Marillion - Misplaced Childhood (1985)

Dan pas je 'm toch gewoon even aan?

Nee joh niet doen. Hij staat zo keurig 91ste in de top 250

Voor ik dat ga doen, moet ik eerst even de rest van de discografie hier keurig van een cijfer voorzien

Poeh, toch weer erg lang geleden dat ik dit album een luisterbeurt heb gegeven, vond de plaat nooit erg bijzonder, het duo Kayleigh/Lavender even buiten beschouwing gelaten.
De plaat doet me nu meer dan toen.
Nooit de moeite genomen om het album in huis te halen , maar na het beluisteren vanavond ga ik toch weer twijfelen.

Het album is een mooi geheel, moet je eigenlijk ook altijd helemaal draaien.
Marillion is meer dan Kayleigh, al is dat zeker een geweldig nummer.

Dit is een album dat ik weinig beluister. Op de een of andere manier boeit het me niet zo heel veel. Het is zeker geen slecht album, integendeel, maar ik ben er ook niet kapot van. Ik vind het wat langdradig... De minste tijdens de Fish periode. Nu moet ik zeggen dat ik sowieso meer heb met de Hogarth periode, maar de overige drie Fish-Marillion albums vind ik beter en draai ik dus ook vaker.

Voor mij toch wel het album waar mijn liefde voor Marillion mee is begonnen. Kayleigh was de hit en de belangstelling voor dit album was gewekt. Ben later meer liefhebber geworden van het tijdperk na Fish. Briljant wat Marillion heeft gemaakt. Dit album blijft nostalgisch maar vooral ook goed gemaakt.

Bij mij geldt dat ik Kayleigh een fantastisch nummer vond, ik was toen acht jaar. Verder hoorde ik nooit meer wat van Marillion tot een nicht van mij mij meevroeg naar een concert van Marillion in Ahoy. Leek me wel leuk, vond het ook een prima concert, al kende ik geen enkel nummer en ze bleken ook een nieuwe zanger te hebben. Had ik vaag iets over gelezen. Pas sinds ik deze site ontdekte, ben ik me weer gaan verdiepen in Marillion. Wat dat betreft was 2010 voor mij een memorabel jaar. Ik heb veel van Marillion ontdekt en heb me afgevraagd waarom ik dat nooit eerder deed. Heb er geen antwoord op. Ik kan wel zeggen dat ik Marillion een geweldige band vind.

Dit album is ook het eerste album wat ik hier heb voorzien van sterren. Moest wel wennen aan de muziekstijl, vond het wat langdradig op momenten, maar wel interessant. De eerste hartkloppingen voor Marillion begonnen bij de eerste luisterbeurt van Marbles. Een van de allerbeste albums op deze planeet wat mij betreft. Met alle ontdekkingen van het oeuvre van Marillion is Misplaced Childhood voor mij toch wat in de vergetelheid geraakt. Mijn broertje draait het nog wel eens, maar thuis draai ik toch graag andere albums van deze absolute topband, en veelal de Hogarth albums.

Opmerkelijk hoeveel Kayleigh toch blijkt te hebben losgemaakt. Ikzelf vond het indertijd juist een vreselijk nummer, met die dramatische stem, die flauwe melodie en dat gebroken ritme dat maar door blijft gaan, eigenlijk een soort instinctieve en onberedeneerde maar daarom nog niet minder dwingende reactie die me zeer lange tijd van deze band heeft áfgehouden. Pas een jaar of vijf geleden kwam ik bij Marillion uit en ben ik hun platen gaan ontdekken, zij het vooral de eerste drie met Fish (de huilerige stem van Steve Hogarth kan ik absoluut niet tegen). En hoewel het nooit mijn favoriete nummer zal worden ben ik Kayleigh inmddels natuurlijk ook wel gaan waarderen, zowel als los nummer als als onderdeel van de hele songcyclus van dit album.
 

Dit album hoort zeker tot de top van de jaren 80 albums. Mooi conceptalbum, waar de nummers in elkaar overlopen. De eerste 5 nummers zitten erg goed in elkaar en vullen elkaar prima aan. Nummers 6, 7 en 8houden mijn aandacht wat minder vast. Maar als het einde van dit album nadert komt die aandacht weer terug.

Marillion zou nooit in mijn favoriete band-/artiesten top 25 voorkomen. Echter, echter, het album Misplaced Childhood komt wèl direct in mijn persoonlijke top 10 van albums.

