Radiohead - The Best Of (2008)

Tuurlijk mag een verzamelaar wel op muziek worden beoordeeld. Dat moet zelfs. Er staat toch muziek op?

De muziek is allemaal eerder uitgebracht, dus daar hou je rekening mee. Je houdt ook rekening met de samenstelling en de volgorde.

Als muziek geen maatstaf mag zijn voor een best of, of een greatest hits, dan zouden ze niet eens op MuMe moeten staan. Een best of van pakweg Fransje Bauer zou bij mij nooit op een voldoende kunnen rekenen, ook al is het perfect samengesteld en geeft het een goed inkijkje in het oeuvre van de beste man. Maar het blijf in mijn ogen rukmuziek, dus ik zou zo'n album altijd een onvoldoende geven.
Een best of van Pearl Jam zou ik altijd belonen met een voldoende. Is de samenstelling en volgorde etc. ook allemaal goed, zelfs een hogere stem. Maar een onvoldoende kan het mijns inziens nooit worden. Teveel goeie muziek.

Rogyros zegt precies wat ik bedoel.

Daarom zeg ik dat je ze daarom misschien gewoon helemaal niet moet beoordelen. Ik kan het goed snappen dat je een verzamelaar van een band die je doorgaans goed vindt met een laag cijfer beoordeelt omdat het veel te makkelijk is om er meteen een goed cijfer tegenaan te smijten puur omdat het songmateriaal goed is. Dat weet je vooraf toch al bij een best-of CD en daarmee zou je voordat je het album ook maar zou hebben beluisterd meteen iets van 4* kunnen geven. Te makkelijk, en daarom vind ik het niet vreemd dat Chronos hier een halve ster voor geeft.

Ik blijf er dus bij dat een verzamelaar daarom best mag, of misschien wel moet, worden beoordeeld op dingen anders dan het songmateriaal. Nou is een album niets meer dan een schijfje met daarom nummers gebrand, waarmee er niet veel meer zou overblijven dan de volgorde waarin de nummers geplaatst zijn. Een 0,5 tot 5*, puur afhankelijk van de songvolgorde gaat mij te ver. Voor mij nog een reden om ze helemaal niet te beoordelen.

En ten slotte snap ik je punt over Frans Bauer, want ik zou die kriebel van een vent ook nooit 5* sterren kunnen geven, ik denk zelfs dat hij blij moet zijn als ik überhaupt ooit een van z'n albums beluister. Maar wat is er eigenlijk mis met helemaal niet stemmen?

Met helemaal niets stemmen is helemaal niets mis. Ik begrijp je punt wel waarom jij op dergelijke verzamelaars niet stemt. Ik heb moeite met de laagste stem terwijl je de muziek an sich wel goed vindt. Want dan stem je in mijn ogen om de verkeerde redenen.

Een verzamelaar hoeft ook helemaal niet hoog uit te vallen qua stem. Want je kunt best vinden dat er van alles ontbreekt op een album. En het kan ook zijn dat je juist de hits van een bepaalde band helemaal niet zo geweldig vindt, en ander studiomateriaal veel beter.

Ieder zijn eigen redenen en zijn eigen meningen natuurlijk. Daarvoor is deze site dan ook bedoeld. Maar sommige dingen begrijp ik gewoon niet. Niet stemmen op verzamelaars begrijp ik wel, het is alleen niet mijn keuze.

Het heeft dus niet alleen te maken met het feit dat de band er niet achter staat. Het ontbreken van In Rainbowsnummers vind onvergeeflijk (ja, ik weet de reden maar dat is voor mij niet voldoende) en aangezien In Rainbows in mijn Top 10 staat kan dit voor mij nooit een Best Of Radiohead zijn. Wat mij betreft hadden ze het Very Good Songs From Radiohead, The EMI Years, of Greatest Hits (In Rainbows heeft geen echte hits voortgebracht) kunnen noemen en dan had ik het nog begrepen.

Als ik op de volgorde moet ingaan begrijp ik het ook niet helemaal. Waarom gewoon niet beginnen met Creep? Het hoeft wat mij betreft niet in een chronologische volgorde, maar Creep is toch wel het perfecte beginpunt.. Verder zijn de laatste drie nummers fantastisch maar wel erg rustig. Waarom niet met een uitsmijter als 2+2=5 eindigen? Ook had ik begrepen als ze 2+2=5 als een na laatste hadden gezet en af zouden sluiten met de meest natuurlijke afsluiter van de band: Street Spirit (Fade Out).

