Dream Theater - Metropolis Part 2: Scenes from a Memory (1999)

Pas geleden ontdekt en bevalt mij prima. Schitterende werken en een mooi verhaal. Na dit album ook images and words weer eens beluisterd en mijn stem verhoogd.

Beste album ooit voor mij.

Als je naar Overture 1928 luistert hoor je dat het album begint met wat leuk remixwerk van het oudere Metropolis pt. 1: the miracle and the sleeper (werelds nummer trouwens), Vanaf daar begint het, en kondigt het gelijk aan wat er te verwachten valt op de komende nummers. Het is de samenvatting van het album.

Fatal Tragedy is zo'n heerlijk muzikaal en dynamisch nummer. Voor mij een van de beste nummers van het album.

Through Her Eyes, ja, mooi hoor. Een van de briljante popballads van Dream Theater, die ze wel vaker zo goed hebben geproduceerd. Aan de andere kant is dit niets meer of minder dan een gewone ballad, en toch is het puur genieten. Je kan ook wel een rustpunt gebruiken tussen het dynamische metaal.

Home is een gaaf nummer, en tegen het einde een lied van pure lust. Er zit een oosters randje aan. Ik weet, het verhaal dat de band zelf wil vertellen, is iets anders, maar dit nummer is pure lust voor een vrouw.

Dan komt the Dance of Eternity, waarin DT hun melodische kunsten vertonen. Altijd weer leuk.

De afsluiting van het album is wekt bij mij zo'n euforisch gevoel op; zo van; het is goed zo, schitterend nummer dat Finally Free.

Dit album is een meesterwerk.

Weer naar 4*, het is toch echt een klassiekertje. Vind 'm toch wat minder tijdloos als Six Degrees, en productioneel wat minder. Dream Theater doet hier in simpele woorden 'gewoon waar ze goed in zijn', en dat is best fijn.

Na de opnames van het wat commerciële en geforceerde Falling Into Infinity was het plezier om muziek te maken een beetje verloren bij DT. Vooral Portnoy had er schoon genoeg van dat het recordlabel en externe producers zich steeds met hun muziek bemoeide. De band besloot om nog één keer een poging te wagen om definitief door te breken.Daaruit kwam dit fenomenale concept album.

De band heeft er weer helemaal zin in en deze plaat is daar het bewijs van met als uitschieters Fatal Tragedy en Beyond this Life. De plaat zit vol met tempowisseling en melodie en word niet om zeep gebracht door nutteloos gesoleer.

Een klasse plaat die over de gehele linie boeiend blijft.

Ik vind het een schitterend album, het heeft zijn minpunten maar ook mooie melodieën.
Wat minder ''shred'' op keyboard en gitaar maar daar ben ik sowieso al niet weg van. Want in principe is gitaar spelen, geluid maken en ik hoor liever een mooi geluid dan een lelijk geluid dat moeilijk te maken is. En daar is Dream Theater met dit album in geslaagd.

Het album begint met Regression, een rustig nummer dat het album inleid.

Daarna gaat het over in Overture 1928.
In overture zitten een aantal melodieën die we al kennen uit Metropolis Pt.1:''The Miracle and the Sleeper''.
Maar ook nieuwe melodieën die we later in het album weer tegen komen.

Strange Deja Vu heeft een mooie zanglijn en het bas/gitaar riff in het midden vind ik persoonlijk één van de mooiste riffs die Dream Theater op hun naam heeft staan.

Through my Words had van mij weg gelaten mogen worden. Ik heb het gevoel dat het er alleen is ingestopt omdat Strange Deja Vu niet echt mooi overloopt in Fatal Tragedy.

Het duistere van Fatal Tragedy spreekt me persoonlijk niet erg aan maar het is muziekaal gezien wel een goede compositie.

Beyond This Life is dan weer een beter nummer in mijn ogen maar toch is het voor mijn gevoel wel even doorbijten tot het overloopt in het prachtige ''Through Her Eyes'' wat een geslaagde ballad is, minder geschred als in het vorige nummer maar een hele mooie melodie.

Home is simpelweg gewoon een geslaagd nummer niets meer en niet minder maar als het overgaat in The Dance of Eternity word het helemaal mooi.

One Last Time heeft een mooite intro voor piano maar dat is dan ook alles. Het brengt niet echt iets vernieuwends vergeleken met wat we al gehoord hebben.

