Dream Theater - Metropolis Part 2: Scenes from a Memory (1999)

je snapte de opmerking van freitzen al niet over het perfect zijn van dit album. (Daar kom je later nog wel achter ooit.), maar snap je wel dat dit een concept album is?

Ik snapte freitzens opmerking niet omdat hij eerst beweerde dat het net niet helemaal perfect is om vervolgens te zeggen dat dat komt doordat het perfect is. Kan jij me dat uitleggen dan?
Hij zei daarna wel dat het album daarom net geen 5 krijgt, dus hij bedoelt toch dat het net niet perfect is, alleen snap ik de reden dus niet.

En uiteraard snap ik dat dit een conceptalbum is. Hoezo?

een mooi voorbeeld dat ik kan geven: (leen dit even van iemand anders)

Als je iets exact naschilderd kun je beter een foto maken.

en de tekst van the spirit... past juist binnen het concept. Als je het concept snapt, weet je ook waarom the spirit... de tekst heeft die het heeft.

Kan best zijn, maar dan hoeft de tekst nog niet meteen goed te zijn.

dat zeg ik ook niet (wel lezen wat ik neerpen graag).

Hmm, maar je reageerde wel op het bericht waarbij ik zeg dat ik de tekst niet goed vind, dus ik dacht dat je daar tegenin ging.
Ik bedoel, ik heb nooit gezegd dat de tekst niet in het geheel past of iets dergelijks, dus ik snap jouw reactie dan ook niet helemaal.

nee, ik ga in op dat je de tekst niet orgineel vindt en zelf ook schijnt te kunnen schrijven

ik respecteer en snap je mening en naar mijn mening past het binnen het concept. Ik ga nergens tegenin, sluit niks uit tegenover iets anders. Dus goed lezen en niet meteen denken dat iemand jou aanvalt als die persoon iets zegt.

Maar daar sta ik nog steeds achter dat de tekst niet origineel is en dat ik het zelf ook had kunnen schrijven en ook dat staat los van dat het in het concept past.
En ik voel me helemaal niet aangevallen ofzo hoor.

Ik kom er ook op terug
Het is bij lange na niet perfect, zie mijn stemverlaging

Ga ergens anders interessant zitten doen met je wc-tegel-wijsheden. Serieus, jij had liever gehad dat ze er af en toe wat bagger composities tussendoor hadden geflanst?

Vervelend, als iemand je adoratie voor een bepaald album niet geheel deelt?

Ik ben er toch ook al op teruggekomen...

en natuurlijk had ik liever geen bagger tussendoor gehad. Het is een prima concept zo, alleen omdat het elkaar allemaal zo logisch opvolgt en perfect is uitgevoerd, mis ik hier en daar de emotie een beetje. Ik ben dan ook geen erg grote DT-fan... ik heb liever een "Dark Side..." om maar wat te noemen. Of Images and Words, dat vind ik dan wel een erg goede plaat.
Maar deze is nog wel genoeg voor vier sterren, mede dankzij het geniale 'Home.'

Ik heb een hekel aan pretentie. Toen ik dat bericht plaatste was ik dit album voor de eerste keer aan het luisteren. Ik snap best dat het grappig klinkt maar als je er fatsoenlijk over nadenkt dan weet je dat het een nietszeggende uitspraak is. Het vervelende is dat er mensen zijn die denken dat dat soort uitspraken echt een teken van wijsheid zijn. Bij ons op de wc ligt zo'n boekje met allemaal van die uitspraken, zoals: "een echte winnaar weet wat het is om te verliezen" en meer van dat soort gekunstelde tegenstrijdigheden. Geinig, maar geen argument voor het beoordelen van muziek. Maar het is hier geen filosofisch forum of zo, dus whatever.

Heraclitus van Efeze is groot geworden met zijn tegenstrijdigheden, een vorm die later door zijn volgeling denkers in Efeze is voortgezet (als je toch een hekel hebt aan wijsheid)

maar dit is allemaal nogal offtopic.

