Marillion - Script for a Jester's Tear (1983)

sinds wanneer maak jij grappen?

Goede voornemens voor 2007?

Jij hebt het niet zo op met Nick Barret heb ik het idee. In eerdere berichten ventileerde je ook al je afschuw over Clive Nolan. Nu weet ik dat je toch wel genoeg Pendragon en Arena albums in je bezit hebt, dus vanwaar die afschuw??
Ik sta zelf ook niet in de rij om er naar toe te gaan, maar is 'Script' heilig ??

hij wil er van af maar niemand wil ze hebben.

Grappig dat zo weinig mensen 'He Knows You Know' als favoriete stukje hebben. 't Stukje instrumentaal van 2:30 is echt prachtig! (en zo eindigt het liedje ook)

Mooi stukje inderdaad... maar dit hele album staat vol met zulke mooie stukjes!!!

Dat klopt, ik heb menig album van bovenstaande artiesten in de kast staan, ik kan gelijk ook melden dat deze er niet echt meer uitkomen. Ik kwam met symfo in aanraking in 1989/1990 via Marillion en Fish dan was het bijna een logisch vervolg dat je dan via Pendragon en Arena er verder in dook. Als je eenmaal echt verder ben gekomen dan zie je de beperkingen van de andere wel in. Arena heb ik de nieuwe platen nog wel trouw aangeschaft maar daar ga ik denk ik ook maar mee stoppen. Wat Pendragon betreft was ik daar al mee gestopt.

Dat Arena album na album een herhaling van zetten is, ben ik met je eens. Maar ik vind het nog steeds meesterzetten, van een constant hoog niveau. Pendragon is altijd heel wisselend in kwaliteit geweest en dat kun je ook van Marillion zeggen.

Maar symfo betaat gelukkig niet alleen uit bovenstaande groepen en er zijn genoeg groepen die de muziek van Marillion uit hun begin periode evenaren.

Ik weet niet precies waar je heen wilt maar de laatste periode ben je regelmatig bezig om mijn keuzes te bekritiseren maar je moet toch weten hoeveel cd's ik heb en dat ik moeilijk te "pakken" ben op een beperkte muzieksmaak.

Ik snap je niet helemaal meer heer Flipper...

Jij bent de laatste die ik wil 'pakken' op enige beperkte muzieksmaak.
Waar ik het over had is dat er veel goede symfo is gemaakt na 'Script ....' en de opmerking was dan ook in zijn algemeenheid bedoeld.

dat er veel goede symfo is gemaakt na Script is zeer zeker een feit. als je enkel dit jaar bekijkt met fantastische albums van Sylvan, Gazpacho en Blackfield (waar ik gister geweest ben overigens) dan zie je dat het wel goed zit

Prachtig debuut van wat later grote symfo band zou worden. Laten we eerlijk zijn hoeveel bandjes houden het bijna 25 jaar uit, ook als het succes wisselend is

De openings zin "So here I am once more, in the playground of the broken heart" geeft ook prachtig aan waar de eerste drie platen van Marillion - of misschien beter de teksten van Fish over gaan.

Vooral de titel track en de laatste twee (Chelsea Monday en Forgotten Sons) zijn in mijn geheugen gegrift: zo vaak heb ik ze gehoord. De klasse zit voor mij met name in de tempo wisselingen, en de goed neergezette stemming. Prachtig.

Eigenlijk sinds kort pas ontdekt, dit geweldige album. Ik kende The Web al een aantal jaren en beschouw het als één van de mooiste songs die ik ken, het album had ik al 3 jaar op m'n computer staan maar na het lezen van dit topic maar eens besloten om 'm volledig te leren kennen.

Inmiddels ken ik de zes songs goed genoeg om te kunnen zeggen dat dit album een combinatie is van geweldige zang, soms magistrale lyrics en briljante muziek, natuurlijk vooral de solo's! De reden waarom ik The Web al honderden keren had beluisterd.

