Marillion - Misplaced Childhood (1985)

Mooi programma was dat. v. Putten had goede muziek op voorraad.
Deze ook ontdekt in zijn programma, al kon ik Kayleigh natuurlijk al via tv zender Music Box.
Mooie tijd....snik.

Geen jankende smiley.....potverd...

Heerlijk album. Ooit mijn kennismaking met Marillion.
Wel apart dat ik het door Kayleigh heel lang links heb laten liggen. Ik vond dat altijd een beetje een zeiknummer. Een kennis van me heeft me toen weer eens op Marillion en Fish solo gedrukt en toen ben ik het pas gaan waarderen.
Dit album verveelt nergens en is echt schitterend gecomponeerd. Dat het verhaal soms moelijk te volgen is, vind ik voor de muziek verder niet heel belangrijk.

Fish speelde afgelopen zaterdag het album van voor tot achter in de tent op Bospop. Was een fantastisch optreden! Het leek alsof het gisteren was, zo vol passie gebracht. De reactie van het publiek was navenant. Wij, en ook hij, konden het niet geloven! Zo goed!

En gisteravond op de Loreley gezien, wat een feest, wat een emotie! Dit is het allerbeste ooit gemaakt, staat na ruim 30 jaar nog als een huis. M'n vakantiegeld voor een integrale uitvoering met z'n oude maatjes.....

Ik leg dat van mij erbij.....?

Kon hun muziek al sinds de tijd van de Lp show van Wim v Putten en sinds ze ik ze live in 1984 op Pinkpop heb gezien. Maar toch heb ik ze hierna (eigenlijk ten onrechte) links laten liggen na de twee eerste top albums Script for a Jester's Tear en Fugazi.
Van dit album kon ik alleen hun hit single Kayleigh, om een of andere reden heeft buiten de kluerrijke hoes om dit album nooit echt mijn aandacht getrokken.
Maar laat ik vandaag op de rommelmarkt in een stoffige doos die op de grond stond vol Duitse schlagers, Thunderdome verzamelaars, en allerlei vage prut deze CD liggen voor jawel hoor 2 euro. Dacht laat ik hem maar eens meenemen onder het motto ''Baat het niet dan schaadt het niet''
Thuis gekomen meteen maar eens in de CD speler gestopt en voordat ik ook maar aan het eerste nummer toe kwam bleef de CD vasthangen, maar gelukkig was alleen het opervlak wat ''verweerd'' en kon ik dit makkelijk wegpolijsten met display polisch en mijn luisterssesie hervatten. Het openingsnummer klinkt al meteen aangenaam waarna vloeiend het bekende maar iets anders klinkende Kayleigh ten gehore werd gebracht, ook het derde nummer Lavender klinkt lekker. Maar hierna ervaar ik toch een soort dal, die ik pas bij track 6 (B kant LP) weer uitkom. Vanaf track 8 (het langste nummer) komt dit concept album lekker op gang (vanwege de overvloeiende tracks) tot het laatste nummer.
Met hun gitaarwerk waan ik mij soms even in Pink Floyd sferen.

Kreeg hij vanmiddig bij de eerste luisterbeurt nog hooguit een 3, maar na slechts 2 luisterbeurten voor het slapen gaan geef ik het album toch wel een dikke 4.

Tot slot nog iets over de persing, het schijnt dat ik toch een eerste UK CD te pakken heb, volgens de database van Discogs is mijn CD een release die in 1985 is verschenen, te zien aan de tekst ''Mastered by Nimbus'' op de CD run out en de barcode zonder begin en eind digits.

bitter suite gewoon heel vaak draaien (vooral na de intro 1:35) en dan valt het muntje vanzelf. dit nummer is op en top Pink Floyd sferen en de stem van Fish is zó lekker.
heart of lothian heeft ook een intro....ik vind em erg mooi; na 1:50 komt dit nummer helemaal los; een typisch Marillion nummer; misschien wel het beste nummer van de plaat....

Wanneer je Misplaced Childhood luistert via Spotify krijg je van Kayleigh en Lavender de single-versies te horen.

