menu

The Beatles - Abbey Road (1969)

mijn stem
4,38 (2166)
2166 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Apple

  1. Come Together (4:20)
  2. Something (3:03)
  3. Maxwell's Silver Hammer (3:27)
  4. Oh! Darling (3:26)
  5. Octopus's Garden (2:51)
  6. I Want You (She's So Heavy) (7:47)
  7. Here Comes the Sun (3:05)
  8. Because (2:45)
  9. You Never Give Me Your Money (4:02)
  10. Sun King (2:26)
  11. Mean Mr. Mustard (1:06)
  12. Polythene Pam (1:12)
  13. She Came in Through the Bathroom Window (1:57)
  14. Golden Slumbers (1:31)
  15. Carry That Weight (1:36)
  16. The End (2:19)
  17. Her Majesty (0:23)
totale tijdsduur: 47:16
zoeken in:
avatar van gemaster
5,0
De beste Beatles plaat en dat wil natuurlijk heel wat zeggen. Het 2e gedeelte van de cd, bijgenaamd 'The Suite' is de meest perfecte vorm van popmuziek ooit gecreëerd. Helaas kan het 1e gedeelte net niet tippen aan het 2e gedeelte, maar dat is ook bijna onmogelijk. Een dikke 4,5 ster.

avatar van Lukas
4,0
Virtuoze plaat. Dat zijn de eerste woorden die bij 'Abbey Road' in mij opkomen. Lekker is soms wel een beetje vreemd, en dat geldt zeker ook voor deze plaat. Dat zeg ik nu, met 224 uitgebrachte stemmen op platen die door de bank genomen vrij bekend zijn, maar ik denk dat dit altijd een vreemd plaatje blijft. Ook al heb ik mij over jaren misschien wel verdiept in Ghanese reggaepostrock met throatsinginginvloeden .

Wat is er dan zo vreemd aan Abbey Road? Grappig dat hierboven een discussie wordt gevoerd over de coherentie van dit album, ik zou het zo willen uitdrukken: dit album is in al zijn incoherentie zo coherent als de pest. Eigenlijk is de plaat met name in het begin erg grillig en schiet ie werkelijk alle kanten op, balancerend op de rand van geniaal en volstrekt ergerlijk.

Come Together en Something zijn beide uitstekende Beatlesnummers, Maxwell's Silver Hammer is daarna meteen een vreemde eend in de bijt. Geniale tekst eigenlijk, maar het slaat zo verschrikkelijk nergens op dat het je ook nogal de keel uit kan hangen. Daarna vervalt de plaat ineens van een raar walsje (Oh! Darling) in een tenenkrommend kinderliedje (Octopus' Garden) in een veel te lang voortdurend klerenummer (I Want You). Here Comes the Sun is dan ineens een rustpunt, eindelijk een echt Beatlesliedje. You Never Give Me Your Money vind ik persoonlijk het hoogtepunt van het Beatlesoeuvre. Een beetje hoogdravend en afwisselend, eigenlijk Queen avant-la-lettre, je moet er van houden.

Dan de medley... ook weer stuipen alle kanten op, om uiteindelijk terug te keren op het thema van You Never Give Me Your Money. Daarmee werpt Abbey Road ineens de schijn op van een conceptplaat. Het is natuurlijk gewoon plaatvulling om ontstane ruzies te verbloemen, maar ach, wie maalt erom.

Eigenlijk is dit gewoon een draak van een plaat, maar toch smul ik ervan. 4.5*, omdat er - eerlijk is eerlijk - ook wel nummers op staan die altijd de irritatiegrens overschrijden.

avatar van Maartenn
5,0
Maartenn (crew)
Ik moet bij dit album toch nog wel even een stukje kwijt en wel over de B-side van dit album. Voor de mensen die dit album niet op vinyl hebben: het is het gedeelte vanaf Here Comes The Sun. Voor mij is dit absoluut het beste gedeelte van de plaat en wel om het volgende:

