Dream Theater - Metropolis Part 2: Scenes from a Memory (1999)

Over Regression valt muzikaal weinig te zeggen, behalve dat het akoestisch gedreutel erg simpel is. De Ouverture is voorspelbaar luidruchtig, wat geen bezwaar is. De overgang naar Deja Vu is knap gedaan; prima riffs en overtuigende zang. Het nuttig gebruik van synthesizers blijft een zwak puntje van de band; zodra Rudess piano gaat spelen treedt er enorme verbetering op, zo blijkt uit Through my Words en Fatal Tragedy, waarin LaBrie niet zo overdreven luidruchtig hoeft in te ademen. Beyond this Life is een lichte tegenvaller. De band slaagt er niet in een duidelijke structuur aan te brengen, hoe goed de afzonderlijke ideeën ook zijn. Mooie dissonante solo's van Rudess en Petrucci na ruim 8 minuten, dat wel. De pseudo-Beyoncézang van Theresa Thomason aan het begin van Through her Eyes kan ik maar matig waarderen. Het nummer heeft een hoog Doe Je Aanstekers Aan gehalte. Petrucci's eerste solo is erg sentimenteel en de onoriginele oeh aah koortjes maken het er niet beter op. Gelukkig is er dan nog altijd John Myung, die zeer smaakvolle baslijnen neerlegt. De alternatieve, langere mix voegt niets wezenlijks toe, behalve een sax die al net zo sentimenteel is.
Kortom, geen perfectie en voor CD-1 geen perfecte score van mij. Niettemin weegt mijn kritiek duidelijk minder zwaar vergeleken met Images en Awake, dus 4,5 ster voorlopig.
CD-2 moet wel heel, heel goed zijn wil dat nog omhoog gaan. Want ik heb bv In Rock ook 4,5 ster gegeven en Through her Eyes is veel zwakker dan alles wat op dat album staat ...

cd1 en cd2? Is dat nieuw?

Ben ik het mee eens!

Wat bedoel je met CD2? Dit is toch een enkel album?

Misschien zit hij reeds in een 6DOIT-mood?

6DOIT. Is dat de titel van de nieuwe Prince?

Prince? Oh, je bedoelt TAFKAPBCHANBIP?

Een van mijn favoriete albums allertijden!
Gewoon een heerlijk album met veel variatie. LaBrie's stem is mij altijd bevallen en op dit album gaat hij letterlijk helemaal uit zijn dak
*5
Fantastisch gewoon.

Ik kan niet lezen. Moet zijn: Akte 1. Ik veronderstelde dat Akte 1 op CD 1 stond en Akte 2 op CD 2. Niet dus.
Akte 2 heb ik nog niet helemaal binnen.

Metropolis Pt. 2: Scenes from a Memory - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Toch verlaagd naar een 4.5
Ik weet het niet, het klinkt allemaal loepzuiver maar bijvoorbeeld bij Dance of Eternity duurt het me toch een beetje te lang allemaal en lijkt het een beetje krachtpatserij.

Het is ook krachtpatserij. Hoort erbij, vind ik.
Moet je nu niet je top 10 omgooien? Albums die lager staan, hebben nu een hoger cijfer.

@Nieuweboer

Ach so. Dat had ik natuurlijk zelf ook kunnen bedenken.

Ik heb niets tegen krachtpatserij zolang deze maar in dienst staat van de muziek en dat is hier meestal het geval. Home is briljant, van hetzelfde niveau als A Change of Seasons. Het pianogetingel a la wildwestbar in Dance of Eternity is hilarisch. Ook mag ik graag horen hoe Petrucci rond de vijfde minuut de tonaliteit verruimt. Ik heb meer bezwaren tegen de ballad One last Time - minder sentimenteel dan Through her Eyes, dat wel - en het spel van Petrucci is deze keer wél smaakvol. The Spirit carries on zou een goede ballad zijn als Petrucci niet plotseling al zijn fantasie was kwijtgeraakt; opgebruikt tijdens Home waarschijnlijk. Het vrouwenkoor aan het eind maakt het nog sentimenteler. Dream Theater kan zoiets maar beter aan 19e eeuwse operacomponisten overlaten. Het begin van Finally Free belooft om dezelfde reden evenmin veel goeds, maar de verandering naar een dreigender stemming na ongeveer de eerste minuut is heel geslaagd. Kan iemand de band alsjeblieft dankjewel vertellen dat ze ballads spaarzaam moeten arrangeren? En kort moeten houden? Rond minuut 7 is de koorzang wél funcioneel. De laatste twee minuten zal ik maar welwillend door de vingers zien - dat wordt afhakken mbv een editing programma.
Tot slot: Myung is briljant als altijd. Portnoy heeft geleerd - nou ja, op A Change of Season liet hij het al horen - dat drummen meer is dan in het wilde weg meppen.
Ik houd het op 4½ ster, omdat vooral Home perfect is, maar heel veel beter dan Images en Awake is dit al met al niet.