Een andere optie was een chronologische volgorde, wat veilig zou zijn maar wat wel een aardige inkijk zou geven in de ontwikkeling die de band vanaf Creep heeft doorgemaakt tot en met Hail to the Thief. Een ander kritiekpunt op deze verzamelaar is dat er 'veilig' gekozen is voor voornamelijk gitaarnummers. Op de niet-uitgebreide versie staat alleen Idiotheque en Everything Is in It's Right Place terwijl de band in dezelfde periode zoveel mooie electronische nummers heeft gemaakt. Waar is Kid A's Morning Bell? Waar zijn nummers als Sit Down, Stand Up, The Gloaming, Back Drifts, Spinning Plates? Had het met een kleine aanpassing 'Guitar Tracks' genoemd, dan had ik het ook begrepen.

Daarnaast vind ik, aansluitend op mijn vorige bezwaar, dat deze plaat de meest populaire tracks van Radiohead beteft. EMI heeft niet veel moeite gedaan om er een verrassende lijst van te maken. Zo ontbreekt mijn favoriete Radioheadnummer A Wolf At the Door maar ook een spannend nummer als Life in a Glass House en wat spannende b-kantjes (genoeg mogelijkheden).

Al met al zijn er voor mij zoveel redenen om deze plaat een heel laag cijfer te geven. Een band als Radiohead krijgt al zoveel veren in zijn reet (ook van mijzelf) en het verdient daarom ook om extra kritisch beoordeeld te worden. Kritiek op puur de inhoud (de kwaliteit van de nummers die op de verzamelaar staan) neem ik in de beoordeling van deze 'Best Of' daarom ook niet mee.

Een 'Best of' moet iets toevoegen voor de fans/liefhebbers van de band óf het moet een evenwichtige introductie zijn voor mensen die niet bekend zijn met het werk van de band. Alleen Talk Show Host is 'nieuw' voor de liefhebbers en fans maar voor de rest kan je de plaat toch niet zien als meer dan een verzameling van bekende Radioheadnummers tussen 1992 en 2004? Als het een singleverzamelaar+b-kantjes was geweest met een dvdtje erbij met de video's had ik absoluut een zeer hoog cijfer gegeven maar dat is dit ook niet. Of te wel vlees noch vis en puur bedoeld als melkkoe.

Vanwege Talk Show Host 1* (ja hoor er komt 0,5* bij).

Parlophone mag de nummers van In Rainbows nu eenmaal niet uitbrengen, niet heel vreemd dus dat die nummers hier ontbreken. Daarnaast heeft Radiohead hier zelf weinig mee te maken, dit is inderdaad cashen voor de platenmaatschappij. Met je andere punten ben ik het zeker eens, dit is een allegaartje dat de titel best of wat mij betreft niet mag dragen. Het gemiddelde nummer hierop vind ik echter wel gewoon sterk, dus een echt lage score vind ik ook weer niet gerechtvaardigd. Drie sterren zijn het dus, maar misschien kan ik mijn stemmen op verzamelaars als deze beter verwijderen, want echt vergelijkbaar met het stemmen op 'normale' albums vind ik het niet.

Van die belemmering in je eerste zin was ik me bewust maar door het ontbreken van nummers van In Rainbows kan je wat mij betreft onmogelijk van een 'Best Of' spreken. Parlophone had er dus een singlescollectie van moeten maken, of het een wat ingekapselde titel moeten geven zoals de oorspronkelijke titel van de verzamelaar uit 2009 10 great songs. Beetje jammer dat die plaat dan ook weer als ondertitel The Best Of heeft.

Deze 'Best of' gaat tot 2005, oftewel 'the Parlophone years'.. Het is dus een 'Best of' tot dat jaar, van dat label. Dat is gewoon een feit, een gegeven: je ziet veel meer verzamelaars zo samengesteld. Vervolgens kijk je naar de muziek: die is (natuurlijk) (vrij) briljant. Jouw 'waardering' van 1,0* raakt daarom werkelijk kant noch wal, wat voor uitgebreide redeneringen en onderbouwingen je er ook op los laat. It's all about the music. Nu zet je users die Radiohead (nog) niet goed kennen volkomen op het verkeerde been.