Het begint al met het briljante Here Comes The Sun van Harrison. Harrison is in deze fase van The Beatles meer uitgegroeid tot een individu binnen de groep en zeer capabel in het schrijven en componeren van prachtige nummers. Here Comes The Sun begint met zacht, voorzichtig gitaarspel waarna de rest van de band met volle overtuiging inzet. Waarschijnlijk was de rest van de band zich er al van bewust dat Harrison een tijdloos nummer had neergezet. Het nummer zelf schreef Harrison overigens nadat hij uit een diep dal was gekomen. Hij was in dat jaar gearresteerd voor wiet bezit, hij was tijdelijk gestopt met The Beatles en zat eigenlijk gewoon niet zo lekker in zijn vel. Zijn heil zocht hij bij goede vriend en topmuzikant Eric Clapton. In de achtertuin van Clapton kwamen alle emoties tot een muzikaal hoogtepunt en schreef Harrison, Here Comes The Sun. De emotie is ook duidelijk terug te horen en te voelen in het nummer, de tekst sluit hier naadloos op aan. Een briljant begin van een B-side die alleen maar beter wordt naar verloop van tijd.
Na de treffende opening vervolgen The Beatles hun muzikale roeping door ons nogmaals te laten horen dat ze werkelijk van alle markten thuis zijn met het nummer Because. De samenzang in dit nummer is van zo'n ongelofelijk hoge klasse dat ik altijd weer kippenvel over mijn lichaam krijg als ik dit nummer weer mag horen. Hier moet ik als kanttekening bijzetten dat George Martin later op de Love cd dit nummer zo prachtig mooi heeft gemixt, nota bene door alleen de muziek weg te laten! Door dit te doen wordt de nadruk zó gelegd op de samenzang dat het werkelijk buitenaards mooi wordt!
Na deze twee nummers komen we bij misschien wel een van de mooiste serie nummers in de geschiedenis van de popmuziek. Haast de absolute climax van hun gehele carrière als je het mij vraagt. Paul McCartney heeft samen met George Martin een serie nummers, sommige compleet, andere onafgemaakt, omgevormd tot één geheel, en wát voor geheel. Laten we bij het begin beginnen:
You Never Give Me Your Money is een liedje geschreven door Paul McCartney en gebaseerd op het feit dat hun productiemaatschappij 'Apple' niet echt van de grond wilde komen. McCartney speelt haast plechtig op de piano en met een stem van fluwelen zachtheid spreekt hij de woorden uit. Let hierbij ook op de achtergrond stemmen die wederom naadloos op McCartney aansluiten. Uit de tekst is ook goed op te maken dat het over een verloren droom gaat waar veel geld in is gestoken en waar ze feitelijk maar weinig tot niks voor hebben terug gekregen 'One Sweet Dream!', zoals McCartney prachtig uithaalt in dit nummer! Het is nog maar een begin van een eindeloos durende reis door de muziek, want na een sidderende gitaarrif wordt het nummer langzaam uitgefade richting The Sun King.
The Sun King, een compositie van John Lennon is wederom een soort van plechtig nummer. Het wordt gezongen (weer die briljante samenzang!!!!) op een haast zweverige manier en feitelijk is het in mijn ogen meer een opzetje naar het volgende nummer Mean Mr. Mustard wat hier nogal abrupt aan vastgeknoopt wordt. Op een onbepaald moment gooit Ringo er een break doorheen en komen de eerste tonen van dit heerlijke nummer. Toch is deze overgang, ondanks het feit dat hij nogal abrupt plaats vindt, zeker niet storend en hoor je hem eigenlijk niet eens als je er niet op let. Daarmee wil ik zeggen dat de onderlinge samenhang heel duidelijk naar voren komt, het blijft dan ook één groot nummer eigenlijk.
Mean Mr. Mustard gaat over een zwerver die nogal obsceen is naar de buitenwereld. Het is een nogal krenterige man die, naar Lennons zeggen, was gebaseerd op een man in de krant, die zijn geld verstopte om te voorkomen dat andere mensen hem ertoe dwongen het uit te geven. In gewoon Nederlands zou het woord 'vrek' hier op zijn plaats zijn. In de tekst wordt ook een leuke vergelijking gemaakt met zijn zuster Pam (de hierna aangehaald Polythene Pam) die juist het tegenovergestelde is van de persoon die hij is. De naam Pam heeft Lennon later pas veranderd, zodat het makkelijk over kon gaan in het volgende nummer Polythene Pam. Feitelijk veranderd Mean Mr. Mustard door een tempo versnelling in Polythene Pam. Polythene Pam en Mean Mr. Mustard sluiten hierdoor dan ook zeer gemakkelijk op elkaar aan.
Polythene Pam vertelt verder over de zuster van Mean Mr Mustard en is gezongen in een grappig accent. Na nader onderzoek van mijzelf blijkt dit accent Liverpooliaans te zijn (is dat correct Nederlands?). Dit nummers is overigens de laatste in de serie van composities van Lennon. Hierna volgt het prachtig She Came In Through My Bathroom Window van Paul McCartney. Het vloeit in mekaar over middels een gitaarsolo die op het eind telkens een toon lager wordt gespeeld, waarna She Came In Through My Bathroom Window direct wordt ingezet.
She Came In Through My Bathroom Window is een op-en-top popnummer, waarvan ik denk dat het vandaag de dag nog steeds erg goed uitgebracht zou kunnen worden en kunnen scoren (maar welk nummer van The Beatles zou dat niet?). In het nummer vertelt McCartney over een bezeten fan die letterlijk door het raam van zijn badkamer naar binnen wist te komen. De muziek onder dit nummer is prachtig, let vooral ook op het tijdloze basrifje wat goed te horen is als je er echt op gaat letten. Het einde van dit nummer vindt plaats doordat het gewoon wordt weggefade, weer eens wat anders dan het ‘lossere’ in elkaar laten voortvloeien, doch lijkt het nog steeds één geheel te zijn.
Na veel up-tempo nummers moeten The Beatles gedacht hebben dat het nu weer tijd werd voor een tragere ballade en daar zijn ze met Golden Slumbers op een werkelijk geniale wijze in geslaagd! Op het nummer is McCartney eerst alleen te horen op de piano en hij begint het nummer op een soort slaapliedjeachtige toon. Langzaam hoor je al de blaasinstrumenten op komen (geniaaaaaall!!!!) die het nummer zó overcompleet en zó Beatles maken dat dit nummer haast wel een van hun beste composities moet zijn! Paul McCartney zingt hierbij ook nog eens met zo'n ontzettende overtuiging in zijn stem, dat het haast emotioneel is! Zonder dat je het door hebt wordt opeens overgegaan in Carry That Weight, een nummer met een totaal andere insteek, zowel lyriek als muzikaal, toch lijkt het allemaal te kloppen. Het voelt vertrouwd, het geeft je het thuisgevoel. Alle vier Beatles zingen uit volle borst mee in deze bijna finale en geven hun volle kunnen. De muziek, emotie, genialiteit! Alles zit erin!Een grote kleurrijke glorie!De kroniek op het album lijkt eraan te komen! Dit komt er ook met The End. Aan het einde van Carry That Weight vindt een complete omslag in de muziek plaats en begint helaas het laatste nummer van dit album; The End.
The End is een van de laatste nummers die The Beatles gezamenlijk opnamen en het laatste nummer van de Medley van kant B. Dit is vooral een muzikaal nummer, waarin iedere Beatle afzonderlijk van de rest een solo mocht spelen. Na de openingstonen volgen de regels “Oh yeah, all right/Are you going to be in my dreams/Tonight?” en hierna kan de eerste solo, de drum solo van Ringo Starr, beginnen. De solo is van vrij korte duur, en muzikaal wel aardig. Op de tekst burn you, wordt vervolgens nog een prachtige gitaarsolo van de andere Beatles weggegeven. De solo is lekker rauw en ruig, kortom lekker rock and roll. Het enthousiasme straalt dan ook van dit gedeelte af. De solo wordt beëindigd en wederom is Paul McCartney te horen met een van de meeste filosofische laatste regel van het laatste album van The Beatles:

”And in the end/The love you take/Is equal to the love you make”

Werkelijk een prachtige boodschap die ons toch nog even wordt meegegeven aan het einde van dit meesterlijke album!!

