The Beatles - Abbey Road (1969)

Dat ik dit niet zo'n goede plaat vindt, betekent niet dat ik de beatles niet goed vind. Maar in een wat vroeger stadium. Ik vind gewoon dat ze na 1967 weer een beetje minder goed zijn geworden. En met "De beatles zouden een voorbeeld aan Bon Jovi Moeten nemen", bedoel ik natuurlijk de latere beatles uit 1969-1970

Ow, dus omdat ze een beetje minder goed zijn geworden verdienen ze met dit album nog maar 1*. Ik vraag me af wat er zou gebeuren als ze heel veel minder goed geworden zouden zijn.
Bovendien lag Jon Bon Jovi nog in de luiers toen de beatles al eenzaam aan de top stonden. Dus ik vraag me af aan wie ze een voorbeeld hadden moeten nemen.

Ik lach hemniet uit hoor
ik vind het alleen grappig da thij BOn jovi er bij betrekt.
Die hebben er toch helemaal niks mee te maken???

Dat had misschien ook niet gehoeven

Nou jongens, het speelkwartier is weer over. Queenidiot wilde zijn naam bevestigd zien. Dat is jhem gelukt als ik naar al die reakties kijk. Of hij wilde de boel eens lekker opnaaien. Is hem dus ook gelukt. Maar nou gaan we over tot de orde van de dag: ABBEY ROAD Onmiskenbaar TOP en verder alleen inhoudelijke kritiek aub. En Bon Jovi bij de Beatles gaan Halen is net zoiets als Manke Nelis vergelijken met Paul McCartney. Onzin dus!!!!!!!!!!!

Kvind Abbey Road niet echt TOP...

Hoeft ook niet. Als Ik het maar vind!!!!

nee hoor. je kan Bon J. prima vergelijken met the beatles:

tekst Bon J:

"Shot through the heart
And youre to blame
You give love a bad name
I play my part and you play your game
You give love a bad name
You give love a bad name"

Tekst Beatles:

"I want you
I want you so bad
I want you,
I want you so bad
It’s driving me mad, it’s driving me mad"

beide hebben zo te zien niet veel tijd gekost om te schrijven.

Je kunt niemand met niemand vergelijken. Het zijn geen dichters. Je moet eens wat meer teksten van andere wereldmusici bekijken en eens vertalen. Dan lach je je krom. Ik durf te wedden dat zelfs jij nog wel iets uit de hoed weet te toveren, alleen is er geen hond die er 40 jaar later nog eens op terugkomt.

Je kan iedereen met iedereen vergelijken. dat toon ik nu net aan in mijn vorige post.

Wat doen we er dan toch lang over om het met elkaar eens te zijn. En die 5 helemaal met je eens!

Ik zit er over te denken deze score te verlagen naar 4,5, want die tekst van She's so heavy is inderdaad niet sterk.

Krijg je spijt van! Je moet het zelf weten. She Came In Through The Bathroomwindow, een halfje erbij en je staat weer op 5

dus deze werd later dan Let It Be gemaakt? Ik heb altijd gedacht dat men al ruzie makende Let It Be nog snel even hadden gemaakt, maar daarna zijn ze dus nog tot dit prima album gekomen?
Vreemd....

Deze is inderdaad van na Let it be. Hun zwanenzang. Lees wiki maar eens. Daar staat 1 en ander over hoe het album tot stand kwam.

Terwijl Phil Spector zat te klooien met tientallen uren Let it Be repetities, waarvan best veel op bootlegs uitgekomen is, namen de Beatles inderaad hun laatste en in mijn en anderman's ogen hun laatste lp op. Later kwam Phil nog ,met wat hij van de Let it be sessies enigszins goed vondt, aandragen en dat werd als laatste Beatles lp uitgebracht. Persoonlijk heb ik nooit gesnapt, dat terwijl de onderlinge verhouding zo verslechterd was zij in mijn ogen tot hun beste prestatie kwamen. Of zou George Martin ze flink achter hun .... gezeten hebben

beste?

Dat dit ondanks de slechte verhoudingen toch een heel goede plaat is geworden, heeft denk ik veel te maken met het feit de verschillende leden wisten dat het de laatste was. Daarvoor konden ze nog wel een keer de energie opbrengen. Daarnaast heeft deze plaat (net als de witte) verschillende 'soloprojecten' gecombineerd. Ik geloof niet dat McCartney en Lennon daadwerkelijk veel hebben samengewerkt op deze plaat.

