Dream Theater - Metropolis Part 2: Scenes from a Memory (1999)

De live uitvoering en ook op dvd beschikbaar is eigenlijk beter,
want je begrijpt de plaat beter met beeld erbij, en dan valt het dubbeltje, het is is gewoon weg een schitterende plaat
met harde en vooral ook zachtere stukken

Een schitterend nummer is dat toch The spirit carries on, kan eigenlijk goed doen bij een begravenis

superalbum

Ook Dream Theater wil graag bij de grote bands in de progressieve muziek horen en komt dus met een conceptalbum. Een eerste vereiste aan een conceptalbum is natuurlijk dat je verhaal / thema goed is en daar loopt Dream Theater jammer genoeg al vast. Het verhaal hier gaat over een man die zich laat hypnotiseren en een vorig leven opnieuw beleeft, met alle noodzakelijke dingen als liefde, moorden en verraad. Dat dit niet echt een bijzonder verhaal is, was voor mij al snel duidelijk en dat maakt al dat ik dit een album een beetje een misser vind, maar gelukkig zit het muzikaal, zoals bijna altijd bij Dream Theater, wel goed.

Ook op dit album staan weer een paar geweldige, lang uitgesponnen symfonische nummers, zoals Beyond This Life en Home. Dit zijn dan ook de nummers die het album op de been houden, want zoals vaker wordt gezien op een conceptalbum staan er meerdere fillers / bruggetjes naar volgende nummers op. Dit maakt dat het tempo uit het album gehaald wordt, wat wel een goede zaak is als dat op de juiste manier gedaan wordt, dat wil zeggen met interessante nummers die iets toevoegen aan het verhaal, maar zoals eerder al vermeld, vind ik dat Dream Theater juist daar tekort schiet.

Het album wordt dus gekenmerkt door wisselvalligheid, met een paar geweldige uitschieters, met Home als voornaamste, maar ook een paar niemendalletjes, waar ik One Last Time nog even wil vermelden. Als het verhaal dan goed geweest was, had ik die paar mindere nummers nog door de vingers kunnen zien, maar aangezien ook dat niet in orde is, geef ik dit een album, met dank aan die paar lange nummers, 3,5*. De volgende keer mag Dream Theater weer gewoon een album maken als Awake, zonder te veel pretenties.

Verlaagd naar 3,5.

Ik ken het album helemaal op m'n duimpje, vroeger helemaal grijs gedraaid van voor naar achter. Het geheel met het verhaal enzo klopt allemaal heel goed... terugkerende thema's en dat soort meuk. Maar het doet me toch vrij weinig meer. SFAM is nu 1 van mijn minst favoriete Dream Theater albums. Geef mij maar Six Degrees.

Hmm, net aan het album begonnen, ben al aan het laatste nummer verzot.
Nog nog de rest diggen, als dat lukt, kan dit echt één van de top platen voor mij worden.

Afgezien van de muzikale krachtpatserij van de muzikanten op dit album ten toon spreiden, waar ik persoonlijk niet kapot van ben, is er nog een aspect waardoor dit werkje absoluut mijn systeem niet inkomt en dat zijn de vocalen. Niet omdat het technish abominabel is.. nee, wellicht erger, ik geloof zanger James LaBrie hier gewoon niet. Ik vertrouw hem voor geen cent, hij weet mij op geen enkele manier te pakken met zijn vocalen in combinatie met de teksten, die behoorlijk zijn te noemen. Nergens heb ik het idee dat ik meegenomen word in een meeslepend verhaal. Ik prefereer de voorganger Falling into Infinity (toren)hoog boven deze moeilijkdoenerij.

Hmm, dit album is prachtig. Kan hier niet echt 'n review van geven, aangezien Progressive Metal/Rock voor mij nog experimenteel gebied is.

Open your eyes, Nicolas. Ik verschoot mij een ongeluk toen ik dat hoorde. Precies aan mij geadresseerd

Straffe eerste indruk. Beetje wennen aan de soms vreemde stem van Labrie voor dit genre, maar wat Petrucci op gitaar klaarspeelt, ja man. Ik vind de eerste drie nummers alvast heerlijk. Die lange nummers heb ik nog niet aandachtig kunnen uitluisteren, terwijl mijn grote helden van Porcupine Tree daar toch ook wel wat van kunnen ^^ Dance of Eternity kende ik al, maar toch wow, kan iemand anders dan DT dit naspelen? 100 keer van ritme veranderen op iets meer dan 6 minuten, doe het maar eens...
Ik ga me er verder op toespitsen. Zijn er andere platen van DT die voor een beginneling de moeite zijn? SDOIT?