The Spirit Carries on is voor mij de climax van het album, dit nummer mag op mijn begravenis worden gedraaid gewoon een brinjante tekst en mooie opbouw van rustig tot wild met een mooie solo van Petrucci.

Dan hebben we nog Finally Free, een mooie samenvatting van het verhaal, de tekst vind ik ook briljant geschreven. Uit alle oogpunten van de betrokkenen in het verhaal met een mooie melodische gitaarsolo. De melodie van de gitaarsolo hebben we helaas al wel 2x eerder gehoord(Overture 1928 en One Last Time) dus het is niet bepaald een verrassing. Toch blijft het mooi en sluit het nummer of met een drum solo.

ik geef het album een 4.

Dit album gekocht en zag part 2 dus schrok omdat ik part 1 niet heb.
Ik heb dit album nog niet achter elkaar volledig geluisterd (Niet bewust) want ik sliep na Fatal Tragedy (niet van de saaiheid JUIST niet)
Maar dat zal ik zeker nog doen, Wat een orkest, Opra, Toneel, Theater en wat dan ook niet meer. Dream Theater doet hier iets wat een werkje van de goden heeft opgeleverd. Instrumentaal om je poten bij af te likken om dat maar even bruut te zeggen.

Part I is gewoon het lied "Metropolis Part I: The Miracle and the Sleeper" vanop Images & Words. Beide parts zijn zeker aan elkaar gelinkt. De drumintro's van "Overture 1928" en "Dance Of Eternity" kwamen eerder reeds in Part I voor. Ook zijn de laatste woorden in Part I "Dance Of Eternity". Zeer conceptueel allemaal

Ook leuk om te weten is dat de band het nummer Part I hebben genoemd als grap. Lekker pseudo-pretentieus een verwijzing maken naar al die oude progbands uit de jaren '70. Ze waren helemaal niet van plan een deel twee te maken. Enkele jaren later tijdens de sessies van Falling Into Infinity begon het echter toch te kriebelen en zijn ze met enkele melodielijnen van het oude nummer begonnen om vervolgens een lange songsuite op te nemen onder de naam Metropolis Part II die ergens als demo nog wel terug te vinden is. Het staat niet op Falling Into Infinity omdat het waarschijnlijk nog niet af was of te lang bevonden werd door de platenmaatschappij die de band ten tijde van dat album toch enigszins wilde sturen richting het schrijven van hits. Na dat album was de band het zat, nam men het heft in eigen handen, werd een nieuwe toetsenist (Rudess) aangetrokken en ging men verder met het Metropolis II idee om er een conceptalbum van te maken. De rest is geschiedenis.

Wat leren we hiervan mensen? Dat deze band ontzettend goed presteert onder moeilijke omstandigheden en weerstand. Het was destijds een gewaagde stap om een conceptalbum als deze op te nemen. Hiermee werd definitief hun plek bovenaan de moderne progressieve metal-scene veroverd. Sindsdien hebben ze eigenlijk voortdurend de wind mee gehad. Zo zeer zelfs dat ik persoonlijk wel weer zit te wachten op een piepklein relletje om de boel weer eens even flink op scherp te stellen. Vanaf Octavarium is de boel toch een beetje ingedut naar mijn bescheiden mening.

Eén van Dream Theaters besten. Niet alleen veel vertoon van speltechniek, maar ook veel hart en ziel. De terugkerende thema's maken het album ook nog eens wat meer catchy.

Het concept is ook best aardig om erbij te hebben. Het draagt bij aan de beleving van het album.

Je verzoek is luid en duidelijk aangekomen
Ben benieuwd hoe DT gaat klinkt zonder Portnoy.

on topic: deze na een lange tijd weer is opgezet. Erg fijn album, maar voor mij niet het magnum epos die vele het wel vinden. Geef mij maar het album dat ze hierna maakte: 6 Degrees of Inner Turbulence

Nou zat ik zelf niet direct te wachten op het vertrek van Portnoy. Dream Theater zonder Portnoy is eigenlijk gewoon geen Dream Theater meer. Benieuwd naar de band met de nieuwe drummer ben ik wel.

Dat zullen we alleszins zien op High Voltage in juli (maar ik neem aan/hoop dat we zijn identiteit toch net iets vroeger te weten zullen komen). Voor mij is deze hier samen met Train of Thought de beste. Voor mij althans. En zeggen dat ik ToT bij de eerste luisterbeurt ZO slecht vond. Krachtpatserij ten top en zo. Maar 't is een groeier geweest.

