Marillion - Misplaced Childhood (1985)

Heb dan uiteindelijk toch dit album aangeschaft, tesamen met Script for a Jester's Tear, (2 CD set) voor de schappelijke prijs van € 12,99 bij cosmox in België.
Het zijn de reguliere albums zonder de bonustracks weliswaar, maar dat hoefde voor mij niet.
Ik ben Marillion nog steeds verder aan het ontdekken, want "Kayleigh" was het enige nummer dat ik kende van Marillion.
Tot hiertoe alleen deze albums beluisterd met Fish als zanger, dus ben wel beniewd naar de andere albums, alsook de albums met Steve Hogarth als zanger.
Indien het me aanstaat en ontroert, dan toch ook maar overwegen om die albums aan te schaffen...

Veel plezier in je ontdekkingsreis door Marillion.

Ik ken de band nu meer dan 20 jaar en ik blijf gave dingen ontdekken.

Bedankt!
Mooi dat je na meer dan 20 jaar nog steeds gave dingen ontdekt bij de band.

De eerste seconden van het album zijn voor mij het mooist, met dat prachtige keyboardgeluid. Net als de eerste seconden vind ik ook de twee eerste nummers het best. Kayleigh blijft toch echt wel goed. Deze band doet me erg aan Genesis denken. Een mooi, symfonisch geluid en een tikje bombastisch.

Dit eerste album van Marillion zal alvast niet men laatste zijn.

Grappig, ik heb Kayleigh altijd een van de minste songs gevonden uit de Fish era.

Kayleigh vertoont in mijn oren wat slijtage, wat de kwaliteit doet teruglopen. BInnen de context van het album heeft het ook een wat aparte signatuur, al houdt het de flow wel vast. Lavender en Heart of Lothian zijn beter dan, al had Kayleigh uiteraard hitpotentie. Echt zonde dat er nog altijd zo veel muziekfans rondlopen die alleen Kayleigh kennen...

Kayleigh valt binnen de context van het album perfect op zijn plek, maar is zeker niet het hoogtepunt mijn inziens. Die eer geef ik aan Bitter Suite en Blind Curve. Met name de eerste tonen van dat laatste nummer vervulllen mij met kippenvel; "Last night you said I was Cold; UNtouchable!!"

Bitter Suite en Blind Curve zijn ook mijn twee sterretjes. Bij Blind Curve is het bij mij echt het einde (Threshold). Het laatste instrumentale stuk voordat het overvloeit in Childhood's End is echt magisch.

Stem verhoogt naar 5,0. Ik ken nauwelijks albums die zo goed klinken als deze. Alle nummers zijn mooi en lopen heel mooi in elkaar over en mag zich wat mij betreft meten aan albums als 'Close to the edge' van Yes, 'Wish you were here' en 'The Wall' van Pink Floyd en 'The lamb lies down on Broadway' van Genesis. Ik draai dit album van Marillion (Misplaced Childhood) regelmatig, en 'Lavender', 'Heart of Lothian' en enkele passages uit 'Blind curve' zijn de mooiste stukken uit dit album. Het album moet volgens mij wel (deels) autobiografisch zijn, omdat Fish in de Schotse streek Lothian is geboren.

Heb in de begin jaren 90 deze cd ooit gekocht, maar dan zonder al die bonustracks. Achteraf hoef ik daar trouwens ook niet rouwig om te zijn: al die unreleased demo's zijn niet allemaal aan mij besteed. Maar voor de rest: een erg goed album, dat ik destijds nogal veel gedraaid heb. Hoogtepunten: de hits "Kayleigh" en "Lavender" en bovendien "Heart of Lothian". Maar eigenlijk staat er niet echt zwak nummer op.

Ik zit altijd behoorlijk te stuiteren bij Lords of the Backstage. Dat is wel een goed teken meestal. Erg sterk nummer. En Blind Curve uiteraard. Mooie tempoverlaging in het middenstuk, lekkere Gilmour solo ook, en dan weer even lekker doortrekken in Childhood's End. Ach, 't is allemaal mooi. Prachtig album.

