Marillion - Misplaced Childhood (1985)

Sterkte dan met het vinden van je weg naar het muzikaal geluk.
Vooral krankzinnig goede muziek niet veel (of liefst nooit?) draaien.

Het hangt er bij mij helemaal vanaf eerlijk gezegd. Ik kan me in beide wel vinden geloof ik. Sommige fantastische albums draai ik zelden. Vaak omdat ik ze ooit al eens helemaal grijs gedraaid heb. Dat je werkelijk elk zuchtje, elk kraakje, riedeltje, kortom; elk detail van dat album kent. Dan volstaat 1,2 of misschien 3x per jaar wat mij betreft. Maar soms (vaak met nieuwer spul) draai ik het vaker. Maar ja, dingen als sfeer, tijdstip, de 'mood' waarin je zit, de soort muziek enz. enz. spelen daarin ook een niet onbelangrijke rol. Bij mij is dat althans zo...

Tja, das waar Ozric, je bent veel bezig met nieuwe muziek. Ik wat minder, op het consevatieve af bijna. Maar wel handig al die mensen die zo met nieuwe muziek bezig zijn hier. Gewoon de recensies even nalezen, en je kent je pappenheimers onderhand wel, en dan weet je wat je zelf ook even moet gaan beluisteren.

Waarom zou ik Salisbury van Heep of Behaviour van Saga dag-in-dag-uit draaien? Dan word ik toch gek. En er is toch meer dan alleen melodieuze rock en AOR?

En het ontdekken van muziek is toch juist waar het om gaat? In elk geval bij mij. Vandaag nog een te gekke plaat ontdekt. Net uit.

En ondertussen wel de muziekcoach uithangen terwijl je dus met een stalen gezicht hier bekent Rainbow al 20 jaar niet meer te hebben geluisterd?!

De link met Genesis wordt wel meer gelegd. Maar Kayleigh is echt van Marillion.
Kan mij niet herinneren dat Collins of Genesis zich hier ooit aan gewaagd hebben.

Rainbow is geen pop. Rainbow staat voor mij (net als Zeppelin en Who) voor alles wat ik niet zoek in de popmuziek. Ik raad het mensen ook zelden aan.

Toch zie ik Phil drummen in het nummer.

Als je een beetje brede smaak hebt dan blijf je uiteraard niet hangen in je persoonlijke top-10, vooral als je ook wel eens wat anders doet dan muziek beluisteren. Je hebt toch ook wel andere interesses?

Maar even on-topic: Misplaced Childhood is voor mij een groeiertje gebleken. Waarschijnlijk ook (voor mij) niet geschikt voor iedere stemming. Geen zomerplaat bijvoorbeeld, maar de zomer heeft even pauze genomen, en nu valt ie wat beter. Verhoogd naar 4****.

Blijft een bijzonder album. Mooi verhaal en sterk in elkaar overlopend. Tekstueel is het af en toe wat over de top. In dat kader vind ik Clutching At Straws eigenlijk beter. Is tegenwoordig ook een album die ik steeds vaker draai.

Ik snap geen fluit van het verhaal. Maar het luistert wel lekker weg. Mooie gitaar en toetsenpartijen.

Het hervinden van je ongeschonden kontje in een tijd waar paranoia mensen meer en meer nader treden.

De bijkomende beseffen van een geslepen geest al komend tot volwassenwording.

Allemaal keurig op een rijtje gezet in een ferme trip zoals we die allemaal wel eens hebben ondervonden.

Erg treffend moment is voor mij altijd het einde van Blind Curve geweest. Alle omineuze inzicht in een keer met een rotgang langs je face gesjeesd, maar daarna dan toch weer het zonnetje dat begint te schijnen.

Hij relativeert, al is die term best een beetje een clicheetje.

Al met al een weergaloze plaat die net als Straws van mij op de volle mep kan rekenen.

Eigenlijk kan je die platen volgens mij wel zien als een soort tweeluik.

Straws geniet denk ik wel een kleine persoonlijke voorkeurspositie, maar het is allebei gewoon onbetwistbare powerhouse shit.

