Towers of London, Travels in Nihilon.
Titels waarbij ik me politiek al wat kan voorstellen.

Op English Settlement ook nog goed op dreef trouwens:
in Ball and Chain, Thugs in Our House, Melt the Guns, English Roundabout...
Geen grote pamfletten natuurlijk, maar messcherpe analyses van de maatschappij.

Dave Gregory versus Barry Andrews.
Waarom zou ik? Twee verschillende muzikanten en bijgevolg,
hoe onnodig moeilijk willen we het toch steeds maken, twee verschillende sounds.

Minder "dynamisch gefunk" werd omgezet in meer gelaagde arrangementen.
Een nieuwe klemtoon dus. Die transitie verklaart mijn reserves ten opzichte van D&W.
Die plaat, probleemloos 4* waard, vind ik wat kaal klinken ten opzichte van de latere albums.
Precies omdat Barry Andrews daar hoorbaar gemist wordt.

Maar de omschakeling naar composities met meer ruimte voor popinvloeden
wordt op D&W al gemaakt, alleen pakt het stereofonisch voor mij iets minder vet uit.

Black Sea en English Settlement hebben veel rijkere arrangementen.
En de knallende Lillywhite aanpak (die helemaal niet werkte op Sparkle in the Rain van SM,
maar voor mijn part wel op War van U2 en The Crossing van Big Country) zorgt ervoor
dat Black Sea voor mij nog net iets krachtdadiger klinkt dan zijn opvolger.

De reden waarom Lillywhite op Sparkle in the Rain de mist in gaat,
is volgens mij dat zijn aanpak die esoterische synthlaag die New Gold Dream
zijn glans geeft, helemaal doet verdampen. XTC heeft daar op Black Sea geen last van
omdat hun sound meer down to earth is. Lillywhite is op zijn best als hij de paarden
kan doen trappelen, de vaandels kan hijsen en het kanon kan doen bulderen.

Op Black Sea maken de gitaren nog de dienst uit. En de voorteffelijke ritmesectie houdt de boel perfect bijelkaar.
Heerlijke produktie hoor. Alles op zijn plek en nergens te hoogdravend.

Jonges, jullie vinden elkaar vinden wel; mijn pubertijd ligt al weer zo ver achter me, dat ik nu even afhaak, vanwege het gevoel in een fundamentalistische kerk te zijn beland - zonde van m'n tijd (ook nog tips geven)!

Even geen XTC meer voor mij - ik luister verkeerd, blijkbaar

Trouwdatum van daz en mij wordt binnenkort bekend gemaakt Mjuman...... je bent van harte uitgenodigd. Breng wat leuke cdee's mee !!
Wat de fundamemtalistische kerk betreft...... Lees even opnieuw wat je opschrijft, en kom tot inkeer broeder.
Je draaft ff te ver door nu.

Maar joh, het kan toch gewoon zijn dat dit je ding niet is. No Big Deal verder.
We kunnen er lang en breed over ouwehoeren, maar als het je niet echt raakt, houdt het op.
Muziek is emotie..... weet je wel.

We zijn het verder toch eens over Drums & Wires en English Settlement. Een 4,5 en 5 uitgedeeld daar......... Me dunkt het.

By The Way: '' Travels In Nihilon moet toch wel een beetje jou pakkie an zijn. Had niet misstaan hoor op Drums & Wires.

Omdat er 2 liedjes in de startlijst vh topic New Wave/(Post)Punk song per jaar (editie1980) kwamen, heb ik dit album maar weer eens in de CD speler gestopt.
Erg goed album, lekkere liedjes (pop liedjes).
Lijkt mij nu echt iets voor Mjuman.

Briljante plaat... veruit hun beste !

Eigenlijk vond ik XTC altijd al - en dat vind ik dus nog steeds - een buitenbeentje uit de postpunk/wave jaren. XTC maakte zo tot ongeveer 1984 heerlijk tegendraadse punkwavepop en al was het maar voor een paar jaar, de band was toch enigszins succesvol door hitjes als "Making Plans for Nigel" en "Senses Working Overtime".

Je zag XTC voorbij komen in Generation '80 en Top of the Pops. Ik heb de videoclipjes uit 1980-1985 nog op VHS staan! Gelukkig maar, want sommige van die clipjes zag je even later never nooit meer terug, net zoals de weinige clips van o.a. The Sound en The Comsat Angels!

Momenteel ben ik bezig alle latere albums, behalve "Apple Venus deeltje 1" want die kan ik helaas nog niet vinden, te ontdekken en zodoende raak ik wederom in extase van dit artistieke gezelschap. Al is de ene melodielijn sterker dan de andere: het blijft immers razend knap om zulke liedjes te kunnen schrijven. Daarom ben ik heel blij dat deze geweldige "Black Sea" nog als zwarte schijf in de kast staat... op een of andere manier is deze ontsnapt aan de grote opruiming in de jaren '90 van een deel van het vinyl

Ben het ( weer) volkomen met je eens Alicia.
XTC lijkt inderdaad wat onderbelicht te zijn..... bijna cult.
Veel mensen in mijn omgeving staren mij wazig aan als ik vraag of ze de band kennen. Pas bij het noemen of neurien van Nigel valt vaak het kwartje- Senses is ook voor velen onbekend, en laat ik het over de albums maar helemaal niet hebben.
En maakte XTC nu zulke ontoegankelijke muziek ? Op zijn minst wat eigenzinnig, maar meestal met een sterk herkenbare melodielijn/ refein en een goed verhaal ( Partridge)
Genoeg nummers met hitpotentie ( al zal me dat worst wezen) maar echt een heel groot publiek heeft de band nooit bereikt.