Ze moesten George Martin echt heel vriendelijk vragen en ik vermoed dat bij het eerste de beste akkefietje meneer Martin meteen de bus naar huis had genomen.
De verhoudingen waren voorgoed scheef; op een handjevol nieuwe nummers na (op kant één) draagt Lennon niet enorm veel bij (de deuntjes van John uit de Big Medley lagen nog op de plank van de White-album-sessies). George was zich aan het warmlopen voor een prachtige start van zijn solo-carriere en Paul hield alles bij elkaar, zelfs al wilden de anderen niet meer...
Toch zijn er wat sprankjes fijne samenwerking; de fijne 2e stem en baslijn van Paul in Come Together..., de harmoniezang van Because, het drievoudig gitaarduel in The End...

Wat ik trouwens het beste vind aan deze plaat is het wonderlijke gitaarspel. George Harrison toont zich zoals hij zich nog nooit getoond heeft: namelijk als een krachtige, melodische gitaarspeler die de wereld verbaast met zijn kunnen. Denk maar aan de (mini)solo's in Something, Polythene Pam, Octopus's Garden, enz....

Zou het kunnen zijn dat George zich extra moest inspannen omdat zowel John als Paul zich aan het ontpoppen waren als puike lead-gitaristen?

Nou dat geloof ik niet hoor. Zowel Paul als John zijn niet echt instrumentvirtuozen. Het Beatlesgeluid is een echte vorm van teamwork van de bekende 4 plus George Martin(!)

Ik ben geen supergrote Beatles kenner, maar nu we het toch over gitaristen hebben; I like het "gitaarduel" in Th End en ik weet niet wie wat speelt of dat het allen George was op 'meer sporen' , maar ze lieten op het eind weer even zien dat wel degelijk konden rocken (voor diegenen die denken dat The Beatles alleen maar poppy liedjes maakten).

Nou...John's gitaarwerk werd in 1968 met sprongen beter en speelde een grappige solo op Honey Pie en leverde ook puik lead-werk op bijvoorbeeld Birthday. McCartney was altijd al een gefrustreerde gitarist die vanaf 1966 geregeld de gitaarsolo's voor z'n rekening nam (Taxman!). Paul was ook capabel drummer en vooral briljant (maar niet "virtuoos") bassist. Geen jazzrock-kwaliteit, dat klopt, maar vooral op Abbey Road is het spel af en toe akelig goed; vooral in de Lennon-werkjes Come Together en I Want You spelen de mannen met een perfectie die totaal niet lijkt op clubje dat zenuwachtig Love Me Do speelde...

Nog iets over de hoes...Mijn oudste broer was 17 toen deze plaat uitkwam en het was zijn eerste koop van zijn'studiebeurs'. Toen hij ongeveer 4/5 jaar later een wittige kever kocht mocht ik als klein jochie graag naar deze hoes kijken, vanwege die kever die erop stond.....ik had toen nog geen flauwe idee dat ik naar een legendarische hoes zat te kijken van een legendarische band....

Ja , zje zult mij niet horen zeggen dat ze geen van allen hun instrument konden bespelen, Tuurlijk wel. Maar erg virtuoos, gen van allen. George was technisch bekeken nog de best onderlegde gitarist. Maar toen ze net begonnen was hun enthousiasme hun grootste drijfveer. Zij zijn zich later wel gaan "bekwamen" in muzikaal opzicht. Maar de 5e Beatle was in mijn ogen George Martin. Die was onmisbaar in belangrijke periodes van veranderingen van stijl. Zonder George was m.i. Sgt Pepper's nooit op deze manier tot stand gekomen. Evenals Abbey Road op 't end. Als Paul in zijn solotijd er even niet uikwam kwam altijd weer even George Martin even om de hoek kijken. Dit is puur mijn eigen inschatting. (Ik wacht een mening van Toon1 af)

Vooral John dan toch, want Paul was altijd een zeer sterke gitarist, die gewoon bass speelde omdat niemand anders het wilde.

In The End spelen ze trouwens alledrie.

Virtuositeit of technische perfectie is nooit het streefdoel van the Beatles geweest, wel enthousiasme, vernieuwing en emotie. Virtuositeit moet je eerder zoeken bij bands als Pink Floyd en Dire Straits. Al konden ze alle vier the Beatles hun instrumenten meer dan behoorlijk de baas.

Bij virtuositeit denk ik eerder aan andere bands.

Zoals?

Tool, Steely Dan, Toto, veel jazz-muziek, Zappa.