Vind het lastig om een favoriet aan te wijzen, omdat ik bij iedere luisterbeurt weer nieuwe dingen ontdek waarvan m'n hart een beetje harder van gaat kloppen. Die solo in Chelsea Monday bijvoorbeeld, bijzonder gaaf! Onlangs ook de live DVD "Recital of the Script" aangeschaft en dat bleek gelukkig een verstandige zet, voor het openingsnummer vind ik zeer geslaagd, de muziek in het volgende "He Knows you Know" komt er wat matig doorheen helaas.

Denk dat de mensen die destijds (alweer 24 jaar geleden!) vooraan stonden tijdens dit concert iets legendarisch mee hebben mogen maken. De act die Fish opvoert tijdens "Forgotten Sons", de "rubberplant" tijdens "The Web", en het geslaagde moment stilte tijdens hetzelfde "Forgotten Sons" met de aansteker, allemaal heel bijzonder.

Openingstrack is zo mooi dat het bij mij absoluut een van de beste platen ooit gemaakt is...Misschien wel dé... kippenvel...ongekend mooi

Mag ik je vragen eens naar 'Dancing with the moonlit knight' te luisteren ?? Zie hier.

Je weet dan in ieder geval waar Marillion zijn inspiratie voor dit nummer heeft weggehaald en dan druk ik het wel heel zacht uit.

Je stokpaardje is nog steeds niet op stal geloof ik??

overigens is het begin (tekstueel) geschreven ter nagedachtenis van Keith Moon die ook wel "the crying jester"werd genoemd. Vooral de zin "yet another emotional suicide, overdosed on sentiments and pride" slaat daarop.

Ook Peter Hamill en dan vooral het album "Over" zijn een inspiratie.

Mijn stokpaardje wil op een één of andere manier niet rusten om van zijn oude dag te genieten. Hij vindt het veel te leuk om nog rond te draven en al zijn nakomelingen rond te zien springen.

Ik wist dat ik op een reactie van jouw mocht rekenen, Vigil. Zou eigenlijk teleurgesteld zijn wanneer dit niet het geval was.

Bedankt voor de additionele info en ter info: toen ik dit album voor het eerste hoorde, was ik als een kind zo blij. Het vaandel werd overgedragen, symfo was niet dood.

Gelukkig maar

Aan dit album klopt werklelijk alles. De hoes, de teksten, de muziek, de emotie en de allure. Alles is op zijn plaats. Elk nummer een hoogtepunt in zijn genre. De spanningsbogen die opgebouwd worden en de geniale composities maken dit een van de meest fantastische albums die ik ken!

Ben verheugd om te zien dat het album de weg weer naar boven weet te vinden.Geniaal album inderdaad!

Achterop de hoes, tussen de platen van die droeve nar, ligt inderdaad de hoes van Over, net als die van Pink Floyd's A Saucerful Of Secrets. Na bij benadering 1000 keer Over en Script luister ik toch liever naar Hammill. Deze van Marillion was, samen met The Wall van Pink Floyd en The Lamb van Genesis, mijn vuurdoop wat betreft de symfonische rock. Daarom alleen al is deze mij dierbaar. Toch is Fugazi wat deze band betreft bij mij torenhoog favoriet.

Ik had dit album al een tijdje niet meer beluisterd, maar toen ik vandaag de onsterfelijke woorden 'So here I am once more' aan het begin van het legendarische titelnummer weer hoorde, kreeg ik gelijk weer kippenvel. Dit is niet zomaar een ''veelbelovend debuutalbum', maar niets minder dan een droomdebuut. Want wat bevat deze schijf toch een emotie en drama, gebracht door een prachtband inclusief charismatische zanger! Alle ingrediënten van 'goede' symfonische rock zijn hier ruimschoots aanwezig. En dan heb ik het nog niet eens gehad over die magische titel, prachtige hoes en bijzondere teksten...