Images & Words, Awake en Six Degrees zijn ook erg goed. Daarna wordt het wat mij betreft minder (gladder, voorspelbaar)

The Spirit Carries On is geniaal, is de rest van dit album ook zo goed?
Ik wil me wel eens wat meer gaan verdiepen in Dream Theater, ken er niet veel van, maar wat ik ken vind ik wel rete goed.

Tja, The Spirit Carries On wordt door velen uitgekotst als zijnde te cheesy. Als je die al trekt dan gaat de rest ook wel bevallen denk ik

Briljante plaat :

Progressive And Concept album maar toch zeer toegankelijk.

Muzikaal, technisch en lyricaal zeer sterk

Mooie balans tussen harde en zachte nummers

Goed plot : (Zogezegd) simpel verhaal met enkele moeilijke deeltjes
Vb: De eerste maal had ik toch niet door dat de hypnotiseur de reincarnatie van 'the miracle' was...


Negatief Puntje :
EUH


Heb dit album nog eens herbeluistert en zo tot de ontdekking gekomen dat het wel een plaats verdient in mn top tien, samen met I&W.
Sorry voor TheNumberOfTheBeast en HolyDiver die zich nu niet meer in de top10 bevinden maar op 12 en 14 staan

Geweldig (concept)album. 7 oktober op naar ahoy

17 Okt naar Vorst Nationaal

This Feeling Inside, I Finally Found My Live And I'm Finally Free!

Heb deze plaat WEERAL eens beluistert
(ik was hem eigenlijk aan het playbacken, met een nepgitaartje in de hand : Het hele album lang, ik kon het niet tegenhouden)
en...
Dit is geen plaat mensen, dit is pure schoonheid, dit is!!!

Ik beelde me de scenes in en
* Durf dit nauwelijks zeggen
maar ik moest tranen wegpinken bij The Spirit Carries On.
* In het midden van Finaly Free (de scene waar alles gebeurt, waar Nicholas alles doorgeeft) kreeg ik echt kippenvel en had ik een gevoel van...ONBESCHRIJFELIJK
* Op het einde moest ik wat bekomen!

Deze plaat is absoluut het puurste, prachtigste, meest aansprekende dat ik ooit heb gehoord! En ik wel ze blijven draaien, iedere dag. Dan denk ik soms : nee, niet vandaag maar 'i can't keep away from her touch!

Deze plaat verveelt nooit.
EN ze heeft net nr1 bereikt van alle platen...ik kan er niks aan doen maar 7th son is niet meer...
Iron Maiden blijft de beste band ever, NOOIT zal er ern band zijn die mij in hun geheel zo kan meeslepen als hen. maar 7th son of a 7th son , de plaat die ik vroeger onbreekbaar vond, ligt ver weg van Scenes From A Memory. Toch blijft 7th son prachtig. En voor mij zijn deze twee platen de enigste platen die perfect kunnen worden genoemd.

Een bericht als deze heb ik nog nooit gepost...
Anders leuter ik over muzikale/ tekstuele aspecten en zo...

Coit!
Beste plaat ooit, punt.

Ferre, jij kent Porcupine Tree niet
Even in alle neutraliteit vermelden ^^

Hoe kan ik die progressive meesters niet kennen!?
Ik geef wel toe, behalve enkele songs heb ik me nog niet echt verdiept in hun muziek/albums. Maar daar zal zeker verandering in komen, want wat ik tot nu toe hoor...I L I K E !

Nou, ik weet niet of dat je bedoeling is, maar het is bijna een schande om een Fear of a Blank Planet met dit briljante album te vergelijken.

Hoor gewoon die passie in The Spirit Carries On of de pianopartij in het begin van Finally Free net voor het gedeelte van The Miracle, om maar gauw twee voorbeeldjes te geven.