M.Nieuweboer heeft hier echt gelijk. Alleen bij Dance of Eternity heb ik gewoon het gevoel dat het simpelweg geimproviseerd word, de deuntjes en gewoon alles aan dat nummer voelt niet alsof het hoort bij dit album. Het sluit voor mijn gevoel niet zo lekker aan zeg maar.

Edwynn: Het hoort erbij maar ik vind het bij sommige nummers niet essentieel En nee ik denk niet dat ik mijn top 10 aanpas. Mijn top 10 is gevuld met albums die tot mijn alltime favorieten vallen en daar veranderd punten aftrek niet zoveel aan Het is gevarieerd en misschien wel stom om te zien maar ik houd van die platen haha.

Kan je dat uitleggen? Als ballad is het niet veel speciaals, maar wat is er mis met die prachtige solo van Petrucci?

Finally Free daarnaast is misschien wel mijn favoriete nummer van dit album, mede door dat prachtig onheilspellende stukje piano op 1:30.

Trouwens, ik hou wel van Dance of Eternity, net om al die krachtpatserij. Puur DT die het beste van zichzelf geven. Heerlijk toch.

Dance of Eternity kan ik gewoon niet plaatsen, de steeds afwisselende tonen en klanken en melodieen doen voor mij gewoon afbreuk aan het geheel...

Die is me totaal niet bijgebleven, dus heb ik er nog een keer naar geluisterd. Wat er mis mee is: het is al tig keer eerder gedaan en soms prachtiger. Ik verwijs met name naar de Scorpions en Still Loving You (plus alle klonen) en Tom Scholz van Boston (More than a Feeling, A Man I'll never be). Dat figuur van Bon Jovi maakte er ook een specialiteit van en laten we het slot van November Rain niet vergeten.
Als je wilt horen hoe het ook kan: probeer Ritchie Blackmore op Mistreated (vooral de versies van Made in Europe en Live in München) en Catch the Rainbow. When a blind Man cries kan ook. Het is nu eenmaal de vloek van hardrock en metal dat alle collega's langs diens meetlat worden gelegd, niet alleen qua techniek maar vooral qua expressie.
Andere referentie: Greg Lake op Tarkus.
Bij Petrucci's solo krijg ik visioenen van een meedeinende mensenmassa met de handen in de lucht. Laatst zag ik nog zoiets bij Brian Bijlhout die op Moederdag zijn ballads voor 50 plussers zong. Het kwijl droop er vanaf (OK, ik ben nu te hardvochtig voor Petrucci, maar het idee is hopelijk duidelijk).

Ik kan even de vergelijking tussen Scorpions en Bon Jovi vinden maar goed, heb het hele discussie dan ook niet gevolgt.

Waar The Spirit dat weer wel op lijk, let wel; volgens mij, is op elementen uit het vrij grote ouvre van Pink Floyd.
Her en der vind ik toch stukken in dit nummer wat zo op een PF cd had kunnen staan. (oh, jee: ik voel een reactie komen... )

Verder vind ik SFAM samen met Six Degrees en Images & Words het toppunt van DT.
Of het hele verhaal over reïncarnatie goed is neergepend of dat het aan touwtjes aan elkaar hangt, geen idee en ondanks dat ik een tekst-fanaat ben vind ik dat niet echt interessant maar over het algemeen vind ik de cd sterke teksten hebben.
Alles op dit cd heeft een doel, van het agressieve Beyond this Life tot het betoverende en oosters klinkende (intro/outro) Home tot The Spirit Carries On, wat voor mij een kippenvel nummer is.
En dan nog een magistrale eindstuk genaamd Finally Free.