Als je dan ook nog naar de tracklist van de dubbel cd versie kijkt, dan zie je dat de samenstelling uitstekend is en dat bovendien de volgorde van de nummers uitstekend klinkt. Nu zijn er puristen die vinden dat er voor de tijdvolgorde gekozen moet worden op een best of, maar ik heb liever dat het prettig in het gehoor ligt als ik het schijfje aanzet.

Ik ben dus iemand die tot vandaag niets in huis had van Radiohead. Vandaag zag ik bij de plaatselijke FRS de special edition 2 x cd "The Best of Radiohead (2008)" liggen voor € 8. Collega Wilma, met wie ik tussen de middag altijd even rondje ga lopen, raadde mij aan deze dubbel cd vooral te kopen. Zo gezegd, zo gedaan! Ik ben 'm nu aan het beluisteren en het klinkt allemaal veel belovend. Als de sound van Radiohead mij goed bevalt ga ik mij toch maar eens verder verdiepen in Radiohead.

Ben jaloers op jou dat je deze band nog amper kent.

En wat Hans hier opschrijft, bewijst maar weer eens hoe nuttig ook een goed samengestelde ´Best of´ kan zijn... Ook in het geval van Radiohead.

In het geval van iedere band. Bij Pink Floyd wordt ook altijd geroepen dat je geen best of moet maken omdat het een albumband is. Maar Echoes is voor veel jongeren toch vaak de aanleiding geweest om verder te kijken naar die band. Voor de doorgewinterde fan is een best of bijna nooit goed, omdat je teveel kent van de band en je daarom bijna altijd commentaar op de samenstelling hebt. Maar als instappers zijn 'best ofs' inderdaad uitermate nuttig.

Hmm bij Radiohead ben ik nooit in de verleiding gekomen om een verzamelaar te gaan kopen.

Op wat voor site je ook komt of kijkt, bijna overal staat ok computer daar op 1 in wat voor algemene lijst dan ook. Op een gegeven moment heb ik die plaat om die reden dan ook in huis gehaald omdat ik er erg nieuwschierig naar was, ik vond dat toen een stuk betere keuze dan een verzamelaar van deze band.

Het klinkt allemaal erg goed dat beslist, maar het depressieve van dat album maakt dat ik bijna geen zin heb om hem eens op te zetten, heb hem misschien 3 keer in zijn geheel gedraaid maar de echte klik ontbreekt er wat mee, terwijl ik wel hoor dat er vaklui aan het werk zijn.

Prachtige verzamelaar vind ik dit. Ik ken niet zo heel veel van radiohead, heb wel eens een paar albums geprobeerd en ik vond telkens de wat stevigere nummers het best. Dus dit is eigenlijk de ideale verzamelaar voor mij.
Maar ik ga binnenkort zeker OK Computer en In Rainbows eens een échte kans geven, gezien hun hoge score lijkt me dat wel wat.

4.5* voor deze!

Ik ben geen Radiohead fanaat maar moet daar, net als JVT, direct aan toevoegen er ook geen groot verzamelaar van te zijn. Nu heb ik wel OK Computer maar dat heeft niet geleid tot de reactie dat ik volledig overstag ging voor de band.

Merkwaardigerwijs ben ik wel een groot liefhebber van deze verzamelaar. 16 puike songs, in een smaakvolle setting, mooi samengesteld en prima voor een leuk dik uur Radiohead.

Ik geef toe, het is een geheel andere insteek dan de fans die alle albums hebben van deze band. Die, zoals hierboven, van mening kunnen verschillen over waarom er wel of niet nummers van bepaalde albums hierop hadden moeten staan.

Maar dat gevoel heb ik helemaal niet, want heb geen flauw idee wat er nog allemaal zou ontbreken. Ik heb, grofweg gezegd, alleen wat er op dit album staat. Vanuit die optiek klinkt deze verzamelaar dus meer dan voortreffelijk.

Gezien de keuze voor deze nummers, de discussie hierboven en mijn ervaring met OK Computer zou het kunnen zijn dat deze 16 songs niet representatief zijn voor het gehele werk van Radiohead tot 2008, het jaar van uitgave van deze verzamelaar.

Maar als ik alleen luister naar wat deze compilatie heeft te bieden word ik daar op zich wel vrolijk van.

Musician beschrijft mooi waarom een goede verzamelaar altijd nuttig is voor sommigen en dat je hoe dan ook in dit geval een schijfje vol met geweldige muziek hebt. Echter: voor de wat meer liefhebbers is het tweede (bonus-) schijfje zeker zo interessant.