Scenes vind ik conceptueel één van de beste metalalbums die er zijn. Muzikaal beter dan tekstueel (maar da's geen nieuws bij DT ), want het verhaal spreekt me nu niet zo erg aan. Zit gewoon ongelofelijk goed in elkaar!

Top album!! Van begin tot eind wordt je meegezogen in het verhaal. Wat is The spirit carries on toch fantastisch mooi!!

Helemaal mee eens. Prachtig hoe dat aan het eind wegsterft voordat de grote finale begint. Ik vind het werkelijk schitterend hoe Portnoy op het eind helemaal los gaat (vooral op de live-versie). Beste DT album in mijn optiek.

Scenes of a memory.

Dit album haalt men vaak aan als het magnum opus van DT. Voor een groot deel kan ik hier in meekomen. DT kwam net uit een behoorlijke dip. Het voorgaande album was een flop: goed materiaal vakkundig kapotgemaakt door hitgeile producers. Met dit album revancheerde DT zich. Terug naar wervelende progressieve metal.

Maar is dit album echt zo'n klassieker als men mij wel eens wilt doen geloven. Nee,vind ik,maar het is nog wel een geweldig album. De kwaliteit van een conceptalbum hangt voor 60% af van de lyrics die samen een concept doen vormen. DT redt zich hier wonderwel in. Het verhaal van dit album is sterk genoeg om meer dan eens te boeien, ook wordt het overkoepelende verhaal in de afzonderlijke songteksten prima verwoord. Verwacht echter geen wonderen,want ook hier bewijst DT niet de meest begaafde poëten te zijn.

Het ultieme hoogtepunt van dit album is de gebundelde kracht van Home en Dance of eternity. Prachtige epische en virtuoze Progmetal. Dance of eternity heeft een heel stoer wild west-achtig stukje pianospel waar ik graag mijn hoed voor afneem. Home weet te verbazen door een geniaal zingende Labrie en heerlijke oosterse accenten.

Een ander hoogtepunt is het triootje Strange deja vu,fatal tragedy en beyond this life. Met name Fatal tragedy laat een fenomenaal stukje epicwriting zien. Een tragisch begin op de piano ontpopt zich via een pakkend metalstuk tot een wervelende progressieve rocktrip vol met episch orgelwerk,gitaarsynths en bombastische achtergrondkoren.

Helaas weet DT dit (haast ongekend) hoge niveau niet het hele album vol te houden. De zwakste kant van DT was altijd al het schrijven van goede ballads. Op dit album staan echter twee gedrochten die als melaatse van het album geweerd hadden moeten worden. Met name the spirit carries on, hier verbazingwekkend publieksfavoriet, lijdt aan een uitgekakte dertien in een dozijn tekst. Ook de stichtelijke, slepende instrumentatie weet het nummer niet te redden. Het Hugh Grantsfeertje van Thrue her eyes kan me al helemaal gestolen worden. Dream theater is toch verdomme geen derderangs valentijnsbandje. Het ergste is nog wel, dat beide nummers nergens het concept uitdiepen en dus als los zand de, voor de rest indrukwekkende, metalmachine doet vastlopen.

Ik ben niet zo tevreden met het slotnummer,maar dit nummer wordt nog gered door het concept. Op zich zelf is finally free geen topper,maar op het album is het een verdienstelijke afsluiter.

Dream Theater kruipt met dit album uit een diep dal en weet voor zichzelf een nieuwe standaard te zetten. Het hierop volgende album doet het echter zonder de drammerige ballades en weet nog steeds het experiment op te zoeken. Six Degrees is daardoor het echte meesterwerk, maar Dream Theater laat ook op dit album zijn macht als koning van de progmetal gelden.

Toch nog een heel behoorlijke score van 4*, prima instapalbum,maar het droom theater kan veel beter.

Hahaha geweldig; The spirit carries on en Through her eyes vind ik magistraal!! In die nummers weet Dream Theater een sfeer te creëren waar ik kippevel van krijg! En dat lukt ze bijna nooit want daarvoor vind ik LaBrie een te beperkte zanger.

Meningen verschillen niet waar, ik vind ze beiden niet om aan te horen. de rest is daarentegen progmetal op zijn best!