Hier snap ik geen fluit van Deranged

En toch snap ik er geen bal van. Over wie zingt Fish als hij zingt "her mother call her beautful, her daddy says a whore". Gaat het dan nog over Kayleigh of dat meisje (Magdalene) dat hij oppikte in Lyon?

En tegen wie heeft hij het als hij zing: "Last night, you said I was cold....". Overigens wel het mooiste stuk van de plaat. Vooral als hij zingt "I just want to be free, I'm happy to be lonely. Can't you stay away, just leave me alone with my thought. I'm just a runaway, I'm saving myself".

En wie is Mylo? Ik heb geen idee of dat een bekend persoon is, die gevallen was in Toronto, of wat dan ook. Hoe dan ook. De tekst is mij allemaal veel te vaag.

Vrijwel alle concept platen die ik ken hebben zijweggetjes die voor de externe luisteraar niet zomaar te doorgronden zijn. Maar in grote lijnen denk ik dat ik wel begrijp waar dit naartoe wil.

juist teksten die we NIET kunnen doorgronden blijven hangen
raar eigenlijk, toch ?
wat een heerlijk album; moet vaak denken aan een live concert in Duitsland van dit album....ein spider kommttttt
zo lekker !!!

Vroeger had ik een prachtige link naar een website waarin heel veel dingen in Marillion teksten werden uitgelegd maar die ben ik helaas kwijt en kan hem ook niet terug vinden.
Wat ik mij wel herrinner is dat Mylo staat voor een vriend of lid van tour crew die omkwam in Toronto en dat Magdalene `slang` is voor prostituee ( vandaar ook the Magdalene, she refused to give her name en natuurlijk two hundred francs of sanctuary... Misschien dat Vigil de link naar de genoemde site nog heeft staan in zijn favorieten..
Toegevoegd: misschien toch gevonden via Marillion forum ook al in een nieuw jasje en nog lang niet zo compleet as vroeger.. Marillion - Explanations of Song Elements: Blind Curve - marillionations.blogspot.co.uk

Thanks. Ik zal eens gaan lezen.

Nee die link heb ik niet (meer). Ik denk dat ik wel weet welke je bedoeld. Daarin wordt per album geschreven waar de teksten over gaan. Dit heb ik allemaal uitgeprint en in een mapje gedaan. Tenminste mapje maak er maar map van want het is een enorm boekwerk. Ook wel een beetje too much zeker als je bekijkt dat de leden van Marillion zelf soms ook niet precies wisten waar hun Schotse zanger nou weer over had geschreven. De enige die echt voor de volle 100% weet waar alle teksten over gaan is Fish zelf. Maar goed je kan een eind komen natuurlijk gezien alle info die voor handen is. Soms is het natuurlijk ook gewoon goed om zelf je eigen interpretatie te hebben.

Maar bedankt voor de link in ieder geval

Ik mag graag struinen in kringloopwinkels en 2e handssbakken .De sport is om voor weinig fraaie dingen te vinden en vaak koop je dan ook makkelijker dingen die je maar zozo waardeerde in het verleden.Tussen alle meuk die er stond vond ik nagenoeg een complete Marillion collectie.En dan ook nog eens de dubbel cd edities.Ik had ooit Clutching aangeschaft na de info van Vigil(nog dank daarvoor).Maar voor dit geld kon ik het niet laten staan.Men vroeg 1 euro per dubbel cd en 50 cent voor enkele cd's .

U snapt natuurlijk als medemuziekliefhebber dat mjn hart een sprongetje maakte.Alle cd's die ik wilde
hebben waren ook nog eens in perfecte conditie.Goed zoeken en geduld loont dus wel degelijk.

ik was al bekend met dit album,de normale versie,maar had er nooit zo' n acht op geslagen.
Ik heb een tijd in een cd winkel gewerkt en een collega van me was redelijk gek van Marillion,dus kwam het regelmatig langs.Het stoorde me niet,maar het prikkelde me ook niet genoeg om me er meer in te verdiepen.
Clutching had ik aangeschaft omdat ik de eerste solo plaat van Fish zeer de moeite vond en ik het verhaal erachter wilde uitpluizen.Daarna zwakte mijn interesse voor Marillion weer af.