Dan volgt nog Her Majesty. Dit nummer is uit de Medley gegooid door McCartney, die het overigens ook zelf heeft geschreven, maar later teruggezet op de tape door één van hun engineers. Het wordt gezien als wellicht de eerste verborgen track op een album. Verder vind ik het nummer niet heel erg speciaal, maar toch is het leuk dat het nummer nog even is toegevoegd op het einde.

avatar van swoon
5,0
Mijn nieuwe nummer 1, deze abbey road. Ik vind het gewoon zo'n geweldige cd, de eerste nummers zijn stuk voor stuk pareltjes, en vanaf you never give me your money wordt het gewoon één prachtig nummer. Ik ben er echt verliefd op.

Natuurlijk 5*

avatar van aerogp1
5,0
Deze plaat was mijn échte kennismaking met de Beatles, nu 2 jaar geleden . Sindsdien heb ik alle albums in huis gehaald en intensief beluisterd. Stuk voor stuk knappe albums, maar toch staat Abbey Road aan de absolute top. Niet alleen van de Beatle-albums, maar ook in het algemeen.

5 sterren verdient dit album, dubbel en dwars: geen spat minder!!

avatar van Sandokan-veld
4,5
Een band aan het einde van zijn latijn. Een vriendschap die verloren is gelopen in een kluwen van persoonlijke, muzikale en zakelijke meningsverschillen. Het einde is nabij, het is slechts nog een kwestie van het bijltje er definitief bij neergooien. Maar op die manier stoppen willen de bandleden niet: nog één keer slaan ze de handen ineen om een ouderwetse top-lp op te nemen, een passende coda voor hun fabelachtige loopbaan. Een finale met vuurwerk.

Een romantisch beeld misschien, en makkelijk te nuanceren. Zo solidair waren de Beatles niet bepaald meer op dat moment: er werd bijvoorbeeld over gedacht om deze plaat Everest te noemen, en dan met de hele band naar de Himalaya te vliegen voor een fotosessie. Maar de bandleden weigerden zo ver met elkaar te reizen: als er foto's gemaakt moesten worden, dan moest dat maar gewoon in de buurt van de studio. Vandaar dus: Abbey Road.

En dan die 'medley' aan het einde, waar we allemaal zo dol op zijn: is dat niet gewoon een (vrij geniale) manier om een hele hoop liedjes die nog op te plank lagen in één hap op te nemen, omdat er te weinig animo was om ideeën fatsoenlijk uit te werken?

Allemaal waar, misschien, maar de muziek en de magie van The Beatles gaat inmiddels drie generaties mee, en ondanks alles zijn de bandleden zelf altijd trots gebleven op hun prestaties.

(Alleen Harrison lijkt weinig gevoelig te zijn geweest voor Beatlesnostalgie. Uitgerekend op deze plaat bloeit hij volledig open als liedjesschrijver: zijn twee bijdrages, Something en Here Comes The Sun zijn minstens gelijkwaardig aan, en even geliefd als de liedjes van Lennon en McCartney. Toch was deze band voor Harrison nog het meest een juk, een schaduw waar hij uit wilde stappen, en ik krijg niet de indruk dat hij tijdens de rest van zijn leven erg rouwig is geweest over het uiteenvallen van de grootste popband ooit.)

Hoe het ook zij, over de rest van de plaat kun je lang of kort praten. Ik kan achtergrondinfo geven, zoals het verband tussen Come Together en Chuck Berry's You Can't Catch Me. Of citeren uit mijn eigen herinneringen: bij een vriendin op de studentenkamer zitten en samen stomdronken en keihard meezingen met Oh! Darling.

Feitjes, herinneringen, associaties... De grootste popgroep ooit, bezig aan hun laatste meesterwerk. Een plaat die de tand des tijds overleeft. Door verbeterde opnametechnieken klinkt Abbey Road ook moderner dan de meeste andere Beatles-lp's. In combinatie met de opbouw van de plaat, verklaart dit misschien waarom dit de meest populaire lp van de Beatles is op Musicmeter. Als album is het ook een geheel, op een bepaalde manier: na The End heb ik ook echt het idee dat er iets is afgerond. Een bevredigd gevoel, Inclusief een lieve wijsheid waarmee McCartney ons de nacht instuurt: 'And in the end/ the love you take/ is equal to/ the love you make.'

Beetje naïeve gedachte misschien. En ondanks alle gemeenplaatsen over vrije liefde en een nieuwe tijd, werd er natuurlijk ook verdacht veel geruzied over geld. Ach, uiteindelijk zijn alle sprookjes kapot te analyseren. De Beatles waren voorgoed voorbij, en een gek met een geweer zorgde dat één hoofdrolspeler niet lang en gelukkig zou leven. Het is soms makkelijk om cynisch te worden over muziek en de wereld.

Behalve op de momenten dat je naar de Beatles luistert.

Het was een fantastisch sprookje, jongens, met vooral een sublieme soundtrack.
Proost en goedenacht.

Favoriete track: Golden Slumbers

avatar van Gajarigon
4,0
Abbey Road is de enige Beatles plaat die ik nog geregeld draai. Misschien moet ik mijn mening maar bijstellen, en dit toch dopen als mijn favoriete plaat van de fab four. De productie is er duidelijk op vooruit gegaan. De drums klinken weliswaar nog altijd wat dof, maar de gitaren klinken helder wat de melodieën zeker ten goede komt. Alleen spijtig dat ze zoveel synthetische geluidseffecten hebben gebruikt, dat hadden ze echt achterwege mogen laten. Beetje te veel drang om te experimenteren waarschijnlijk... .