Kayleigh duurt een halve minuut korter en Lavender duurt dan weer anderhalve minuut langer, met een eindsolo en extra zang.
Het grote nadeel van deze twee keuzes is dat de plaat niet lekker loopt. De songs lopen hierdoor niet in elkaar over, waardoor Bitter Suite echt vanuit het niets lijkt te beginnen. Een rare gewaarwording.

Bitter Suite lijkt op Spotify ook 7:57 minuten te duren. Wat ook eigenlijk de juiste tijd is. Omdat ik deze altijd op LP had, was me dat op gevallen.

Dus dat wordt toch weer een Lp dan wel Cd aanschaffen Michiel want dit kan natuurlijk niet!

Bizar hoe EMI hiermee omgaat. Respectloos maar vooral erg nalatig.

Kan je van een platenmaatschappij verwachten dat ze elke plaat uit hun catalogus gaan beluisteren of er wellicht een foutje in zit?

Of zouden ze het zelf zo hebben aangeleverd, dat lijkt me toch ook sterk

Misschien werkt Spotify toch niet zoals het zou moeten.
Maar het zou toch de bedoeling moeten zijn dat het zou kloppen. Althans daar betalen mensen voor.
En op een cd staan toch ook de juiste tracks? Dan zou het op Spotify ook moeten kloppen.
Hoe dan ook, het viel me direct op.

Uiteraard zou het moeten kloppen maar ik weet niet precies hoe dat werkt. Wellicht leveren ze bij de platenmaatschappij de hoes en tracklist aan en de database van Spotify zoekt daar dan de bijbehorende nummers bij en dan kan dat dus single versies zijn.

Maar goed ik dat weet dat echt niet.

Je moet haast denken dat het bewust is.... Hoe moet je dit anders voor mekaar krijgen? Er is werkelijk niet een schijfje met deze inhoud, dus per ongeluk een verkeerd schijfje online zetten is onmogelijk. Pak een willekeurig MC schijfje, en dat moeten ze gedaan hebben voor de overige tracks en je hebt de goede Kayleigh en Lavender er gelijk bij. Hoogstens de verkeerde (re)master....

Dat is vreemd, ik weet zeker dat het vroeger wel gewoon de albumversies waren. Nu dus inderdaad niet meer. Erg vreemd.

Fish heeft laatst een leuk gesprek gehad met Rothery en laatst genoemde is blijkbaar enthousiast geraakt over de Misplaced Childhood concerten van onze Schotse vriend... Hij gaat met de "Steve Rothery Band" nu ook drie concerten geven waarbij Misplaced Childhood in zijn geheel langs gaat komen op de setlist. Liefhebber als ik ben sta ik na 30 jaar eindelijk eens bij een live concert van dit meesterwerk. Dan gelijk maar niet één maar twee keer in 3 dagen. Eerst SRB in Uden en dan Fish in Zoetermeer. Hopelijk blijf ik achteraf niet met de vraag zitten: "Waarom konden ze beide optredens niet combineren?"

Ik kan je nu al vertellen dat SRB beter gaat zijn. De zanger die daar bij zit is zo belachelijk goed dat gaat echt nergens over!

Dit Italiaanse toetsenist met dat dikke accent, die niet alle noten haalt? Ik vind hem niet slecht, maar belachelijk goed is wel een erg overstatement.

Nee joh, die heeft 2 keer meegedaan... Omdat SR met Ranestrane op tour was

Martin heet die jongen en zit ook in een Marillion ( en Maiden) coverband en komt gewoon uit de UK

Mooi dat Fish en Rothery (en wellicht andere leden van de band) goede gesprekken hebben. Ergens in december mooi een paar avonden Hammersmith inplannen en Misplaced childhood met de klassieke bezetting brengen. Just one time, for old times sake

Vandaag dit album weer eens opgezet. Is vanaf het begin tot het einde geweldig. 'Heart of Lothian' is het mooiste nummer van dit album.

Niet dat ik twijfelde aan uw voorspellende gaven maar toch wil ik bij deze beamen dat u helemaal gelijk heeft gekregen! En dat terwijl ik mensen hoorde zeggen dat Fish goed bij stem was....