Het is niet echt mijn muziek, lijkt soms ook wel of het in een kerk is opgenomen, maar toch een prachtig album. Ja dat kan. Maar 2x achter elkaar draaien lukt niet bij dit album.
Een schamele 3,5 derhalve. Had veel meer in gezeten.

Bij een film betekent dat meestal dat er verhaallijntjes zijn doodgelopen, personages niet zijn uitgewerkt, scène's zijn afgeraffeld enz., maar bij een plaat (en zeker een plaat als deze) begrijp ik gewoon niet "wat hier meer in had gezeten", zeker aangezien het "toch een prachtig album" is. Niet om te trollen, maar ik snap gewoon letterlijk niet wat je bedoelt met "Had veel meer in gezetten".

Als ze dat nummer Kayleigh hadden vervangen door het geluid van de kosmische achtergrond straling was het een stuk beter geweest

Het is iets met de productie. Allemaal wat dunnetjes. De drums komt er ook maar bekaaid af. En de nummers zijn vaak zo 'klein'. Kan er niet echt de vinger op leggen. Dat ik 'm niet tweemaal achtereen kan beluisteren is bijvoorbeeld ook al heel raar.
Ik persisteer in de 3,5.

Misschien is het album van een te hoog niveau ?

Nee, ergens snap ik je wel. Misschien eens de live versies beluisteren op The Thieving Magpie - 1998 daar komt het wat beter tot zijn recht..

Ik snap het wel.

Chris Kimsey geeft de plaat nou niet echt een warme sfeer mee.
Als je 'm in 1985 luisterde dan kreeg je dat, denk ik, niet mee.

Nu, met 30 jaar nieuwe muziek en de warmere 90's producties kan ik me voorstellen, dat jongere mensen, deze plaat wat kil vinden klinken.
Maar dat is gewoon de tijd. Los van de productie, kan ik me ook voorstellen, dat mensen het niet leuk vinden, want tja... Progrock, grote gebaren, concepten en dan ook nog een miljoenen-hit erop.

Ikzelf kan er geen genoeg van krijgen. Maar ik ga niet zeggen dat iemand het goed MOET vinden, omdat ik dat doe.

Ik snap het ook wel. Ik had hetzelfde in 1989 al! Wat meneer al schreef, de live uitvoering op The Thieving Magpie is veel warmer. Ik heb de studio versie van deze plaat pas gekocht nadat ik The Thieving Magpie versie al kon dromen... Ik ben volgens mij nooit verder gekomen dan dit schijfje 3 keer te draaien. Echt de live uitvoering, en dan vooral part II, is voor mij een van de mooiste stukken muziek die ik bezit.....

Sorry, beetje late reactie....

Wat IK raar vind is dat er dus legio mensen zijn die albums meerdere keren achter elkaar luisteren of zelfs zogenaamd wekenlang naar niks anders luisteren omdat ze het zo goed vinden. Veel van de allermooiste albums komen bij mij niet vaker dan 1 of 2 keer per jaar voor bij. Hoogstens een nieuwe aanschaf komt in de eerste paar weken na aanschaf wat vaker aan bod, maar soms kan een nieuw album best wel een tijdje blijven liggen zelfs voor dat hij aan bod komt, wachtend op het goede moment. Welke muziek ik wil luisteren hangt ontzettend af van mijn stemming op dat exacte moment dat ik voor mijn kast sta om iets uit te zoeken.

Word.

Al 25 jaar lang voor dat musicmeter of internet uberhaupt bestonden heb ik lievelingsplaten in mijn collectie.

Maar die platen zet ik soms jaaaaaaaaaaaaren niet op. Dat maakt de platen niet minder awesome.

een woord: T O P P E R

In deze plaat zitten af en toe gedeeltes die me storen. Dus voor mij geen volle score. Maar ik kan die nummer 93 in DE lijst zeker begrjpen.
Het is een fijn wegzweefplaatje. O ja, met Kayleigh. Daar is ie dan, lol.
Ik heb hem met bonustracks geluisterd. En dat zijn er nu meer dan op de plaat zelf. Lavender Blue was een fijne toevoeging. De Passing Strangers demo ook. En deze demo's klinken allemaal beter dan die van de vorige plaat.