Op Black Sea, 1 van hun beste albums, staat genoeg fraais, met meer hitsongs in potentie.
Wellicht wat toegankelijker dan Drums & Wires, maar met nog altijd een venijnige feel.
Draai 'm veel en lijkt alleen maar beter te worden.

Dat is vreemd, want Senses Working Overtime was wel de grotere hit...

Het is toch echt mijn ervaring Arrie.

Senses Working Overtime was de grotere hit volgens de hitparade parameters.
Het is echter Making Plans for Nigel dat je tig aantal keren aantreft op CD compilaties.

Volgens mij is ook Dear God bekender bij het publiek dan Senses Working Overtime.

Wil je een top 5 dan gok ik op Generals and Majors en Wonderland als "niet geheel onbekend".

Zou wellicht hetzelfde kunnen betekeken voor Mayor Of Simpleton en King For A Day.........maar mondjesmaat.

Mayor of Simpleton zit zeker in de top 10 van "bekend bij een groter publiek".

Prachtig album! De swingende ritmes, die ik bij het vorige album al zo geweldig vond, zijn hier ook weer aanwezig. Een stuk toegankelijker dan Drums and Wires, maar dat is verre van negatief. Partridge komt op dit album zelfs nog een stukje excentrieker over mijn inziens. Daarnaast klinkt de band op dit album nog steeds erg gedreven. De nummers op dit album zijn: zoals dazzler dat mooi omschrijft: "messcherpe analyses van de maatschappij". 4.5*

Ik ben gestaag de mid-80's cd's aan het bestellen, die met de bonusnummers in het midden. Een geweldige plaat dit met een ongelofelijke drive en geldingsdrang. De ultieme uitblinkers in powerpop, maar ze gaan evenzo gemakkelijk het experiment aan. Tekstueel is het ook altijd raak bij ze. Grappig bv. hoe in Generals And Majors verondersteld wordt dat leiders graag oorlog willen, gewoon omdat ze het leuk vinden.

Nigel is bekender, maar beiden waren volgens mij slachtoffer van de ongeschreven '3-weken-wet' van de Top 40 (binnen op 38, 2de week 33, 3de week terug op 38, daarna foetsie -in die geest-).

...met het verschil dat dit wel echt goede muziek zonder houdbaarheidsdatum is.

Uiteraard volkomen eens...
Ik moest overigens ver terug om te zien wanneer het aangehaalde berichtje was geplaatst door mij...
(28 augustus 2010...)

aangehaalde bericht is ook tijdloos

Amen !

Sterke plaat toch. Misschien wel de beste XTC plaat. Afwisselend lekker plaatje.

Na het intro van Respectable Street hoor je een gitaarspel welke mij doet denken aan Parklife van Blur, zo hebben deze gasten ook goed geluisterd naar de hoge koortjes van XTC.
Dat gekraak in het begin zal wel zo horen, maar ik kan mij goed voorstellen dat men vroeger met het album terug naar de platenzaak zou gaan.
XTC laat bij Respectable Street een sound horen wat voor liefhebbers van punk, maar ook van Joe Jackson de moeite waard is.
Generals and Majors ken ik al van verzamelaar Fossil Fuel, deze scoorde als single minder dan Senses Working Overtime en Making Plans For Nigel, wat misschien wel komt door dat gefluit tussendoor, van mij had dit niet gehoeven; het geheel was al vrolijk genoeg.
Living Through Another Cuba heeft zijn momenten, al vind ik het begin wat minder, wanhopig tegen het valse aan klinkend. Madness en The Specials lieten van zich horen, en die ska invloeden hoor je hier ook terug.
Love at First Side ken ik ook al van de verzamelaar, ook wel een typische single, maar minder sterk dan Generals and Majors.
Vervolgens wat Talking Heads invloeden (Psycho Killer) in het stotterende Rocket from a Bottle, en toch blijft het herkenbaar XTC.
Bij No Language in Our Lungs gaat het tempo omlaag, met vreemde muzikale wendingen in het geheel, deze hadden voor mij wat minder prominent aanwezig mogen zijn.
Towers of London kende ik dus ook al, het lijkt alsof ze op de b-kant het tempo net wat omlaag schroeven; wel weer een prima opener.
Op Paper and Iron vallen opeens die tribal drums in, wat het een mooi warm geluid geeft.
Burning with Optimism’s Flames is zeer dansbaar, maar ook hierin zitten wat lastige wendingen, maar die horen dan ook bij deze band.
De overgang naar Sgt. Rock (Is Going to Help Me) is lekker, maar ook wat vreemd; bijna Primus achtig (die band maakte trouwens nog een mooie cover van Making Plans For Nigel, maar dit als anekdote).
Veel mooi lawaai in de drums van Travels in Nihilon, wat het een goede extra spanning geeft.
Heerlijke afsluiter van Black Sea.
XTC blijft voor mij een band, waarbij de erkenning pas veel later kwam.
Volgens mij hebben ze onbewust veel invloed gehad op verschillende Britse bandjes.
Muzikaal zie ik ze regelmatig als de Engelse versie van Talking Heads, al hadden die net wat meer Afrikaanse invloeden.

Leuk dat je het laatste aanstipt deric raven
Ze hebben nog in het voorprogramma van de Talking Heads gestaan in 1977 te Nijmegen.

In Nijmegen nog wel, dat is hier vlakbij.
Bijzonder, want volgens mij is XTC niet zo van het touren.

Na 1982 was het over met touren. Andy Partridige kon het niet meer opbrengen.
Stagefright.

Senses Working Overtime
Die komt uit 1982, toepasselijke titel.