Reikhalzend destijds naar dit album uitgekeken, maar wat vond ik het een tegenvaller. Flauwe nummers, alleen Home en Dance of Eternity waren voor mij de moeite waard.
Het niveau en de onbevangenheid van I&W wordt wederom niet gehaald.
Sorry mensen, ondanks ieders lovende woorden scoort dit album bij mij niet meer dan 3 punten...

Absoluut de beste van Dream Theater. Prachtige composities en teksten maar bovendien de geweldige instrumentale begaafdheid van Petrucci, Rudess en Portnoy die constant tegen elkaar opboksen zonder gretig of uitsloverig te worden maken dit album tot een regelrecht magnum opus dat in zijn maximale lengte geen enkel moment verveelt en ons door een wervelwind van scènes, tracks, solo's, melodielijnen, breaks, hoogstandjes van elk mogelijk soort en bovendien een hele hoop geweldige vondsten leidt. En dat alles zonder de realiteit en verhaallijn te verliezen; ten allen tijde blijft de muziek het verhaal en diens sfeer op magistrale wijze illustreren (waar DT ook bekend om staat). 5 sterren en een permanente hoge plaats in mijn top-10!

Dit album behoort al een jaar of vijf tot mijn toppers. Dream Theater was geniaal. Dat is met dit album wel een beetje opgehouden. Muzikanten zijn geweldig, maar LaBrie irriteert mij en ik erger mij aan hem, dus het is gelukkig wederzijds. Naast de zware kost die The Dance of Eternity is, is Finally Free, het laatste nummer, het twaalfde WOW-moment op deze plaat.

Ik snap ook helemaal niet waarom dit door de meesten gezien wordt als Dream Theater's beste werk. Okee, er staan erg goeie dingen op. Maar bij beluistering slaat de verveling vaak toe. Misschien moet ik dit album na al die jaren nog wel eens een kans geven, wellicht krikt dat mijn cijfer een beetje op. Voorlopig toch 3*

Waar verveelt het, of wat verveelt er?

Gewoon, het album boeit me niet zoals andere Dream Theater albums dat wel doen.
Ligt het aan de lengte van de nummers? Nee want The COunt Of Tuscany is één van mijn alltime favorieten en die klokt ook aardig weg. Misschien liggen concept-albums me niet? Kan ook niet want Operation:Mindcrime is mijn favoriete album aller tijden...
Zoals op 8 april reeds gezegd, ik zal dit album nog een kans geven en herbeluisteren in z'n geheel en mijn cijfer desnoods bijstellen.

Ik ben wel redelijk gek op Scenes Of A Memory. Na Falling Into Infinity, waarmee de band beschuldigd werd van een knieval naar de commercie, een mijns insziens behoorlijk onterechte beschuldiging, maar dat terzijde, liet Scenes Of A Memory weer een Dream Theater horen die doet waar ze zin in heeft.

Sterke uitgesponnen proggy metalstukken voorzien van stapels te gekke solo's en andere muzikale krachtpatserij. Voor de dynamiek wordt ook nog eens een mooie toegankelijke ballade ingepast. En dat alles wordt ook nog eens in een geinig concept gegoten die zwaar knipoogt naar een nummer van het doorbraakalbum Images And Words.

Bovendien kwam er niet gek veel later ook nog een te gekke live cd en dvd van.

Daaraan was ik destijds snel verkocht.

Dit album vind ik ook zeer genietbaar! Een beetje een overbruggend album tussen de oude Dream Theater (Images en Awake) en de latere (Train of thought maar ook wel Falling into infinity). Hier staan nog echte kop en staart nummers op maar ook al muzikale krachtpatserij in de vorm van langere uitgesponnen stukken. Dat het geheel in een concept jasje werd gestoken maakte het er voor mij alleen maar interessanter op.

Het zal wel aan mij liggen maar in Through Her Eyes klinkt James in sommige stukken een beetje als George Michael.

Het is ook een heel poppy getint nummer. Maar dat vind ik stiekem juist de charme ervan.

Zit alweer aan Finally Free, en dan zit de luisterbeurt er weer op. Ik ga de plaat met een volle ster verhogen (komt ie op 4*) maar SFAM behoort nog steeds niet tot mijn favorieten.

Goed dat je de stijgende lijn te pakken hebt, MindRuler! Ik raad je aan de live-dvd van dit album eens te bekijken (voor zover je dat al niet hebt gedaan). Dat zal je waardering wellicht nog verder doen toenemen.