Ah, ja dan kan ik je een heel eind volgen. Die wc-tegelwijsheden zijn vaak clichés en het vervelende aan clichés is... dat ze meestal erg waar zijn (hoppa, nog een wc-tegelwijsheid).

Ik vond freitzens wijsheid echter wel zeer treffend bij deze plaat en een en ander is daarna ook nog uitgebreid bediscussieerd. Vandaar mijn initiële wat geïrriteerde reactie, maar inderdaad... on-topic maar weer.

Na het tegenvallende Falling into Infinity was dit nog een grotere tegenvaller. Het klonk in eerste instantie best aardig, maar al snel begon ik me te irriteren aan de ongeïnspireerde nummers en vooral de kinderachtige tekst. Ik geloof best in helderziendheid, maar om er nou een heel album aan te wijden, dat vind ik echt too much. Hun totale gebrek aan inspiratie van dat moment heeft ervoor gezorgd, dat een idee waar ze voorheen één nummer aan zouden wijden, nu is uitgemolken tot een heel album dat daardoor saai en zelfs irritant is geworden. En niet alleen qua tekst is dit een schim van wat DT voorheen was. Ook instrumentaal is er geen ene hol meer aan. Simpele deuntjes, aangelengd met zinloze shred-partijen op de keyboards (in Fatal Tragedy bijv.), tenenkrommend lelijk. Hier valt pijnlijk op hoe groot het verlies is van Kevin Moore. Dat dit album hoger staat dan Images & Words zegt veel over de Frans Bauer smaak van de gemiddelde Nederlander.

en RYM is ook een compleet nederlandse site net zoals dat er op MuMe ook geen mensen uit Belgie zijn registreert .

Dat jij met je volle verstand zo'n uitspraak kunt doen wekt anders de indruk dat er aan jouw muzieksmaak ook wel het een en ander aan te merken is. Het mag dan misschien niet jouw ding zijn, maar dit is verre van wat jij er van wilt maken. Maar het is blijkbaar altijd fijn om dat soort uitspraken bij hoog gewaardeerde albums te plaatsen.

Toch opvallend dat jullie alleen op mijn laatste zinnetje reageren...

Ik kon me in vrijwel het hele stuk prima vinden eigenlijk... alleen vind ik dat ze zich hierna met Six Degrees en met Train of Thought nog een paar keer heel aardig revancheren.

deze heb ik ook eens beluisterd, een tijdje geleden alweer, ik weet nog dat ik dit niet zo boeiend vond klinken toen, beetje te rommelig en vond ook dat er geen lijn in zat toen. Nee geef mij Images And Words en Awake maar dan, en evt Train of Thougt. veel beter beluisterbaar dan dit.

Nou, vooruit dan maar... Heb je even voor mij?

Allereerst kun je je niet áán iets irriteren, wel ergeren...

Dan is Kevin Moore objectief bekeken (technisch) echt een mindere toetsenist/pianist dan Jordan Rudess en vond ik op Awake de inbreng van Moore al beduidend minder interessant dan op I&W - en als je alle verhalen (ook die van hemzelf) eens gaat teruglezen, weet je dat als er iemand bij Dream Theater ongeïnsprireerd was, dat Kevin Moore was bij de opnames van Awake! Rudess heeft de band volgens mij juist een injectie gegeven en in 3 albums tijd (SFAM, 6DOIT en ToT) beduidend meer veelzijdigheid laten zien dan Moore op WDADU, I&W en Awake. Oh ja: Leg mij dus ook nog maar even uit wat "zinloze shred-partijen" zijn...
Dan... Het hoofdthema van dit conceptalbum is volgens mij helemaal niet helderziendheid, maar reïncarnatie... Misschien toch nog maar eens de teksten die jij zo slecht vindt wat beter lezen? Daarbij vertelt DT ook nog eens het verhaal van een mysterieuze moord en/of tragische liefdesgeschiedenis, dus zó eenzijdig is dit album tekstueel volgens mij helemaal niet.
Vervolgens vind je op SFAM allemaal "simpele deuntjes" staan. Los nog van het feit of een simpel deuntje iets negatiefs moet zijn (volgens jou kennelijk wel) snap ik dit argument volledig NIET in de vergelijking die je maakt met Awake en I&W. Zo je al kan spreken bij een band als DT over simpele deuntjes vind ik nummers als Another Day, Surrounded, Wait for Sleep, Innocence Faded, Lifting Shadows, The Silent Man e.d. eerder voor die kwalificatie in aanmerking komen, maar wie ben ik...
Tot slot nog een ding: Het feit dat een band een conceptalbum besluit te maken over één verhaal/onderwerp zegt niets over gebrek aan inspiratie, maar wel over de wil om binnen dat onderwerp te komen tot verdieping. Dus om dat feit als bewijs voor een 'totaal gebrek aan inspiratie" te gebruiken, slaat gewoon helemaal nergens op. Je mag het overigens best saai vinden, hoor. Maar da's iets anders.
Verder ga ik trouwens geen discussie aan over de kwaliteit van de DT-teksten, want dáárover heb ik al zoveel discussie gezien... En ik let bijna niet eens op de teksten bij DT, haha.