Op de opener Come Together is al meteen een enorme progressie te horen met hun eerder werk. Meer rock, minder pop. Samen met Something vormen deze twee nummers echt een erg sterk begin.
Dan zakt de plaat toch even in. Maxwell's Silver Hammer vooreerst. Wat een ongelooflijk kutnummer! Het gaat over een Bart Simpson figuur (Maxwell) die het bord moet volschrijven, en dan maar de kop van zijn leerkracht in slaat met de zilveren hamer uit de titel van het nummer. Doe daar nog een spuuglelijke synth bij, en je hebt m'n minst geliefde post-Rubber Soul nummer van the Beatles. Het tweede McCartney nummer Oh Darling! is helaas niet veel beter. De ruige zang is wel een plezante afwisseling, maar het nummer sleept toch wel serieus aan. Yellow Submarine II: Octopus Garden is niet veel beter dan het origineel, al is het gitaarspel aan het einde wel een kleine pleister op de wonde.
De sfeer keert dan gelukkig helemaal om met I Want You. Lekker baslijntje, leuk orgeltje, bluesy solo halfweg en dan die epische outro die alsmaar meer ontaard om dan abrupt te stoppen.
Tweede helft van de LP dan, met het leuke popliedje Here Comes the Sun als ideale opener en het door mooie harmonieën gedragen Because. Vervolgens is er You Never Give Me Your Money, mijn favoriet Beatles nummer dat een soort culminatie is van alle goeie dingen die ze ooit hebben gemaakt. Veel tempowisselingen, geen overmatige herhaling, schitterend gewoon.
Over de rest van de medley was ik lange tijd kritisch, maar uiteindelijk is dit toch uitgegroeid tot mijn favoriet deel van het album. Beetje bombastisch, maar stiekem vinden we dat allemaal wel leuk.

Hoewel de plaat toch duidelijk een minder moment kent (halfweg de eerste helft) een dikke 4*, vooral vanwege de uitstekende medley.

avatar van Teunnis
4,0
Vergeleken met de andere twee Beatles-albums die ik heb (Revolver en Sgt. Peppers) is het niveau hier wat constanter. Waar die twee platen een paar melige en oninteressante nummers erbij had, heb ik hier alleen dat gevoel bij Octopus's Garden, en ach... een melig nummertje mag er wel tussen staan. Het eerste deel bevat drie geweldige nummers, Come Together (misschien wel mijn Beatles-favoriet), Something en I Want You (She's So Heavy). Het tweede deel begint geweldig met Here Comes the Sun. De medley is bij vlagen heel erg goed en bij vlagen gewoon goed. Ook wel leuk om te horen dat The Beatles inspiratie haalt uit de andere bands van die periode, terwijl bijna al die bands weer geinspireerd werden door The Beatles zelf.

avatar van Fox McCloud
4,5
Als enorm Beatles-fan vind dit album natuurlijk geweldig. Een meesterwerk van de bovenste plank. Samen met Rubber Soul is dit mijn favoriete Beatlesplaat.

Stuk voor stuk geniale, ijzersterke nummers zonder uitzondering. Ik zie een aantal posts waarin Octopus's Garden niet zo gewaardeerd word, maar ook dit vind ik een uitstekend nummer. Vergeet niet dat Ringo dit liedje heeft geschreven, die aanzienlijk minder ervaren was als songwriter dan John en Paul.

Waar ik ook kijk, ik zie alleen maar klassiekers. Come Together, Something, Here Comes the Sun en natuurlijk de medley. Heerlijk gewoon, ik kan deze plaat echt zo vaak naar luisteren als ik wil en nog gaat ie niet vervelen. Dat is het gewoon bij de Beatles, ik word ze nooit zat.

4,5*

avatar van avdj
5,0
Wat valt er nog te zeggen over de zwanenzang van de beroemdste band aller tijden? Voor mij persoonlijk is het een album waarvan de hoes mij altijd heeft aangetrokken. Ik weet nog goed hoe mijn vaders CD collectie een jaar of achttien geleden flink groeide, maar de meeste hoezen gaf ik niet langer dan een paar seconden aandacht. De 'zebrapad' plaat greep mij wel.

Minutenlang kon ik kijken naar de schijnbaar perfecte looppas. Na een tijdje kwam ik erachter dat die meneer op blote voeten (wat vreemd!) uit de pas loopt. Nog een keer kijken. Inderdaad. Opeens vielen meer dingen op. De wereldberoemde Kever bijvoorbeeld. Ook begon ik het aantal banen te tellen. Weer even later zag ik dat er ook andere mensen in de verte stonden.

Nog steeds is het mijn favoriete hoes en sta daar blijkbaar niet alleen in. 'Abbey Road' is cultuurgoed geworden en heeft een een plaats gekregen op de Werelderfgoedlijst. Het aantal parodieën is niet op één hand te tellen.

Terecht: want de muziek, zo ontdekte ik later, was al net zo eigenzinnig als de verpakking. Met normale popmuziek heeft dit niets meer te maken. Van een psychedelisch monster (I Want You) wordt de luisteraar meegevoerd naar het liefste Beatles liedje ooit. Alleen al die prachtige overgang maakt de aanschaf van vinyl voor mij overbodig, deze is alleen op CD te ervaren.

De B-kant is ronduit geniaal. Zoals zo vaak tijdens de laatste jaren van de groep een idee uit de koker van McCartney. Net als de hoes trouwens. Hierin komt alles samen wat The Beatles beroemd heeft gemaakt: fantastische zang, originele melodieën, tempo, ongekende variatie, emotie, tijdloze productie etc...

Zoals bij iedere Beatles plaat sinds Rubber Soul worden de verhoudingen binnen de popmuziek weer duidelijk. Hoe fantastisch de muziek anno 1969 ook was, de maatstaf werd wederom bepaald door vier briljante jongens uit Liverpool. Voor het eerst worden er synthesizers op een popalbum gebruikt, voor het eerst is er een hidden track en bovendien doet de 8-sporenmachine zijn intrede.

Het resultaat is een meesterwerk dat in geen enkele verzameling mag ontbreken. Nog één keer laten The Beatles zien waarom ze dé iconen van de popmuziek zijn. Wat is er eigenlijk veranderd?

5*

avatar van RoyDeSmet
3,5
Ik vind dit een prima album met wat mooie nummers erop, maar niet hun beste album.
'Come Together', 'Maxwell' en 'I Want You' zijn niet mijn favorieten nummers.
Vooral het eind van I Want You vind ik een grote afknapper op dit album.
Maar dat zal voornamelijk kennen omdat ik de CD digitaal heb. Het idee van de doorlopende groef op de LP heb ik dus gemist (mede omdat ik nog maar 17 jaar ben) en komt niet mooi tot zijn recht op de CD en op digitale versies.

De tweede kant (van de oorspronkelijke LP) vind ik beter. Met bijvoorbeeld de twee medleys.
Toch kan ik Because, You Never Give Me Your Money en Sun King niet tot mijn favorieten rekenen.
Golden Slumbers is ook niet mijn favoriete nummer, maar in de Medley komt hij mooi tot zijn recht.