Heb redelijk veel werk van Marillion in mijn bezit voornamelijk nog lp's, de band heb ik hoegenaamd niets mee. Het album Misplaced Childhood is echter een parel. Dikke complimenten hoe de nummers in elkaar verweven zijn. De single Kayleigh is misschien nog wel het minste nummer, kan je nagaan.
Schitterend album, zeer compleet, klinkt als een klok.

Inderdaad het beste wat ze ooit gemaakt hebben. Alles klopt hier gewoon. Eigenlijk 1 lang nummer van 39 minuten. Het loopt allemaal perfect in elkaar over en de prachtige melodien houden maar niet op.

Kayleigh is ook gewoon een mooi, ontroerend nummer op een prachtig Marillion album. Niks mis mee wat mij betreft.

Sterker nog, ik vind het samen met Blind Curve het beste nummer van het album.

Je weet toch, dat zodra een symformatie een hit gaat scoren dat dit nummer gelijk persona non grata is

Zoals The Wall, Rendez Vous 6:02, Owner of a Lonely Heart, de hele trits hits van Rush, Genesis, Saga etc.?

Ik zie het probleem niet. Wat ik wel denk is, dat Kayleigh vaker voorbij komt dan de rest van de liedjes van Misplaced Childhood en daardoor vaak geskipt wordt (?!?) Dat denk ik dan.
Om de balans in stand te houden, van het aantal keren gedraaid zijnde.

Ik kan Kayleigh niet los denken van de plaat. Ik zet dan eerder de radio uit, als de single-versie voorbijkomt. De solo is toch ge-edit.

Ik weet niet of ik me geroepen moet voelen om te reageren, maar aangezien ik degene was die begon over een (mijn) oorspronkelijke hekel aan Kayleigh, wil ik hier toch even iets verduidelijken: in mijn geval had die antipathie niets te maken met een al dan niet snobistische weerzin tegen een pophit van een symfoband, om de eenvoudige reden dat ik nog nooit iets van of over Marillion had gehoord op het moment dat ik Kayleigh voor het eerst hoorde. In die tijd was ik toevallig met totaal andere bands bezig, en Marillion was voor mij tot dan toe volledig onder de radar gebleven. Het ging in mijn geval dus gewoon om een nummer dat ik niet mooi vond, en niet om een "gevallen idool"-(over)reactie of iets dergelijks.
 

Dat was mij in ieder geval wel duidelijk, Boy! Maar ik denk wel dat Vigil een punt heeft in zijn algemeenheid bij Marillion fans. En trouwens wel bij meer bands. De grootste hit is voor de 'kenner' het minste nummer. Is lang niet altijd natuurlijk, maar ik durf wel te beweren dat er fans zijn die de grootste hit van hun favoriete band niet enkel om oprechte motieven (ofwel smaak) minder mooi vinden, maar dit ook stellen om hiermee een soort van 'kennerstatus' te realiseren.

Zo ken ik een fan van Manic Street Preachers en hij vertelde mij dat 'de echte fan helemaal niets van Motorcycle Emptiness moet hebben'. Hij dus ook niet. En het kan natuurlijk maar zo zijn dat je het nummer waar de band het bekendst mee is, gewoon niet je kopje thee is, maar het lijkt wel dat sommigen dit vooral vinden om zich te onderscheiden.

En dat is best triest eigenlijk.

Een ding staat vast: Marillion is onlosmakelijk verbonden met Kayleigh, ook al hebben ze zich meer in een andere richting ontwikkeld.

Een van de andere grootste hits van Marillion "Cover My Eyes" is volgens mij terecht niet zo een fan-favoriet...

Niet zo lang geleden (tijdens Top 2000??) was er een Marillion fan op Radio 2 die zijn beklag deed dat van Marillion altijd alleen Kayleigh airplay krijgt terwijl ze zoveel meer mooie nummers hebben gemaakt. Op de vraag van de presentator wat dan, antwoordde hij volmondig: "Lavender!!"
Tja. Ik vroeg me meteen af of hij wel meer dan alleen Misplaced Childhood in huis zou hebben. Haha!

Okee, dank je!