Dat ga ik niet uitleggen, dat moet je horen. In Fatal Tragedy kun je horen wat ik bedoel. Het is de snelle, maar oerlelijke keyboardsolo ongeveer in het midden van het nummer. Veel noten, maar totaal oninteressant, gevoelloos en lelijk. Het verpest alles.

Hier nog wat voorbeelden van lelijke, de plank volkomen mis slaande keyboardpartijen:

Beyond This Life vanaf 8:27
Dance of Eternity vanaf 2:31 (circus-muziek en totaal niet passend bij de rest)

Overigens laat Petrucci zich ook meesleuren in deze creatieve armoede. Maar Rudess is voor mij de grootste boosdoener. Wat een ongelooflijk lelijk geluid haalt hij uit zijn keyboards.

De tweede partij met zogenaamde circus muziek vind ik juist geslaagd. Het klinkt een beetje krankzinnig, maar samen met de rest geeft het juist een prettig gestoord geheel. De solo's zijn inderdaad van een hoog shred gehalte maar op de eigen aparte manier past het juist heel goed binnen de nummers. Zo'n uitspraak van creatieve armoede slaat nergens op.
En trouwens, Dance of Eternity is een en al krankzinnigheid met tempowisselingen, aparte melodieen etc. en daar past zo'n "circus"-loopje prima in.

Goed album, en eentje waar de luistermoeheid niet echt toeslaat, wat ik nogal eens heb bij DT albums. Er is voldoende afwisseling om de aandacht erbij te houden, en hoewel het een beetje bij prog rock hoort, zitten de nummers niet nodeloos volgepropt met ellenlang oeverloos gesoleer.

Ik hoor dat liever aan als regen...

Verder is dit een geniale plaat, zoals al gezegd één groot verhaal, maar toch vind ik er een paar hoogtepunten tussenzitten zoals Fatal Tragedy of The Dance of Eternity.

Home verdient zijn sterren met de briljante solo en de 3 eindnummers zijn muzikaal dan weer meesterlijk, deze nummers zijn ook gewoonweg prachtig ingezongen door James.

4,5*

Geen album heeft meer een lijn dat dit album....

Deze CD van DreamTheater vind ik niet direct één van hun beste. Het is een conceptplaat die mij bij enkele nummers in vervoering brengt, maar dus niet van begin tot eind. Mooi is wel de balans tussen harde en zachte nummers. Beyond This Life is het hoogtepunt voor mij, samen met The Spirit Carries On.

Hehe, die solo in Beyond This Life is inderdaad zo heerlijk fout. Ik vind het vooral geweldig dat het stuk daarna dan wel weer geniaal mooi is. Het contrast daartussen is prachtig.

In Dance of Eternity is dat honkey-tonk stukje toch echt wel geniaal gedaan, gevolgd door de bass-solo. Absolute klasse.

Je moet op de live-cd Scenes From New York maar eens luisteren naar A Change of Seasons. Ergens in het midden steken ze daar ook zo'n paar absurde stukjes tussen die er origineel niet opstaan, zoals de intro van The Simpsons op gitaar enzo. Prachtig vind ik dat.