Niet voor niets krijgt dit werkstuk van mij een vijf.

Ik doel op het "hemelse, engelachtige" overstuurde gitaargeluid. Die sentimentaliteit kost een halve ster.
Mijn favoriete nummer tot nu toe is Change of Season. Mijn favoriete album tot nu toe is Train of Thought, al heeft de band een handjevol betere nummers gemaakt dan alles wat daarop staat.

Zeer terecht dat deze cd in de top 250 staat het is daadwerkelijk briliante muziek. En tegelijk een van de beste van dream theater.

Ik heb gister een DT box gekocht waar oa dit prachtige album in zat. Home behoort tot de beste DT nummers. Dit album is na Train of Thought mijn favo DT album.

Howdie, bij mij ook. Train of Thought en dan Scenes...

Een maand geleden ben ik van Zuid-Frankrijk naar huis gereden met m'n vriendin naast me. Ze is helemaal niet into metal (zelfs met bepaalde rock moet ik oppassen ), laat staan prog, maar toen ik, als het donker begon te worden en we al in noordelijk Frankrijk reden, Scenes from a Memory oplegde en vertelde over de vermoorde Victoria en de complicaties met haar man, schoonbroer, de psychiater, the miracle and the sleeper en het hele concept, noemde ze het meteen een kunstwerk. Ze studeert kunstgeschiedenis en was volledig overdonderd dat er ook in 'die ruige metal' werd nagedacht over kunst. Audiovisuele kunst met een geschiedenis dan nog. En dat voor iemand die nauwelijks elektrische gitaren verdraagt! 77 minuten lang las ze in het boekje (en ik mijn aandacht maar op de baan houden!) zeer geïntrigeerd en de wilde keyboarduitspattingen van Rudess stoorden haar niet, "het past zelfs bij de woede of het verdriet, afhankelijk van de scene, van het personage van het verhaal", haar citerend.

Yes, eindelijk het cliché weggewerkt!

Ik merk ook dat mijn familie dit soort muziek beter weten te waarderen dan andere soorten metal/rock. Mijn moeder kwam laatst zelfs mijn kamer binnengestormd om te vragen welke band ik op had staan

Heerlijke plaat! Een schitterend verhaal zoals Nicoot al zei en de gitaarriffs zijn fantastisch.
Zelfs de ballads zijn heerlijk, na deze parel ga ik snel de andere Dream Theater platen eens beluisteren. Als ze allemaal zo goed zijn als deze belooft dat iets te worden.

Te gek dat je vriendin dit ook mooi vindt (dat wil bij mijn vrouw maar niet lukken ). NIettemin vind ik dit het concept van deze plaat nogal stompzinnig en infantiel (vloeken in de kerk, ik weet het), dus het kunstzinnige daarin zie ik niet terug. Daarentegen hoor ik dat wel weer in de fantastische muziek terug en leg ik dit cd-tje nog regelmatig in mijn speler.

Voor mij is dit de de beste Dream Theater cd hoewel Train Of Thought aardig in de buurt komt. Vanaf Regression is het een aaneenschakeling van muzikale hoogtepunten en dan vooral dankzij het werkelijk sublieme drumwerk van Mike Portnoy. Kijk maar eens naar de dvd uitvoering en je weet wat ik bedoel! Beste nummers voor mij Overture 1928, Strange Deja Vu, Home en Finally Free ( uittro Mike Portnoy fenomenaal ).

Ook mijn favoriete DT album. Fantastisch conceptueel bedacht en dito gespeeld in een periode dat DT op haar hoogtepunt was. De nummersczijn Aan elkaar geregen als de mooiste ketting met diamanten. Prachtig geproduceerd tot 1 geheel. Typisch zo'n album dat je helemaal moet luisteren en niet mag onderbreken of afzetten. Herkenbaar? Omhoog met dat album in de top 250.

Het meest avontuurlijke DT album. Let vooral op het Zappa/Tommy Mars gedeelte in Beyond This Life!

Avontuurlijk idd ja, dat woord kwam ook bij mij op.
Verder is dit album gewoon een groot episch meesterwerk, met de hoofdletter m!

Die moet ik maar eens gaan checken dan
Ik heb deze net aangeschaft.....

Ik moet hier niets meer aan toevoegen. Essentieel, op en top!!!