4*

Heel mooi album, jarenlang mijn favoriete album van Marillion (tijdje überhaupt zelfs). Echter heb ik ondertussen veel meer moois gehoord en ook veel andere albums van Marillion (1.0) vind ik ondertussen (ietsje) beter. Zal de leeftijd wel zijn. Net zoals ik nu ook niet een album meer 2x achter elkaar draai.

Wat is dit toch buitenaards GOED (imo)!!!! Kippenvel, tranen in mijn ogen, boosheid, frustratie, alles komt voorbij. Waarom ik het nog geen 5* gegeven had weer ik niet maar nu dus wel

Persoonlijk hoogtepunt is toch wel nummer 8 hoewel het echt een conceptalbum is en daarom eigenlijk gewoon één nummer.

Wat musicborst ervaarde, dat de live uitvoering op la gazza ladra hem beter bevalt had ik juist andersom. Ik kende van deze cd al iedere kwartseconde voordat ik LGL ging beluisteren (hoewel cd1 ook formidabel is!) en daarom blijf ik deze beter vinden. Na verloop van tijd is het verschil wel minder geworden en kan ik de live uitvoering ook goed waarderen maar man man man, wat maakten ze toen goede muziek!

Voor iedereen die dit nu pas begint te ontdekken: veel plezier ermee, het verveelt mij na al die jaren nog steeds niet en zelfs de schoonheid blijft behouden. Meesterwerk!!!

Nou, en dat vind ik dus raar. Reken maar van yes dat de albums uit mijn toptien hier maandelijks/wekelijks veelvuldig worden gedraaid.
Als ik in een 'rainbowperiode' zit (recent nog) dan ligt hier zelfs elke dag met 33/rpm een vinylschijf van Rainbow op de draaitafel. Ann Christy idem dito (al heb ik daar geen fysieke geluidsdrager van dus dat gaat dan een beetje behelpen, via youtube).
Hoe kun je nu je allermooiste albums 1 a 2 maal per jaar afspelen? Rare jongens, sommige MuMe'ers.

Ik draai een heleboel platen die ik krankzinnig goed vind, bijna nooit.

Net als dat ik niet elke dag dezelfde mooi film kijk, of hetzelfde meisje op bel, of dezelfde magnetron maaltijd eet.

Als ik een plaat net nieuw heb, en ik ben verkocht, dan draai ik zo'n plaat wel dagen achtereen. Maar ken ik een plaat al 20 jaar, dan is één keer in de zoveel tijd helemaal voldoende.

Heeft Phil Collins ooit nog eens een versie van Kayleigh met Genesis opgenomen of live gedaan?
Deze gave versie met Fish is mij dus al jaren bekend > Fish - Kayleigh [1988] - YouTube

Wel een interessant uitgangspunt, die vergelijking met een film. Je kan het ook doen met een boek. Maar dat vind ik toch anders dan muziek, of beleef jij muziek net zo intens en 'eenmalig' als een film of een boek? Ik niet, kan rustig twee keer op een dag dezelfde elpee opzetten. Muziek draai ik terwijl ik ook andere dingen doe, zelden doe ik niets anders dan alleen een elpee beluisteren. Als je een film kijkt of een boek leest ben je alleen dat aan het doen, je kan er niets ondertussen bij doen, ja, praten met iemand, maar dat is met een boek al lastig.
En zo kom ik makkelijk aan 100x per jaar een elpee van Rainbow luisteren.
Magnetronmaaltijden eet ik niet maar dat lijkt me sowieso niet goed elke dag, hou dat dan ook bij 1 of 2x per jaar, maar ik vrees het ergste.
Hier geldt (tegenwoordig, al jaren) steeds hetzelfde meisje dat ik 'bel'. Maar we doen wel steeds andere dingen.., dat houdt de spanning er ook een beetje in.
Blijf het raar vinden dat mensen albums die ze fantastisch vinden maar eenmaal per jaar draaien, dat komt voor weet ik nu sinds kort.

Tja. Ik ben continu bezig nieuwe muziek te ontdekken. Als ik slechts de 10 elpees uit mijn top top10 zou draaien, dan zou ik ze elke dag draaien.

Overigens heb ik Rainbow al 20 jaar niet meer opgezet. Misplaced Childhood al minstens 2 jaar niet meer.