Ja, helaas. Het lijkt er soms ook op dat die "kenners" het niet leuk vinden dat ze niet meer de happy few zijn wanneer hun bandje opeens music for the millions maakt. Ik heb het zelfs wel eens iemand hardop horen zeggen: "ik vond het leuker toen ik nog de enige was die het kende..." Het heeft ook wel een bijsmaak van je afzetten tegen "de slechte smaak", en dan opeens moeten meemaken hoe jouw geheimpje plotseling gemeengoed wordt. Gelukkig keren de meeste van zulke geheimpjes na een of twee jaar in de spotlights vaak gewoon weer terug in de kleine zalen... (Maar ja, dan blijven ze vaak toch een beetje "besmet", en bovendien zijn er natuurlijk ook al weer nieuwe "geheime bands".)

O, en dit fenomeen kan natuurlijk niet worden beschreven zonder de meest gewraakte term te gebruiken: "ze zijn commercieel geworden!"
 

Ze zouden idd Grendel eens voorbij moeten laten komen op de radio, dat zou pas echt een statement zijn!

       
 

Ik kan 'n heel eind mee met je redenering dat fans hun interesse verliezen als de band heel bekend wordt. Maar er is een verschil.

Wat dan ook vaak gebeurt is dat die band veel 'veiliger' en dus, zeker voor de fans van het eerste uur, minder interessante muziek gaan maken. Ik denk dan bijvoorbeeld aan Kings of Leon, Metallica, die echt een MOR geluid hebben aangemeten om veel meer mensen te bereiken. Dan snap ik dat fans afhaken.

Bands die heel groot worden zonder consessies te doen aan hun basisgeluid (denk aan Led Zeppelin, Pink Floyd, Radiohead en wat mij betreft dus zeker ook Marillion) afschrijven omdat ze te commercieel zijn geworden, dan schiet je jezelf in je voet, dat is dan wel een beetje dom ja.

Klopt ook allemaal. Probleemgebied is natuurlijk waar het niet duidelijk is of een band uitverkoop heeft gehouden (Spandau Ballet bij de overgang van z'n "cold wave"-debuut naar True – naar mijn smaak dan) of juist een natuurlijke progressie naar een toegankelijker geluid heeft gemaakt (Hüsker Dü bij z'n overgang van het onafhankelijke SST naar major Warners – naar mijn smaak dan). Ik kan me daar oeverloze discussies over herinneren...

Overigens maken bands zoals degene die jij in de laatste alinea noemt mij altijd blij, of hun muziek me nou bijzonder aanspreekt of niet: o kijk, het kan dus nog, bands die met een eigen en onorthodox geluid toch als lichtpuntjes tussen de Beyoncé's, boybands en andere wanen van de dag hun (enorme) successen kunnen vieren. Hoewel ik besef dat dat tegelijkertijd heel elitair klinkt...

Sorry meneer de moderator, we zullen weer on-topic gaan!
 

Beyoncé waan van de dag? 10 jaar lang hits scoren is niet lang genoeg?

Overigens is er m.i. wel een groot verschil tussen Marillion en Pink Floyd. Pink Floyd gaf simpelweg geen singles uit (of in te beperkte mate), dus er konden geen hits gescoord worden. Marillion probeerde het wel, maar scoorde ze gewoon niet.

Daarbij zit, vermoed ik, een groot deel van de 'haat' ook wel dat Marillion "die band van Kayleigh" is. Terwijl Pink Floyd geenzins "die band van Another Brick in the Wall is".

Mmm, inderdaad een slecht voorbeeld... Ik doelde natuurlijk op top-40-acts die over vijf jaar niet meer zullen worden herinnerd, maar Beyoncé ontstijgt die status wel enigszins, om het maar voorzichtig uit te drukken.
 

Gezien de reactie op het nummer tijdens de concerten valt dat best mee. Mooie song om met een hele zaal te doen en de live versie is een stuk vetter aangezet.

Ik dacht het. Ik ben nog steeds de mening aangedaan, dat er geen slechte liedjes bestaan.
Behalve dan alles wat ik niet goed vind...

Misplaced Childhood. Een van de standaardwerken van Marillion. Je zult mij niet horen betogen dat in het totale oeuvre van Marillion dit hun beste werk is maar toch wel een goede plaat. Ik heb geen uitgebreide studie gedaan naar de teksten van Fish maar dat is volgens mij ook niet nodig om de CD te begrijpen. Diepgang hoeft niet altijd verstopt te zitten in moeilijke teksten en vergezochte metaforen.
Mijn favoriete track Chilhoods End. Dit omdat zoals de tekst al aangeeft het nooit te laat is om te veranderen. "Cos the only thing misplaced was direction, and i found direction, there is no chilhoos end".