3,5 ster

avatar van Ronald5150
4,5
Ik ben geen grote Beatlefan, maar als muziekliefhebber besef ik het belang van The Beatles voor de hedendaagse (pop)muziek. Ik heb dan ook de gehele collectie van The Beatles in huis en luister er ook regelmatig naar.

Abbey Road begint geweldig met "Come Together". Voor mij een van mijn favoriete nummers van dit album en van The Beatles. Het basloopje is aanstekelijk en tegen het einde van het nummer klinkt een simpele doch doeltreffende bluesy gitaarlick.

Het volgende liedje "Something" houdt het bluesy gevoel vast en bevat mooi samenzang. Iets waar The Beatles patent op hebben, en wat hun liedjes een prachtige sfeer meegeeft.

Ook "Oh Darling" vind ik prachtig, de emotie spat ervan af. Door middel van het verheffen van de stem gedurende het liedje wordt je in het gevoel gezogen. Een heel meeslepend nummer.

Een volgend hoogtepunt is "I Want You (She's Heavy)". Over meeslepend gesproken. Vooral de combinatie gitaar/orgel is magistraal. Wel vind ik het jammer dat ik aan het eind word overvallen met nietszeggend geruis en een vrij abrupt einde.

Het houdt maar niet op met prachtige liedjes. Ook "Here Comes The Sun" is beeldschoon. Een ander woord kan ik er niet aangeven. Weer heel anders als bijvoorbeeld "I Want You" of "Oh Darling". The Beatles bewijzen op Abbey Road vooral hun veelzijdigheid.

"Because" schept weer een hele andere sfeer, meer dreigend en urgent. Het koortje is melodieus en geeft in combinatie met de teksten toch een positieve vibe aan dit liedje.

"You Never Give Me Your Money" begint prachtig, maar op een gegeven moment word ik toch afgeleid van de naar mijn gevoel tegendraadse zang ongeveer halverwege het nummer. Instrumentaal klinkt het prachtig, maar het contrast binnen het liedje werkt voor mij minder.

Wederom een prachtig koortje in "Sun King". Het instrumentale intro maakt gelijk nieuwsgierig waar het nummer naartoe gaat. Maar als de samenzang inzet krijg je een zweverig gevoel dat je meevoert naar het einde van het liedje.

Met een aantal liedjes heb ik toch wat meer moeite, zoals "Maxwell's Silver Hammer", "Octopus's Garden". Of ze komen wat rammelig op me over, of de teksten doen me niks of zijn ronduit kinderlijk of stupide. Op de tweede helft van het album, met name vanaf "Mean Mr. Mustard" beginnen de nummers meer in elkaar over te lopen in een soort medley. Sommige van die liedjes kan ik meer waarderen dan de andere,

"Golden Slumbers" is weer een mooi rustpunt. Het klinkt (en is waarschijnlijk ook zo bedoeld) als een eigentijds slaapliedje. De overgang naar "Carry That Weight" werkt hier veel mooier dan bij voorgaande liedjes. Ik kan deze twee liedjes niet los van elkaar zien en vormen dan ook een eenheid.

De gitaarsolo in "The End" is prachtig en laat de klasse horen van George Harrison. Het laatste nummer "Her Majesty" doet mij niet zoveel, hoewel de tekst erg grappig is.

Als ik naar de plaat in zijn geheel luister merk ik een duidelijk verschil tussen de eerste en tweede helft van Abbey Road. Niet zozeer in kwaliteit, maar wel duidelijk in stijl en aanpak. De eerste helft bevat een aantal op zichzelfstaande juweeltjes, maar ook een paar missers. De tweede helft is eigenlijk een medley, die ik een sommige gevallen heel geslaagd vind, maar in een aantal gevallen ook niet.

Abbey Road is een uitstekend album van The Beatles en ik luister er dan ook met plezier naar. Ik snap dat dit album altijd erg hoog scoort in de verkiezing tot beste plaat allertijden. Van mij krijgt dit album 4 sterren.

avatar van musician
4,5
Ik kan niet anders dan onbevooroordeeld eigen bevindingen hier neerschrijven, bij een album waar ik niet ouderwets mee ben opgegroeid en pas later heb gekocht.

Het is niet anders, en daarom kijk ik er misschien ook anders tegen aan. Maar kan het kloppen dat ik individuele meesterwerken hoor van Paul McCartney en John Lennon, die op zich hoorbaar uit elkaar zijn gegroeid maar verder dus nog sterke nummers aanleveren, aangevuld met twee (waarvan één sterk) nummers van Harrison en één van Ringo Starr, waarbij ook de vocalen meer en meer worden gedaan door de laatsten?

Je krijgt per saldo geen slecht album maar het is wel een beetje een lappendeken, ik zou haast zeggen van alles wat. En ik mis een beetje het vuur, het fanatisme en de automatische/feilloze samenwerking tussen Lennon/McCartney zoals ten tijde van Rubber soul en Revolver.

Alles heeft z'n tijd en z'n plaats, tijden veranderen en iedereen moet mee in de vaart der volkeren, dat was (juist) in de jaren '60 ook al zo. Ik vind Abbey Road weliswaar nog steeds een erg goed album, McCartney wist zaterdag live ook precies weer de juiste snaar te raken met tracks van deze cd, maar ik vind per saldo Abbey Road toch iets minder spannend dan het genoemde duo uit 1965/1966.

avatar van west
5,0
En toen vond ik Abbey Road zomaar 2e hand op vinyl voor een schappelijke prijs... en wat is het toch een briljant album. Vroeger, lang geleden, leende ik de plaat bij de platenbieb en zette 'm op TDK cassettebandje. Favoriet was 'natuurlijk' de briljante B-side met als hoogtepunt het geniale Golden Slumbers / Carry That Weight. Prachtig gedaan, hoe alle nummers gevarieerd en toch samenhangend in elkaar overlopen. Een unieke kant van een plaat.

Echter, op Side A begint de plaat met twee van de allerbeste Beatles nummers: Come Together & Something. Gewoonweg briljant goed en mooi. Dan komt echter nog de fantastische afsluiter: het lange steviger I Want You. Kortom: hoe mooi en goed wil je het hebben? Dit is een absoluut meesterwerk, toen in 1969 en nu nog steeds in 2013.

avatar van Boermetkiespijn
4,5
Heerlijk album, heerlijk...