Nu is het mij gelukt om alsnog de 4LP versie van deze dubbel cd te kopen voor de gewone prijs nog wel. Alles is perfect gemastered naar vinyl en op 180 gram geperst. Het geluid is door de Sennheiser werkelijk fenomenaal, één van de beste platen die ik heb. En omdat ik vooral liefhebber ben van the Bends en OK Computer, ben ik juist extra blij dat deze verzamelaar er is. Hier staan ook veel mooie nummers op van de albums daarna, die ik als geheel (wat) minder kan waarderen. Mooiste voorbeeld: the National Anthem. En oh ja, van daarvoor: Creep natuurlijk! Ik verhoog mijn score maar eens naar 5*.

Heb met veel genoegen de interessante discussies gelezen hier omtrent het fenomeen verzamelaar! Ik beperk mij tot de notie dat ik vind dat de experimentele fase van Radiohead hier onvoldoende belicht is t.o.v. een onevenredige selectie uit The Bends en OK Computer. Wat dat betreft was Echoes van Pink Floyd over het gehele oeuvre enenrediger samengesteld vind ik. Maar ook voor mij heeft het begrip verzamelaar betrekkelijk weinig betekenis. Ik heb hem dan ook niet en vind het ook niet nodig, daar ik alles op de originele albums heb.

IK hoop wel vurig dat er ooit een een compilatie het levenslicht ziet met vrijwel alle B-kanten en anderszins zeldzame tracks uit de periode 1993-2003. Die zou ik zonder aarzeling aanschaffen!

Er is een door fans gemaakte compilatie die "Bittersweet Contractors" heet en die alle b-sides & rarities verzameld hebben van Radiohead. 3 albums met B-sides, 3 live albums, en naar ik heb gelezen is er een 7de album bijgekomen, maar dat heb ik zelf niet. Echt wel de moeite!

Dank voor de tip, corn1holio1, naar zoiets was ik dus op zoek! Is die verkrijgbaar via de offciële kanalen?

Een dikke vijf jaar geleden werd ik fan van Radiohead. Een paar nummers kende ik al via radio of tv, deze verzamelaar zorgde voor een iets uitgebreidere kennismaking. Een aangename kennismaking moet ik zeggen! Goeie en logische nummerkeuze (vooral de singles, zo gaat dat meestal bij een Best Of), enkel Everything in Its Right Place vind ik wat minder. Let Down is dan weer veruit het beste nummer dat er niet op staat. Deze Best Of is zeker een aanrader voor mensen die Radiohead niet goed kennen en niet weten bij welk album te beginnen of geen zin of tijd hebben om al hun studioalbums door te nemen. En als het je erg bevalt, kan je nog altijd dieper in hun oeuvre duiken, zoals ik ook heb gedaan (ken intussen al hun albums op Pablo Honey na).

Geweldige verzamelaar die eigenlijk alleen als 2-cd uitgebracht had mogen worden. Een enkele cd doet de band weinig eer aan.

En toch maar 4* als waardering?
Dat komt door een aantal dingen.
Allereerst moet een verzamelaar lekker wegluisteren, alsof het een gewoon album is. En juist die flow is hier niet altijd aanwezig. De eerste cd hoor je gewoon met Street Spirit te laten eindigen. Nu komt EIIRP er nog achteraan, die ik eerder als opener had genomen.
Ook het nummer Anyone Can Play Guitar vind ik persoonlijk een geweldige opener voor een verzamelalbum.

Of de gekozen songs in een andere volgorde zetten zodat het lekkerder wegluistert, óf juist op volgorde van oud naar nieuw. Chronologisch dus.

En vervolgens ontbreken er wat nummers van het flink onderschatte Pablo Honey. Waar zijn de heerlijke rockers als How Do You? en Ripcord of een Stop Whispering? Een gemiste kans.

En de 2e afsluiten met een live uitvoering van True Love Waits. Ik kan er helemaal niks mee.
En een lekkere b-kant als The Trickster zou niet misstaan.

Desalniettemin toch een leuke dwarsdoorsnede van de eerste 6 albums van de band.

Hij is er ook als 2CD-uitvoering, zie de bonustracks.

Dat bedoelde ik daar ook mee te zeggen.

In het enigszins bizarre rariteitenkabinet wat MusicMeter soms ook kan zijn, zie ik dat 23 (!) users om allerlei (soms absurde) redenen deze Radiohead verzamelaar een onvoldoende hebben gegeven.

Inderdaad, wat een kutmuziek staat hierop.