Liefhebber haast u er zijn extra kaarten beschikbaar in 013 Tilburg.
Melkweg en Oosterpoort zijn uitverkocht.

Ik heb er wel even aan gedacht, maar ik vind Fish zijn stem niet meer goed genoeg.
Het zal per avond waarschijnlijk best verschillen, maar ik gok het liever niet.
Ik heb 'm een keer of 3 gezien en dat waren prima avonden ( lang geleden alweer) en die hou ik liever in mijn herinnering.
Ik heb veel respect voor de reus, als tekstschrijver is hij nog altijd groots en ik wens hem alle goeds ( wellicht als schrijver.)
Als vocalist trekt hij de hoge noten niet meer en dat is bij de vertolking van Misplaced Childhood toch wel essentieel.

O jee, is het zo slecht gesteld met hem (en/of z'n stem)?
Ga 30 november naar het "Farewell to Childhood" concert in de Melkweg, en daar verheug ik me al maanden op eerlijk gezegd.

Met hem gaat het volgens mij best goed, al zie je wel wat laatste loodjes hier en daar. Zijn stem is al jaren (zeg sinds halverwege de jaren '90) een kritiek punt. Er is een paar jaar geleden wel eens wat gevonden en verwijderd op zijn stembanden en dat heeft het op zich geen kwaad gedaan, zelfs wat beter geworden maar als je verwacht dat hij nog precies zo klinkt als op de cd van MC dan kan het wel eens tegen gaan vallen

Nou, daar had ik wel enigszins rekening mee gehouden vigil
Maar als je, zoals ik deed, in een oogopslag bovenstaande berichten leest, dan lijkt het wel alsof hij zo vals als een magpie gaat zingen. (Kraaien zingen vals, eksters ook?)
Hopelijk gaat de band an sich niet tegenvallen, vooral omdat voor mij het muzikale aspect van MC veel gewicht in de schaal legt.

Nee hoor niet vals, enkel wat octaven lager en donkerder

De band vond ik in Zoetermeer wel wat tegenvallen. De drums waren prima, de bas (Steve Vantiss) ook in orde maar het toetsengeluid van John Beck (in z'n ziekenhuispak...) zeer matig en het gitaarwerk van Robin Boult ook niet bepaald je van het. Natuurlijk kan je niet verwachten dat er zo 1-2-3 een clone van Rothery op t podium staat maar Boult zit al vanaf het begin bij Fish in de solo-band en daar had ik toch wel wat meer van verwacht zo langzamerhand. Je zou bijna (met de nadruk op bijna...) terug verlangen naar Frank Usher.

Maar goed op zich zal het vast wel leuk worden, het was voor mij de zoveelste keer en ik kijk er wellicht met andere ogen naar. Ik heb me op zich wel vermaakt maar ik ga denk ik nooit meer.

Okay, we'll see!
Misschien verblijven ze, net als ik, 's nachts ook in het Backstage Hotel. Kunnen we daar na afloop nog mooi even de Guitar Hero uitproberen.

Misplaced Childhood was mijn 1e kennismaking met Marillion.
Enkele stukken gehoord bij Wim v. Putten ( Lp Show op Donderdagavond bij de Tros op de radio.) en ik was er stil van.
Paar dagen terug The Thieving Magpie remaster aangeschaft en natuurlijk staat Misplaced daar helemaal live op.
Tikje sneller vertolkt, maar wat een energie en typerend in de sound. Geweldige uitvoering.
Ik vind dat de huidige band van Fish die unieke vibe niet heeft.
Dat kun je ze niet kwalijk nemen, want het lijkt mij sowieso een opgave dit goed neer te zetten.
Technisch is het goed te doen, heel complex is het niet. Maar de beladenheid en emotie overbrengen is een ander verhaal.
Marilion als band is zo herkenbaar en het is echt een totaalprestatie.
Wat ik op You Tube hoorde vond ik niet magisch.
De band speelt het ok, maar tevens wat plichtmatig en zonder echt te vlammen.
Ik mis met name de spanning en het Marilliongeluid.