"Come together" is gecoverd door heel wat grote namen, zoals Michael Jackson, Bobby McFerrin, Diana Ross, Joe Cocker en Aerosmith. Dat zegt genoeg over hoe goed het in elkaar steekt!

"Something", ook lekker. Voor mijn persoonlijke smaak iets te zoetsappig en te traag. Maar ook dit nummer is veelvuldig gecoverd, denk aan James Brown (!), Frank Sinatra, Perry Como, en Count Basie.

"Maxwell's Silver Hammer" is een wat koddig, grappig aandoend liedje wat hier en daar wat weg heeft van ELO, waardoor wel leuk om te horen!

"Oh! Darling", een liefdesliedje met een hoog bluesgehalte, lekker...

"Octopus's Garden" word ik altijd vrolijk van, wat ongetwijfeld te maken heeft met de gekke tekst, het honky-tonk-pianootje, en de achtergrondzang.

"I Want You (She's so heavy)" kennen we natuurlijk ook van George Benson en the Bee Gees. Bijzonder nummer, het houdt je bezig door de variatie en fijne solo's...

"Here comes the Sun", overbekend maar nog steeds schitterend. Ook bekend van Nina Simone.

"Because". Nu zag ik hierboven een discussie over klassieke muziek in popmuziek, in dit nummer zit een stukje Beethoven verwerkt.

"You Never Give me Your Money", swingend, in sommige stukken bijna funky, geweldig...

"Mean Mister Mustard", "Polythene Pam" en "She Came In Through the Bathroom" vormen een medley die lekker klinkt, maar waar ik verder niet echt iets mee heb.

"Carry that Weight", zowel muzikaal als tekstueel erg bijzonder! De afwisseling tussen piano, blazers en gitaarwerk is echt subliem. Wat een power!

"The End", mooie uitvoering als afsluiter. Ook gebruikt door London Symphony Orchestra.


Goed, een van de mooiste platen die ik ken... 4,5 sterren!

Abbey Road was voor mij het meesterwerk van The Beatles, en dan vooral de 2 medleys op kant 2.
Ik heb 'm onlangs zelf nog "verbouwd" tot wat-ie eigenlijk had moeten zijn als Paul MCartney de volgorde van medley 1 niet vlák voor de release nog had aangepast: "Her Majesty", op de lp/cd als allerlaatste track na bijna een minuut stilte na "The End", had tussen "Mean mr. Mustard" en "Polythene Pam" moeten komen en als je eenmaal aan die "officiële" running order gewend bent, is het bijna jammer dat McCartney "Her Majesty" toch verplaatst heeft.
Enige minpuntje: de "sudden death" van "I want you". Een fade-out was aangenamer geweest, maar ja, dat plotselinge einde had natuurlijk te maken met een stukje psychedelica. Het was tenslotte 1969,

avatar van MDRAIJER
4,5
M'n eerste volledige luister beurt van welk Beatles album dan ook, shame on me. Maar goed, gaan we:

Abbey Road begint meteen met een knaller: Come Together. Come Together is een van de fijnste/beste nummers die ik ooit heb gehoord, lekker gitaargeluidje, lekker catchy etc.
Daarna komen Something & Maxwell's Silver Hammer. Een beetje te poppy voor mij maar ze kunnen er mee door.
Oh! Darling maakt dat weer goed. Het begint naar mijn mening wel een beetje poppy maar is overall toch meer rock-getint, hou ik meer van, topper dus.
Octopus's Garden is weer een topper, geeft me een beetje een gevoel alsof ik op Hawaii lig met een cocktail in m'n hand, weet niet zeker waarom, haha.
I Want You vind ik op het begin een super relaxt nummer, later wordt het wat wilder en ruiger, een mooi nummer, echt om van te genieten!
Here Comes The Sun... helaas, de eerste tegenvaller. Ik vind dit nummer "oud" klinken, als of het uit begin jaren 60 komt o.i.d., jammer.
Because & You Never Give Me Your Money vind ik dan weer zeer goed. You Never Give Me is wat anders dan alle vorige, daarmee valt ie dus ook op, de gitaarsolo (is dat het?) is daarbij ook nog eens een goede toevoeging.
We zijn dus al weer aangekomen bij Sun King. Sun King is in principe een prima nummer, ik erger me alleen aan het Spaans(?) wat ze zingen. Ik denk dat gewoon Engels beter had geweest.
Mean Mr. Mustard, tja... lekker snel afgelopen, wat wel jammer is want het is namelijk een top nummer, het klinkt alleen ergens wel bekend, iemand enig idee waar van? (Nee, niet van Three Degrees).
Wederom een kort nummertje: Polythene Pam, ook jammer dat deze zo kort is, de gitaar klonk wel lekker. Gelukkig gaat dat door in She Came in Through the Bathroom Window.
Golden Slumbers! Zo. Die is mooi zeg. Golden Slumbers staat nog achter Come Together maar dat kan nog veranderen in de loop der tijd, het is in ieder geval een nummer die ik vaker ga luister, los van de rest van het album.
Eenmaal bij Carry That Weight begon ik te denken: Als iemand mij vroeger zou vragen "Beatles of Rolling Stones?" Zou ik Rolling Stones zeggen, maar alleen door dit album is dat nu The Beatles geworden.
The End & Her Majesty zijn twee mooie afsluiters van dit (iets te) korte album.