En ik wil Percupine Tree niet de grond inboren, maar in vergelijking met DT zijn ze wel vrij oppervlakkig (opnieuw, no offence, in vergelijking met DT heb ik dit gevoel bij vrijwel elke band )

Nee, niets wat ik ooit al gehoord heb kan hieraan tippen, sorry

Idd! Heb me verdiept in dit album en ok : Het is een goed album met diepe songs, redelijke zang en diepgaande teksten. Maar zo sterk is het nou ook weer niet : SFOM steekt er ver bovenuit en ook Brave van Marillion (waarmee Fear Of A Blank Planet i.m.o. ook me te vergelijken valt) vind ik sterker

Waarom Fear of a Blank Planet? Ik bedoelde gewoon het hele oeuvre. Krachtpatserij van 20 noten per seconde is niet altijd mooi hoor The Spirit Carries On en Finally Free hebben inderdaad wel een erg meeslepend karakter, de nummers sleuren je mee en zo. Technisch allemaal dik in orde, maar 't is niet omdat iets "wow, shit crazy stuff, niemand kan dat naspelen" is, dat het daarom supergoed is, mijns inziens. Smaken verschillen en hey, je kan ook van de twee houden. Steven Wilson maakt nu eenmaal technisch minder moeilijke muziek, maar ik vind het gewoon treffender en dat is ook geen offense
Want Dream Theater zit ook in m'n top 5 van bands (momenteel).

Niet volgens de 455 stemmers, die het stemgemiddelde op 4,09* hebben gezet, hoor

Plaag plaag

Je moet Petrucci z'n gitaarwerk in de context v/d muziek bekijken.
VOORBEELDEN:
* in Beyond This Life is er daar inderdaad een shred snelheid van jewelste MAAR er is nood aan een solo van 'kijk es hoeveel noten ik in een minuut kan spelen en hoor eens hoe snel' .
Ik bedoel op dat moment heeft die song zo een solo nodig
Net als bij One van Metallica : nadat ze begonnen met die harde en snelle riff voel je 'er komt een snelle solo' + zo een solo is ook nodig. Want door die harde riffs begin je je in te leven (ik dan toch), en kom je woest zoals die persoon die na de oorlog leeft als een plant. Dus zo een solo reflecteert ook het beste de gevoelens van de personage --> Petrucci zou nooit zo een solo doen, als hij niet past. Dat is aan te tonen bij songs als Through Her Eyes, The Spirit Carries On waar hij het rustig houd. Ook is er in Peruvian Skies opeens zo een prachtig melodieus stukje tussen die snelle solo, die me echt pakt!!

Omdat het ook een conceptalbum is natuurlijk.

En ja, Petrucci speelt enorm snelle solo's van tijd tot tijd, maar de nummer die ik noemde zijn nu net de traagste nummers van heel het album, en toch zijn ze bij de beste ervan.

Begrijp me niet verkeerd, ik kan "simpele" muziek ook appreciëren (ben ook een grote fan van Iron Maiden), maar DT - met deze topmuzikanten - vind ik gewoon hét neusje van de zalm op elk vlak.

Verder hoor ik graag een uitgesproken zanger (Iron Maiden, Metallica, DT,...), die dan ook wat kan met zijn stem, maar dat kom ik toch niet echt tegen bij PT.

Dat je graag een uitgesproken zanger hoort = Fijn!
Dat je Bruce Dickinson als voorbeeld heeft = Nog Fijner!

Maar Hetfield had ik toch niet in zo een lijstje verwacht.
Dan denk ik eerder aan Geoff Tate (Queensrÿche) en Rob Halford (Judas Priest)

Hetfield heeft toch een dijk van een stem hoor. Misschien niet heel technisch, maar wel heel indrukwekkend!

Leuk album bij vlagen! Veel afwisseling tussen nummers. Heb soms wel het gevoel dat bepaalde solo's nergens heen gaan en me ook totaal niet aanspreken. Het zijn op eerste gehoor de rustigere liedjes die meer indruk maken. 'Scene 7' doet het goed bij mij =). Dat blije slapstick stuk effe tussendoor (2:30-2:50) in "The Dance of Eternity" vind ik echt geniaal
Vind het verder wel aardig dat er passages uit Metropolis pt. 1 terug te horen zijn, dat nummer is briljant. M'n favorieten zijn Scene 5, 6 en 7.

Kan wel zijn.
Maar na Hetfield eens live te horen zingen, en daarna te vergelijken met DeathMagnetic, vraag je je af hoeveel computers en stemvervorming/stemverbetering er aan de pas is gekomen bij hun albums.

Ik heb 'm ook al een aantal keer live horen zingen en ik heb hem zelden op een foutje kunnen betrappen hoor, in tegenstelling tot LaBrie.
Maar het valt niet te ontkennen dat LaBrie nu eenmaal veel moeilijkere dingen doet met zijn stem.

Inderdaad