Het geneuzel van de fans of nou Hogarth of Fish de beste Marillion zanger was/is vond ik vermakelijk om te lezen.Ik kan beide prima hebben.

Dit album is voor mij dan een nieuw begin om mijn Marillion zoektocht weer op te pakken en ik moet zeggen het bevalt me steeds meer.
Geen album om even tussendoor op te zetten,maar om lekker te beluisteren bij voorkeur in een spaarzaam verlichte kamer met een Middleton en mijn pakje peuken binnen handbereik.

Fish zuigt je mee in een verhaal van woede en weemoed ,waarbij hij soms over de top gaat,maar als geheel werkt het.Muzikaal is de aankleding van dusdanig hoog niveau,waarbij je niet eens merkt dat je naar een jaren 80 productie zit te luisteren.

Ik ben nog te weinig kenner om mee te kunnen praten met mannen als Vigil en Bravejester maar met de collectie bijna compleet op de plank kom ik eraan.
Deze krijgt van mij 4 en halve ster met kans op ophoging.
Next stop:Script.

Deze prachtplaat heb ik vandaag weer eens geluisterd en wat me deze keer vooral opviel, was hoe ontzettend smaakvol het baswerk van Pete Trewavas is op dit album. Meestal zijn het Rothery en Fish die hier de credits krijgen, maar ik vind dat Trewavas hier ook echt een dikke pluim verdient!

Mooie plaat! Zo op het eerste gehoor doet het me erg aan Selling England By The Pound van Genesis denken.

Deze gaat de komende tijd vaker op!

Dan kom ik eerder uit bij Script....

Heb dit ooit ontdekt tijdens de Wim v. Putten lp show ( of iets in die trand)
Was gelijk onder de indruk. Progrock was eigenlijk not done in 1985.
De meest succesvolle bands van welleer probeerden mee te komen met een andere meer pop of rock gerichte richting.
En toen kwam dit......... of het nooit weg was geweest.

Fraai conceptalbum. Heel persoonlijk ook.

Fijne Marillion plaat die de grote doorbraak betekende in 1985. Beide concerten in Vredenburg van deze tour waren destijds in no-time uitverkocht.

De vergelijkingen met Selling England van Genesis vind ik totaal niet opgaan. Ik begrijp de gedachte wel maar vind de platen in hun geheel gezien echt totaal verschillend en dat geldt ook voor Script en Selling England. Bovendien vind ik het muzikaal vakmanschap op Selling England toch echt veel groter dan op beide Marillion platen.

Neemt niet weg dat Misplaced Childhood een fijne plaat is om op te zetten en veel herinneringen doet herleven van Parkpop 1983 tot en met Ahoy 1987.

Genesis in genoemde periode was technisch inderdaad de betere band, maar qua vorm zitten er zeker aspecten in die aan Genesis doen denken. Niet in de laatste plaats dankzij Fish.
Met die verstane dat hij op Script en Fugazi meer als Gabriel klInkt. ( vinnig en bij vlagen ook sarcastisch)
Vind dat hij hier warmer en meer eigen klinkt.
Marillion rond deze periode klinkt muzikaal wat hoekig en je hoort dat er nog wel wat te winnen valt.
Op Clutching vind ik het in dat opzicht beter. Er wordt duidelijk wat afwisselender gemusiceert en is het minder fragmentarisch.
De vergelijking met Genesis is dan wat mij betreft tot een minimum beperkt.
Maar dat het een invloed is geweest behoeft geen discussie lijkt mij.

Script heb ik ook ontdekt via van Putten. Kan me nog herinneren dat de afsluiter altijd een nummer van Mike Rutherford was, maar dit terzijde. Met name het titelnummer deed erg denken aan Genesis ten tijde van Selling. Op dit werk en de daaropvolgende kregen ze inderdaad meer een eigen sound. Moet eerlijkheidshalve wel zeggen dat de eerste elpee mij het meeste aansprak. Waarschijnlijk toch een beetje met de gedachten van: hé, Genesis is weer een beetje terug.

Prachtig album. lavendel is te mooi.

Lavendel ruikt lekker Sem

At the end of the day