Conclusie: Abbey Road is een prachtig album met heel weinig minpunten. Ik hoor heel vaak ook kleine dingetjes die je bij andere bands (van na de 60s) wel eens terug hoort. Dit moet dus ook zeker een grote invloed hebben gehad op de muziek van nu.
Ik geef hem nu nog 4*, dit kan na meerdere keren luisteren altijd nog hoger worden.

avatar van echoes
5,0
Bedankt voor de link! Geweldig om te horen!

avatar van deric raven
4,0
Oasis zal jaren later dezelfde weg afleggen.
Lopen The Beatles nog netjes over het zebrapad; Oasis gaat lekker tegen de keer in, bewust net niet over de gemarkeerde oversteekplaats.
Vind ik dit album echt zo geniaal?
Nee, dat niet, The Beatles klinken vooral op de a-kant niet altijd zeer overtuigend, dat piepje in Maxwell's Silver Hammer is zelfs irritant te noemen.
Verder heeft het bijna de opzet van een Madness nummer.
Come Together is geweldig; en heeft een heerlijke groove, zo heeft Something ook zijn kracht.
Oh! Darling is zoetsappig, en waarschijnlijk heeft 10cc er met Donna een parodie op gemaakt, het zou ook prima op het musicalalbum Grease passen.
Octopus’s Garden is te gewoontjes.
I Want You is gelukkig een stuk sterker, al vraagt dit nummer om een Fleetwood Mac achtig gitaarspel.
Toch gaat dit te lang door, zou het dan inderdaad de opzet zijn om een nieuwe Oh Well te maken, of iets in de stijl van The Doors?
Het instrumentale gedeelte op het einde is echter prachtig, lijkt zelfs op het jaren later gemaakte Sour Times van Portishead.
Maar waarom geen fatsoenlijk einde aan dit nummer maken?
Dan de bejubelde b-kant.
Here Comes The Sun laat een Harrison in topvorm horen.
De backings hebben een Beach Boys achtig sfeertje.
Because gaat helemaal in deze lijn door; alsof we hier te maken hebben met een ode aan Pet Sounds.
Toch lijkt het refrein ook opvallend veel op We Can Work It Out.
You Never Give Me Your Money is bijna Alan Parsons achtig te noemen.
En wie zat er ook in de studio als technici?
Precies!
Die klokken op het einde zou ook zo van zijn hand kunnen zijn geweest.
Het begint als een McCartney lied, maar dat hoor je al snel niet meer terug.
Sun King kende ik nog niet, maar dit is wel weer een mooi nummer, maar ook hierbij moet ik weer aan The Beach Boys denken.
Mean Mr. Mustard is een vreemde overgang; beetje Kinks achtig, maar ook Blur ten tijden van The Great Escape.
Bij Polythene Pam gaat het tempo weer omhoog, mooie solo, maar al met al vind ik het rommelig; She Came In Through The Bathroom Window en Golden Slumbers en volgen in snel tempo.
Te snel, waardoor het mij niet helemaal wil pakken.
Carry That Weight is het mooie rustpunt.
Oasis heeft hier zeker naar geluisterd bij het componeren van Don’t Look Back In Anger.
Ringo Star laat vervolgens in The End horen waarom hij in The Beatles speelt, en wel degelijk zijn kwaliteiten heeft; gevolgd door een geweldige gitaarsolo.
Her Majesty is een McCartney grapje.
Nee, voor mij is dit niet het meesterwerk wat velen er in zien, maar er staan wel een aantal mooie nummers op.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Tja, Starr is technisch misschien geen supermuzikant, maar ik vind juist dat hij met dat typische drumwerk een hoop lucht en swing in de muziek bracht: She loves you, All my loving, The night before, Hello goodbye, I'm so tired, het onvolprezen Revolution – dat zijn toch allemaal nummers waarbij ik zijn inbreng van zeer groot belang acht, het geeft die nummers een sterke drive en laat ze tegelijk ademen, ik vind dat wel knap en zeer effectief. Bovendien, ik vraag me altijd af, als de andere "grote" drie zulke creatieve geesten en zulke superbe muzikanten zijn, zouden ze dan een incapabele drummer zó lang hebben getolereerd, ook al zou die hebben gefungeerd als een uitstekend bindmiddel tussen hun drie botsende mega-ego's?
        Overigens heb ik dat drumsolootje altijd beschouwd als een parodie, vergelijkbaar met een solo op de kazoo, niet serieus bedoeld dus.

avatar van WoNa
5,0
Waar te beginnen bij het in mijn ogen beste The Beatles album en een van de beste platen ooit gemaakt. Alles in je afscheid stoppen en voor eeuwig jong blijven. Welke kansen wellicht ook gemist zijn, dat is The Beatles gelukt door hier te stoppen.

Kant 1 bevat een aantal goede songs, waarbij 'Something', hoe zoetsappig ook, er bovenuit steekt. George Harrison is geen geweldige zanger, daarvoor is zijn stem net te nasaal, maar hij bewijst hier een uitzonderlijk goed componist te zijn. 'Come Together' is ongewoon goed, 'Darling' geweldig en 'I Want You (She's So heavy)' zo rauw dat alle oma's en tantes die The Beatles ooit zo schattig vonden echt afhaakten.

Het is kant 2 die voor mij een wonder van inventiviteit is. Alle restjes en losse ideeën worden samengevoegd vanaf het moment dat die andere briljante Harrison song, 'Here Comes The Sun' ophoudt, op een manier die ongeëvenaard is. Samen met George Martin, een in mijn ogen volwaardig lid van de band op kant 2, drijven de vier Beatles nog eenmaal alle individuele kwaliteiten een gemeenschappelijke kant uit. Dat levert een soort pop opera op dat laveert tussen barokke zang in 'Because' en de rock van 'Polythene Pam'. Tot dat we naar het woeste einde geleid worden. Dat later het echte einde bleek te zijn. Het grapje genaamd 'Her Majesty', als alles over is, vergeten we dan maar even.

Er zitten nog flink wat persoonlijke herinneringen vast aan Abbey Road, die voor hier minder interessant zijn. Mocht je die willen lezen, klik dan hier op de site van WoNo Magazine.

avatar van AdrieMeijer
5,0
Kronos schreef:
Ook Abbey Road is wisselvallig, met onzin als Octopus's Garden. De korte nummers van de tweede helft bevatten nog maar sporadisch iets dat de moeite is. Blijft er niet zoveel over, want het alom bejubelde Here Comes the Sun vind ik ronduit flauw. Come Together, Something en I Want You moeten het goed maken.