Het is al weer zo'n 25 jaar geleden dat 'Script...' werd uitgebracht, maar de muziek heeft nog niets aan klasse verloren. Mijn simpele conclusie is dan ook dat ik dit album met minder dan ***** tekort doe , en ik zag me dan ook genoodzaakt mijn waardering aan te passen.

Hier vind ik Marillion best leuk klinken. Sterker nog, ik vind dit één van hun betere CD's. The Web verveelt mij wel wat, maar de overige nummers kan ik best hebben. De sound met die simpele drums is wel wat gedateerd echte power ontbreekt, maar de zang maakt veel goed. Ook de teksten zijn lekker scherp. De sound van de band staat op dit debuut al aardig in de steigers, vooral het gitaargeluid is al herkenbaar. Leuke CD dus, maar ik heb toch afgezegd voor het Mick Pointer optreden op 17 april as.

Dat mag Pointer zelf ook wel doen....

De nummers op dit debuut zijn zeker wel de moeite waard.De Genesisgeest waait hier nog wel wat rond,maar dat de groep potentie heeft is duidelijk te horen.
Het zweverige en weinig indrukwekkende slagwerk is een minpunt.Het was ook wel logisch dat Mick Pointer zijn stokjes mocht overdragen aan eerst Andy ward(exCamel)maar definitief aan Ian Mosley,een stabiele soepele drummer die de sound veel meer elan gaf.
Ander minpuntje is de vlakke steriele produktie.De ''Script"" nummers komen op de buhne veel krachtiger over blijkt al snel.
Songmatig dus prima,maar door bovengenoemde elementen een album die in totaliteit wat rammelt.

Zeer goede plaat van Marillion, uit hun beste tijd, namelijk met Fish als zanger. Alle 4 de albums uit deze periode zijn absoluut de moeite waard, maar zo'n debuut hoor je niet vaak.

De cd heeft leuke herinneringen. Een Genesis vriend en ik liepen bij hem thuis eens voorbij een radio, waarbij we tegelijkertijd stokstijf halt hielden en wit weggetrokken van sensatie. Een 4-tal minuten hebben we gedacht dat Peter Gabriel (eindelijk weer eens) met een fantastische symfo plaat een comeback zou maken.

Het was 1983 en wij hadden nog nooit gehoord van Marillion. Het stemgeluid van Fish was zo nagenoeg gelijk aan dat van Gabriel, dat we dus even dachten aan een Wonderbaarlijke Opstanding.

Maar het was He knows you know, nog altijd één van de leukste tracks van dit debuut, trouwens.
Snel gekocht, dit kon je niet weerstaan.

In de jaren 80 was Marillion, met Fish dus, zo goed, dat Genesis eigenlijk een beetje werd weggeconcurreerd. Hoe spijtig het ook is om dat te zeggen. Maar het is niet anders.

De sensatie hield voor mij alleen maar in de jaren 80 stand; na het wegvallen van Fish hield de belangstelling voor Marillion wel een beetje op. Met dank voor het gebodene overigens.

Volgens mij sla je toch een klein beetje door. Je zou wel kunnen stellen dat Marillion het oudere Genesis met Gabriel met deze prachtplaat deed herleven, maar wegconcurreren, nee .....zeker niet.

Ik heb Marillion nog 2 platen na Fish proberen vol te houden maar de magie was er ook bij mij absoluut niet meer. Deze plaat is een klassieker, ik denk de op een na beste van Marillion. Hij staat bij mij soms 2e en soms 3e in het Marillion lijstje.

Je weet hoe hoog ik Genesis heb zitten. Maar Script for a Jester's tear, Fugazi en Misplaced childhood tegen Abacab, Genesis en Invisible touch..........
Ik ben toch bang dat ik dat serieuze concurrentie moet noemen.........

Nou ik denk zelf dat die drie platen absoluut geen concurrentie is, als je begrijpt wat ik bedoel