75/100

3 goed van de 17 levert toch nog 75 van de 100 oftewel 4 van de 5 sterren op. Wie het kan volgen, mag het zeggen
De medleys van kant B behoren wat mij betreft tot de vele hoogtepunten uit de Beatles-carrière. Heel afwisselend, van ballads naar ruige rock, adembenemende harmonieën, spetterende gitaarsolo's, Ringo weet er zowaar nog een drumsolo uit te slaan ook, dit zijn de Beatles op de toppen van hun kunnen.
Here Comes The Sun flauw??? Waarschijnlijk de allerbeste George Harrison-song ooit. Ik ken het lied nu bijna 50 jaar en het verveelt me nooit. Heerlijk ook om op de gitaar weg te tokkelen.
Nee, Kronos, nog eens een paar keer draaien, zou ik zeggen.

avatar van lennert
3,0
Het album gaat in ieder geval goed van start met Come Together, wat ik altijd een lekker broeierige rocksong heb gevonden. Something gaat nog wel, maar zodra we bij de twee daarop volgende McCartney tracks terecht komen, dwaalt mijn aandacht weer af. Bij I Want You (She's So Heavy) komt mijn interesse weer licht terug, maar tegelijkertijd vraag ik me af of ik hier nu echt naar iets bijzonders aan het luisteren ben. De blues-vibe is op zich aardig en vooral het baswerk is best aardig, maar helemaal in het jaar 1969 hoor ik niet waarom dit nummer nu eigenlijk zo speciaal zou moeten zijn. Tegen het einde als de track naar psychedelica gaat, is mijn goedkeuring echter wel gegeven. De adoratie met Here Comes The Sun begrijp ik dan echt totaal niet. De track ergert me zelfs in al zijn mierzoetheid.

In een jaar waarin The Kinks Are the Village Green Preservation Society al op hun naam hebben staan, The Who Tommy ook uitbracht en The Moody Blues al twee meesterwerken hadden uitgebracht (en hetzelfde jaar nog twee topplaten zouden uitbrengen), is het voor mij duidelijk waar mijn voorkeur had gelegen. Dan heb ik me nog niet eens goed genoeg verdiept in wat The Rolling Stones toen al allemaal hadden uitgebracht, maar ik heb alsnog al een idee. Zonder het voortkabbelende tweede gedeelte had ik het album in ieder geval beduidend hoger gewaardeerd. Experimenteel? Absoluut, maar ook een aaneenschakeling van lukraakheid en een gemis aan doordachte composiities. Leeft pas tegen het einde ietwat op met een gitaarsolo (die helemaal niet zo bijzonder is als vaak geroepen wordt). De hoop dat het tussen mij en deze band nog goed zou komen na The White Album is in ieder geval helemaal voorbij.

Voorlopige tussenlijst:
1.Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
2. Revolver
3. Abbey Road
4. Rubber Soul
5. Help!
6. A Hard Day's Night
7. Magical Mystery Tour
8. Yellow Submarine
9. The Beatles
10. With The Beatles
11. Beatles For Sale
12. Please Please Me

avatar van RuudC
3,5
Dit is toch wel een beetje het album waar ik mijn hoop op gevestigd had om na The White Album toch nog met hoge cijfers te kunnen eindigen. Abbey Road is een heel aardig album, maar de klik blijft vooralsnog uit. Veel songs zitten toch in het fijne spectrum en het is wel goed dat The Beatles de beat uit hun beginjaren vaarwel hebben gezegd. Come Together is een lekkere rocksong die helemaal in de tijdsgeest past. De meeste songs halen dat niveau helaas niet, maar toch luistert het wel prima weg. Er staan eigenlijk ook geen slechte nummers op, al trek ik Octopus Garden niet heel best. Als ik het ga vergelijken met de topplaten van eind zestiger jaren, dan concludeer ik toch dat het hoogtepunt van deze band voorbij is. Omringd door drugs en goeroes is dit kwartet op zijn best.


Tussenstand:
1. Magical Mystery Tour
2. Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
3. Revolver
4. Rubber Soul
5. Help!
6. Abbey Road
7. A Hard Day's Night
8. Please, Please Me
9. Yellow Submarine
10. Beatles For Sale
11. With The Beatles
12. The Beatles

avatar van lennon
5,0
geplaatst:
Dit is wat er nu de ronde doet,maar nog niet officieel is bevestigd.

ABBEY ROAD’ ANNIVERSARY SUPER DELUXE EDITION (4 DISC)

12” x 12” hardcover book to house:
CD1: New ‘Abbey Road’ stereo album mix
CD2: Demos and Outtakes
CD3: Demos and Outtakes
DISC 4 (Blu-ray): Dolby Atmos mix of whole album / 5.1 surround of whole album / hi-res stereo mix of whole album
Book
Limited Edition

Although we have seen a draft of a 3CD track list, this was not final:

CD1
Abbey Road usual track list

CD2
I Want You (She’s So Heavy) [Take 32 + Billy Organ]
Goodbye [Demo]
Something [Demo]
Ballad Of John And Yoko [Take 7]
Old Brown Shoe [Take 2]
Oh Darling [Take 4]
Octopus Garden [Take 9]
You Never Give Me Your Money [Take 36]
Her Majesty [Takes 1-3]
Golden Slumbers Carry That Wait [Takes 1-3]
Here Comes The Sun [Take 9]
Maxwell's Silver Hammer [Take 12]

CD3
Come Together [Take 5]
Then End [Take 3]
Sunking Mean/ Mr Mustard [Take 20]
Polythene Pam/Bathroom Window [Take 27]
Because [Take 1]
The Long One [Trial Edit And Mix]
Something [Orchestral – Take 39]
Golden Slumbers [Take 17]

‘ABBEY ROAD’ ANNIVERSARY DELUXE EDITION (2CD)

Expanded 2CD package features the new stereo album mix on and adds a second CD of demos and outtakes
Limited

‘ABBEY ROAD’ ANNIVERSARY EDITION (1CD)

1CD digi featuring the new ‘Abbey Road’ stereo album mix
Unlimited

‘ABBEY ROAD’ ANNIVERSARY SUPER DELUXE EDITION (3LP BOX)

12” x 12” lift off lid box to house:
LP1: New ‘Abbey Road’ stereo album mix
LP2: Demos and Outtakes
LP3: Demos and Outtakes
Limited Edition

‘ABBEY ROAD’ ANNIVERSARY EDITION (1LP) | UPC: 0602577915123

180-gram 1LP vinyl featuring the new stereo album mix
Packaging faithful to the original album

Gast
geplaatst: vandaag om 20:16 uur

geplaatst: vandaag om 20:16 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.